VII SA/Wa 1341/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2013 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do wykonywania robót określonych w zgłoszeniu skargę oddala Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania inwestora K. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2013r. wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia budowy wiaty, decyzją z dnia [...] czerwca 2013r., Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, iż inwestor w dniu [...] kwietnia 2013r. zgłosił budowę wiaty o powierzchni nie przekraczającej 25m2, na działce leśnej o nr ewid. [...], niezabudowanej stanowiącej własność inwestora i położonej w miejscowości C., gm. S.. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości: S., C., P., Żytnia uchwalonego uchwałą Rady Gminy S. z dnia [...] listopada 2005r., ogłoszonego w Dz. Urz. Woj. [...] z 2005r., Nr [...], poz. [...], działka inwestycyjna położona jest na terenach oznaczonych symbolem "L" , dla których w § 9 miejscowego planu określono przeznaczenie tych terenów jako tereny lasów chronionych". Ponadto w § 10 ust 2 wskazanego planu zawarto zapis o treści: "Wszelkie niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania miejscowości obiektem urządzenia i budowle, w tym obiekty obsługi technicznej, a w szczególności: infrastrukturę techniczną (wodociągi, kanalizację, gazociągi, linie elektroenergetyczne, linie telefoniczne itp.), urządzenia wodne i melioracji, zieleń parkową, drogi wewnętrzne, ciągi pieszo-jezdne, ciągi piesze, ścieżki rowerowe, obiekty gospodarki leśnej, elektrownie wiatrowe i małe elektrownie wodne, można realizować na obszarze objętym planem w sposób nie kolidujący innymi ustaleniami planu, przepisami odrębnymi i zasadami współżycia społecznego, z wyłączeniem terenów lasów (L)". Zdaniem organu odwoławczego niezasadny jest obowiązek nałożony na inwestora na podstawie art. 30 ust 2 Prawa budowlanego, dotyczący przedłożenia dokumentu potwierdzającego wyłączenie części działki inwestycyjnej o nr ewid. [...] z produkcji leśnej jak i opracowania zgłoszenia zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w sytuacji gdy tereny leśne objęte są zakazem zabudowy. Zdaniem Wojewody [...] w sytuacji gdy budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podstawę prawną wniesionego sprzeciwu powinien stanowić art. 30 ust 6 pkt 2 Prawa budowlanego , a nie art. 30 ust 2 jak wskazał organ pierwszej instancji. Jednakże pomimo wadliwej podstawy prawnej, która została skorygowana w postępowaniu odwoławczym decyzja wnosząca sprzeciw jest prawidłowa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł inwestor K. K. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. , 77 § 1 k.p.a, art. 80 k.p.a , art. 107 § 3 kpa oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 29 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz § 3 pkt 8 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem skarżącego organ niewłaściwie ustalił stan faktyczny sprawy i dokonał niewłaściwej oceny zebranego materiału dowodowego uznając, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 10 zakazuje budowy wolnostojących budynków gospodarczych o pow 25m2 na terenie lasów. Tymczasem § 10 planu dotyczy zasad zabudowy i zagospodarowania terenów przeznaczonych w planie na cele mieszkaniowe i publiczne. Skarżący podnosi, że działka inwestycyjna o nr ewid. [...] nie jest położona na terenie przeznaczonym w planie do zamieszkania i żadne z postanowień planu nie wprowadza zakazu budowy wolnostojących budynków gospodarczych o pow. 25m2 na terenie lasów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu [...] kwietnia 2013r. zgłosił zamiar budowy wiaty metalowej o powierzchni zabudowy 25m2 na działce o nr ewid. [...] położonej w miejscowości C., gm. S. Miejscowość C. objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] listopada 2005r., ogłoszonym w Dz. Urz. Woj. [...] z 2005r., Nr [...], poz. [...]. Z wyrysu planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że działka inwestycyjna położona jest na terenach oznaczonych symbolem "L", które w § 9 pkt 16 planu określone zostały jako tereny lasów ochronnych. Na terenach lasów ochronnych wyłączona jest jakakolwiek zabudowa co wyraźnie wynika z ustaleń planu. Mianowicie w § 10 ust 2 miejscowego planu wskazano, że wszelkie niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania miejscowości obiekty, urządzenia i budowle, w tym obiekty obsługi technicznej, a w szczególności; infrastrukturę techniczną (wodociągi, kanalizację, gazociągi, linie elektroenergetyczne, linie telefoniczne itp.), urządzenia wodne i melioracji, zieleń parkową, drogi wewnętrzne, ciągi i pieszo - jezdne, ciągi piesze, ścieszki rowerowe, obiekty gospodarki leśnej, elektrownie wiatrowe i małe elektrownie wodne, można realizować na obszarze objętym planem w sposób nie kolidujący z innymi ustaleniami planu, przepisami odrębnymi i zasadami współżycia społecznego, z wyłączeniem terenów lasów (L)". W świetle § 10 ust 2 miejscowego planu zgłoszoną wiatę, która jak wskazuje skarżący ma służyć do składowania pozyskanego z lasu drewna należy zakwalifikować jako obiekt gospodarki leśnej, którego realizacja na terenach lasów została wyłączona. Wbrew zarzutom skarżącego organ odwoławczy prawidłowo ocenił zgodność zamierzonej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dochodząc do trafnego wniosku, że budowa wiaty podlegająca zgłoszeniu narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a, art. 80 k.p.a , art. 107 § 3 kpa. Tryb postępowania związany z instytucją zgłoszenia jest trybem uproszczonym w którym organ dokonuje oceny zgłoszonego zamiaru inwestycyjnego. Organ z urzędu nie przeprowadza żadnych dowodów gdyż obowiązkami dowodowymi obciążony jest podmiot zgłaszający zamiar inwestycyjny. Organ natomiast tylko w przypadku konieczności uzupełnienia zgłoszenia nakłada postanowieniem na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów - art. 30 ust 2 Prawa budowlanego co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce. Organ odwoławczy prawidłowo ocenił jako niezasadny nałożony na skarżącego obowiązek w sytuacji gdy zgodnie z ustaleniami miejscowego planu tereny leśne objęte są zakazem zabudowy. Trafnie też organ odwoławczy wskazał na art. 30 ust 6 pkt 2 Prawa budowlanego jako prawidłową podstawę materialno prawną wniesienia sprzeciwu. Niezasadny jest zarzut naruszenia § 3 pkt 8 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazany przepis dotyczy wyjaśnienia pojęcia budynku gospodarczego i nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Uznając zatem, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.