VII SA/Wa 1345/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Asesor WSA Dariusz Turek (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2007 r. sprawy ze skargi J. S. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku garażowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Na podstawie informacji przesłanej do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego przeprowadzono oględziny robót budowlanych prowadzonych na posesji przy ulicy P. 12 w W. stwierdzając, iż przeprowadzono przebudowę i rozbudowę garażu znajdującego się na tej posesji bez pozwolenia na budowę. Postanowieniem z dnia [...] maja 2006 roku wstrzymano roboty budowlane przy budowie garażu, nakazując jednocześnie sporządzenie i przedstawienie w terminie trzech miesięcy dokumentów wskazanych przez organ świadczących o zgodności wykonanych robót z przepisami techniczno – budowlanymi. J. K. w wymaganym terminie przedstawił żądane dokumenty. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 roku nakazano J. K. dokonanie całkowitej rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku garażowego. W uzasadnieniu stwierdzono, iż lokalizacja budynku garażowego w granicy posesji narusza ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta W. ponieważ nie ma w nim zapisu o możliwości usytuowania budynku przy granicy nieruchomości sąsiada. Opinia techniczna sporządzona przez biegłego nie odnosi się do usytuowania budynku. Takie usytuowanie nie spełnia warunków określonych w par. 12 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 roku zmieniającego Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami jest niemożliwe bez dokonania jego rozbiórki. Pismem z dnia 5 marca 2007 roku J. K. odwołał się od wyżej wymienionej decyzji, wskazując, iż garaż został wybudowany na miejscu dotychczas istniejącego garażu, który nie przeszkadzał sąsiadowi. Wyraził zdziwienie, dlaczego tylko lokalizacja jego budynku w granicy posesji narusza prawo, gdy istnieją również inne obiekty w granicy posesji. Garaż po jego ukończeniu nie będzie miał żadnych otworów, nie stanowi on jakiejkolwiek przeszkody dla sąsiada. Skarżący ubolewając nad tym, że został skrzywdzony, przytoczył również pewne zdarzenia ze swojego życia. Decyzją z [...] czerwca 2007 roku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdzając, iż dokonanie legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego jest możliwe, jeżeli zajdą przesłanki określone w art. 48 ust. 2 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej Prawo budowlane), w szczególności – samowola nie narusza przepisów, w tym techniczno – budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Par. 12 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazuje odległości zabudowy od granicy działki budowlanej. W przedmiotowej sprawie, na działce sąsiedniej nie ma zabudowy w ostrej granicy z działką, co potwierdzają załączone do akt sprawy zdjęcia. Zatem po dacie załączenia zdjęć do akt można było wydać decyzję rozbiórkową bez przedłużania postępowania w celu przedłożenia na koszt skarżącego dokumentów. Odległość budynku gospodarczego dobudowanego do budynku mieszkalnego od granicy działki sąsiedniej jest mniejsza od minimalnej odległości wymaganej warunkami technicznymi przewidzianej w par. 12 ust. 3 rozporządzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, ponieważ wydana decyzje jest dla niego krzywdząca. Prosił o spotkanie w celu "odbycia wyczerpującej rozmowy na temat sprawy". Stwierdził, iż nie rozumie "decyzji wstępnej" nakazującej wykonanie planów czegoś, co ma być i tak rozebrane. Wyraził przypuszczenie, że może chodzić o jakąś karę dodatkową, oraz iż decyzja o rozbiórce została podjęta przez organy dużo wcześniej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) dalej jako p.p.s.a., sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Biorąc powyższe pod uwagę skargę należało uwzględnić, jednakże z innych przyczyn niż wskazane w skardze. Organy nadzoru budowlanego, w sprawie dotyczącej samowoli budowlanej są zobowiązane do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w tym ustalenia daty powstania samowoli, gdyż od tego ustalenia zależy zastosowanie właściwych przepisów prawa materialnego. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie administracyjne jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a następnie dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w świetle konkretnej normy prawnej. Zastosowanie właściwego przepisu jest więc warunkowane prawidłowym przeprowadzeniem postępowania dowodowego. Wydawana przez organ decyzja administracyjna powinna być wyrazem wyżej wskazanych procesów myślowych, zawierać w szczególności uzasadnienie faktyczne i prawne, tj. wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Decyzje wydawane w przedmiotowej sprawie nie spełniają jednak tych warunków. Należy zatem stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 7 k.p.a., 77 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a., co miało zasadniczy wpływ na treść rozstrzygnięcia. Z oświadczeń skarżącego wynika, iż budowę garażu rozpoczęto w 2001 roku. Obecne stadium niezrealizowanej budowy jest podobne, jak w latach 2001 – 2002. W tym czasie obowiązywało rozporządzenie Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 99 poz. 15140 ze zm. ), dalej jako rozporządzenie z 1994 roku. Organ administracji publicznej oparł się, wydając zaskarżaną decyzję na Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz.U. Nr 75 poz. 690), który stanowi w § 12 ustępie 3 i 4 o usytuowaniu ściany budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy. Należy więc rozważyć, czy do tej budowy winny mieć zastosowanie rozporządzenie z 1994 roku, czy z 2002 roku. Unormowania rozporządzenia z 1994 roku były znacznie korzystniejsze od rygorystycznych unormowań rozporządzenia z 2002 roku. Organ ponownie rozpoznający sprawę winien ustalić datę wybudowania obiektu budowlanego i przeanalizować treść obydwu brzmień rozporządzeń i swe ustalenia i rozważania zamieścić w uzasadnieniu decyzji. Dostrzeżone przez Sąd uchybienia istotnie wpłynęły na końcowy wynik sprawy, uzasadnia to w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji pierwszej instancji, jako że wskazane uchybienia dotyczą postępowania organów obu instancji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uchylił zarówno decyzję organu II instancji, jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.