VII SA/Wa 1345/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie terminu przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę postanawia: oddalić wniosek Prezydenta Miasta K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W dniu 18 sierpnia 2008r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga Prezydenta Miasta K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008r. znak: [...] wraz z wnioskiem o jego wstrzymanie. Wniosek strona skarżąca uzasadniła tym, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia może wywołać dotkliwe skutki finansowe dla stron. Powyższym postanowieniem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008r. znak: [...], nakładające na Prezydenta Miasta K. karę pieniężną w wysokości 1.000 złotych za 2 dni zwłoki w wydaniu decyzji z dnia [...] września 2007r. znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M.F., M.N., A.F. oraz J.W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (...) w K. przy ul. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności o których mowa w § 1 ww. artykułu, jeżeli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W niniejszej sprawie podniesione przez stronę skarżącą okoliczności do takich konsekwencji jakich dotyczy art. 61 § 3 ww. ustawy nie prowadzą, a charakter i zakres zaskarżonego postanowienia nie wywołuje bezpośrednich skutków, o których mowa w wyżej powołanym przepisie. Świadczenie pieniężne z natury rzeczy nie jest skutkiem nieodwracalnym, bowiem istnieje możliwość jego zwrotu. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że nie jest zasadnym zastosowanie w niniejszej sprawie środka w postaci wstrzymania wykonania postanowienia. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 powołanej na wstępie ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.