VII SA/Wa 1346/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2007 r. sprawy ze skargi J. W., Z. J. - Przedsiębiorstwo [...] Sp.c. w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala VIISA/Wa 1346/07 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. znak [...] na podstawie art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpoznaniu wniosku Pana S.M. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2002 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku handlowo-usługowego na działce nr [...] przy Placu [...] w K., - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nr [...] Starosty [...] z dnia [...] września 2002 r. W uzasadnieniu organ podał, odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności, iż decyzja Starosty [...] mimo, że została skierowana do "[...] s.c. J. W., Z. J.", nie jest obarczona wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Spółka cywilna nie jest co prawda wyposażona w osobowość prawną, gdyż stanowi zespół wspólników, a więc jest spółką osobową i nie może być samodzielnym podmiotem praw i obowiązków, nie oznacza to jednak, że kontrolowana decyzja o pozwoleniu na rozbudowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż adresatami decyzji są jedyni wspólnicy spółki cywilnej J. W. i Z. J. Zdaniem organu nie można także mówić o naruszeniu przepisów określających warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. (tj. Dz. U. z 1999 r., Nr 15 poz. 140 ze zm.) § 12 ust 6 cytowanego rozporządzenia dopuszczał sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki, jeżeli nie można było zachować odległości zabudowy od granicy z działką sąsiednią. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż działka na której miała być zrealizowana inwestycja jest wąska. Zdaniem organu nadzoru nie doszło także do rażącego naruszenia przepisów cytowanego rozporządzenia określających warunki dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Z przedłożonych przez S.M. rzutów poszczególnych kondygnacji jego budynku wynika, że od strony projektowanego obiektu budynek ten nie posiada otworów okiennych na piętrze i VIISA/Wa 1346/07 strychu. Jedynie na parterze w mieszkaniu jednopokojowym okno w pokoju i kuchni usytuowane jest w odległości 3 metrów od granicy działki. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się S.M. wnosząc odwołanie po rozpatrzeniu, którego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2007 r., znak [...] na podstawie art. 138 § 2 kpa - uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę uznał, iż postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez Wojewodę [...] nie doprowadziło do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Przede wszystkim nie ustalono czy zatwierdzony kontrolowaną decyzją projekt rozbudowy budynku handlowo - usługowego nie naruszył obowiązujących, w dacie wydania pozwolenia na budowę, przepisów określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania w szczególności § 13 i § 60 cytowanego rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ I instancji nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania, a kserokopia dokumentacji budynku znajdującego się na działce nr ewid. [...] sąsiadującej z inwestycją, nie pozwala na ustalenie czy zostały spełnione wymogi określone w § 60 cytowanego rozporządzenia. Oznacza, to zdaniem organu konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Skargę do Wojewódzkie Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wnieśli J.W. i Z.J. Decyzji zarzucono: • błędne zastosowanie normy § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 1999 r. w zakresie, w jakim dla lokali mieszkalnych jednopokojowych nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia, • pominięcie normy § 58 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia, • pominięcie faktu, że sporne okno dotyczy pomieszczeń użytkowych (pralnia) a nie lokalu mieszkalnego • pominiecie faktu, iż wniosek złożony został w kilka lat po uprawomocnieniu się decyzji z dnia 23 września 2002 r. • naruszenie art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie w jakim strona postępowania ma prawo oczekiwać trwałości i niezmienności decyzji ostatecznych. VIISA/Wa 1346/07 Zdaniem skarżących obowiązujący w dacie wydania decyzji przepis § 60 ust. 2 rozporządzenia dotyczącego warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazuje, że w zabudowie śródmiejskiej szczególnie w stosunku do lokali jednopokojowych lub pomieszczeń gospodarczych naświetlenie światłem dziennym (nasłonecznienie) nie jest wymagane. Nadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pominął zapis § 58 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia w zakresie możliwości oświetlenia światłem sztucznym pomieszczeń, w których przebywają ludzie. Norma ta nie precyzuje, że nie obejmuje ona pomieszczeń mieszkalnych. Skarżący podali, że z ich wiedzy wynika, iż sporne pomieszczenie pozbawione oświetlenia dziennego jest pomieszczeniem gospodarczym. Nawet gdyby przyjąć tezę, że pomieszczenie to jest pokojem, to zdaniem skarżących ma zastosowanie § 58 w zw. z § 60 ust. 2 cyt. rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadkach stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga została oddalona. Podkreślić należy, iż przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu jest wyłącznie decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa. Uchylając decyzję Wojewody [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2002 r., organ odwoławczy wskazał, iż wydana ona została przedwcześnie bez wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, w szczególności nie wyjaśniono podnoszonego wobec kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na rozbudowę zarzutu rażącego naruszenia przepisów techniczno-budowlanych. VIISA/Wa 1346/07 Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji był niewystarczający do prawidłowego załatwienia sprawy. Podkreślić należy, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, iż z naruszeniem przepisów postępowania organ I instancji, orzekł na podstawie niekompletnego i nieczytelnego materiału dowodowego (kserokopia), który nie mógł stanowić podstawy prawidłowego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przez organ przepisów § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r., Nr 15 poz 140 ze zm. ) wskazać należy, iż nie były one podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Wydając decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 kpa, nie przesądzając istoty sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał jedynie, że organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające z naruszeniem norm prawa procesowego co obligowało organ odwoławczy do uchylenia decyzji I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zważywszy na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.