VII SA/Wa 1347/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 8 stycznia 2013 r. w sprawie ze skargi B. C., I. W. i R. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić K. K. przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2013 r. Na mocy postanowienia z dnia 8 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił K. K. dopuszczenia do udziału w postępowaniu charakterze uczestnika postępowania. Po sporządzeniu uzasadnienia ww. postanowienie zostało wysłane K. K. przy piśmie z dnia 19 lutego 2013 r. i zostało doręczone w dniu 25 lutego 2013 r. Fakt ten potwierdza zwrotne poświadczenie odbioru na k. 1313 akt sądowych. W dniu 20 kwietnia 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie. Jednocześnie złożono zażalenie na postanowienie z 8 stycznia 2013 r. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wnioskodawcy podniósł, że postanowienie z dnia 8 stycznia 2013 r. nie zostało skutecznie doręczone K. K. Uchybienie terminu nie było zatem zawinione przez K. K. Dodał, że K. K. nie miał wiedzy o postanowieniu odmawiającemu mu udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Dopiero w dniu 22 kwietnia po doręczeniu postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej K. K. dowiedział się o wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej (postanowienie z dnia 15 kwietnia 2013 r. doręczone K. K. 22 kwietnia 2013 r. Pełnomocnik w treści uzasadnienia wniosku powołał się także na postanowienia Sądu Najwyższego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) dalej zw. p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest więc dopuszczalne, jeżeli strona nie uprawdopodobni, że uchybienie terminu nie zostało przez nią zawinione. Podkreślenia wymaga, że przesłanka braku winy powinna być oceniana na tle wszystkich okoliczności danej sprawy, z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i przy rozważeniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409). W niniejszej sprawie niespornym jest, że K. K. nie zachował terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 8 stycznia 2013 r. o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu charakterze uczestnika postępowania. Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na wskazane postanowienie nie jest zasadny. Przede wszystkim wniosek nie zawiera praktycznie żadnego uzasadnienia. Wnioskodawca podał jedynie, że postanowienie z dnia 8 stycznia 2013 r. nie zostało skutecznie doręczone. Nie wskazano jednak na czym ta nieskuteczność miałaby polegać. Nie podano żadnej argumentacji na poparcie tego twierdzenia, stad Sąd uznał je za gołosłowne i złożone bez faktycznej podstawy. Z akt sądowych wynika natomiast, że postanowienie z 8 stycznia 2013 r. zostało skutecznie doręczone, gdyż na zwrotnym poświadczeniu odbioru tego postanowienia złożono podpis, który jak wynika z adnotacji listonosza złożyła żona K. K. – Z. K. jako osoba będąca dorosłym domownikiem. Data doręczenia to dzień 25 lutego 2013 r. Tym samym nie można przyjąć, że doręczenie postanowienia było nieskuteczne. Wniosek o przywrócenie terminu K. K. za pośrednictwem pełnomocnika złożył 29 kwietnia 2013 r. Nie wskazano jednocześnie żadnych argumentów wskazujących na zachowanie 7 dniowego terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Trudno zatem uznać by w tej sytuacji zachowany został także i ten termin, a tym samym nie spełniono kolejnej przesłanki wynikającej z przywołanych regulacji prawnych. Należy również wskazać, iż z akt sądowych bezspornie wynika, że o wydanym postanowieniu z 8 stycznia 2013 r. K. K. wiedział już w dniu 9 stycznia 2013 r. Tę datę nosi pismo, osobiście podpisane przez K. K., zatytułowane jako wniosek o sporządzenie uzasadnienia postanowienia. W treści tego pisma autor wprost wskazuje, że wnosi o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z dnia 8 stycznia 2013 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o dopuszczenie do udziału K. K. do udziału w postępowaniu charakterze uczestnika postępowania. Tym samym nie można uznać za zasadny argument pełnomocnika wskazujący, że K. K. nie miał wiedzy o postanowieniu odmawiającemu mu udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że nie została spełniona podstawowa przesłanka do przywrócenia terminu, czyli kryterium braku winy w uchybieniu terminu, jak również nie został dochowany 7 dniowy termin określony w art. 87 § 1 p.p.s.a. wymagany do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Z tych względów Sąd nie uznał wniosku K. K. za zasługującego na uwzględnienie, wobec czego na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.