VII SA/Wa 1349/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. sprawy ze skargi P. S. A. z siedzibą w G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala Przedmiotem skargi wniesionej przez P.Spółkę Akcyjną w G. jest decyzja Wojewody [...] z [...] kwietnia 2012 r. Nr [...], wydana po zapoznaniu się z odwołaniem skarżącej Spółki od decyzji Prezydenta W. z [...] lutego 2012 r. Nr [...]. Wskazaną decyzją z [...] lutego 2012 r. organ architektoniczno-budowlany, po rozpatrzeniu wniosku C. Sp. z o.o. Sp. komandytowej w W. z 15 grudnia 2011 r., uzupełnionego w dniu 26 i 31 stycznia 2012 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił C. Sp. z o.o. Sp. komandytowej pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej (58 segmentów) z elementami zagospodarowania terenu: ogrodzeniami, wiatami śmietnikowymi, oświetleniem terenu, wewnętrzną drogą dojazdową, ciągami pieszo-jezdnymi, podjazdami, chodnikami, trawnikami; zjazdu z ulicy [...]; sieci kanalizacji deszczowej z odprowadzeniem do skrzynek rozsączających, na działkach nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...]i [...] z obrębu [...]przy ul. [...] w dzielnicy [...] w W.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał m. in. na to, że po przeanalizowaniu projektu stwierdził jego niezgodność z obowiązującymi przepisami, dlatego też postanowieniem z [...] stycznia 2012 r. nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z prawem. Wskazał w tym zakresie, że wprawdzie inwestor posiada warunki MPWiK S.A. wydane 31 maja 2010 r., jednak mają one charakter wyjątkowy. Wskazał również, że zgodnie z pismem P.S.A. z 5 września 2011 r., dotyczącym obszaru [...] (złożonym w innej sprawie o pozwolenie na budowę), oraz pismem tej Spółki z 20 lutego 2012 r., kolektor sanitarny [...]zlokalizowany w ul. [...], w kierunku północnym od skrzyżowania z ul. [...], poprzez przepompownię "P-0" na terenie oczyszczalni ścieków "[...]", przewody tłoczne na terenie oczyszczalni ścieków "[...]" do dnia dzisiejszego nie zostały przejęte przez MPWiK S.A., nadal są własnością spółki P.. I dalej, organ wyjaśnił, że wobec powyższego problemu wystąpił do MPWiK S.A. o odniesienie się do ww. kwestii i wydanych warunków oraz zwrócił się z prośbą o opinię do Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu W. Podał też, że inwestor odniósł się do opisanego zagadnienia w pismach z 26 i 31 stycznia 2012 r. Wyjaśnić przy tym trzeba, iż postanowieniem z 13 stycznia 2012 r. organ nałożył na inwestora m. in. obowiązek przedłożenia zgody właściciela urządzeń kanalizacyjnych, tj. ww. Spółki P., powołując się na przepis art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W konsekwencji organ stwierdził, iż biorąc pod uwagę wszystkie stanowiska i argumenty przedstawione w sprawie należało wydać pozwolenie na budowę. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego uznał organ ten jednak, że spółka P."znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, w myśl art. 28 ust. 2 k.p.a., zgodnie z którym stroną w postępowaniu administracyjnym jest każdy czyjego interesu prawnego dotyczy postępowania". W omawianej decyzji organ wskazał nadto, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego obejmuje kolektor sanitarny [...]zlokalizowany w ul. [...], w kierunku północnym od skrzyżowania z ul. [...], poprzez przepompownię "P-0" na terenie oczyszczalni ścieków "[...]", przewody tłoczne na terenie oczyszczalni ścieków "[...]", które są własnością spółki P.S.A. Od decyzji tej odwołanie zostało wniesione przez inwestora – C. Sp. z o.o. Sp. komandytową w W., J. P. oraz Spółkę P.. Decyzją z [...] kwietnia 2012 r. Nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania N. Sp. z o. Sp. komandytowej w W. (następcy prawnego Spółki C.) oraz J. P. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję Prezydenta W. Nr [...] z [...] lutego 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Natomiast decyzją z [...] kwietnia 2012 r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania P.S. A. z siedzibą w G., umorzył postępowanie odwoławcze przyjmując, iż podmiot ten nie ma interesu prawnego w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy należało ustalić, czy odwołujący się jest uprawniony do tego by wnieść odwołanie. Przywołał w tej kwestii treść art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Wskazał też na przepis art. 46 i art. 232 Kodeksu cywilnego. Stwierdził w efekcie, iż stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są wyłącznie podmioty wymienione w ww. art. 28 ust. 2, a więc te, których nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Przy czym, jak wskazał organ, omawiany przepis odnosi się wyłącznie do gruntów, gdyż jako jeden z równorzędnych tytułów do nieruchomości wskazuje użytkowanie wieczyste, które to prawo, przyznawane jest wyłącznie w stosunku do gruntów. Mając na względzie zapis w decyzji I instancji dotyczący obszaru oddziaływana obiektu, Wojewoda wskazał następnie, iż obszar oddziaływania nie został tu określony poprzez wskazanie nieruchomości gruntowych, a urządzeń służących do odprowadzania ścieków. Tymczasem, zgodnie z art. 49 § 1 k.c. tego typu urządzenia nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa. I dalej, stwierdził, że wskazane w decyzji I instancji urządzenia stanowią rzeczy ruchome, nie zaś odrębną nieruchomość gruntową w myśl art. 46 § 1 k.c. Organ stwierdził w konsekwencji, że będące własnością Spółki P.urządzenia kanalizacyjne znajdują się poza obszarem oddziaływania obiektu (albowiem przebiegają przez tereny znacznie oddalone od terenu inwestycji), a nadto – nie są to nieruchomości w rozumieniu Kodeksu cywilnego, w związku z czym nie mogą być brane pod uwagę przy ustalaniu kręgu stron postępowania w oparciu o ww. art. 28 ust. 2. Wskazał też, iż w jego ocenie obszar oddziaływania inwestycji nie wykracza poza granice opracowania projektu zagospodarowania terenu, gdyż planowane przedsięwzięcie nie powoduje ograniczeń, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa w zakresie możliwości zagospodarowania działek nawet bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Na koniec organ powołał się na uchwałę 7 sędziów NSA z 5 lipca 1999 r. sygn. akt OPS 16/98 wskazując w ten sposób na zasadność zastosowania w sprawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2012 r. skarżąca – Spółka P.wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Podniosła, iż kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego: -art. 8 k.p.a. poprzez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, -art. 9 k.p.a. poprzez brak poinformowania strony przed rozstrzygnięciem sprawy braku podstaw do rozpatrzenia odwołania z uwagi na brak spełnienia przesłanek z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, -art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady przekonywania, -art. 157 § 2 k.p.a. poprzez brak zbadania, czy w sprawie wystąpiły podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z [...] lutego 2012 r. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała na to, iż w jej ocenie w sprawie niezwykle istotną okolicznością jest fakt, że została ona uznana za stronę postępowania przez organ I instancji, który w toku postępowania zapewnił skarżącej czynny udział, a w zamieszczonym w decyzji z [...] lutego 2012 r. pouczeniu wskazał, że ma ona prawo do wniesienia odwołania. Stąd też skarżąca, działając w zaufaniu do stanowiska organu I instancji, dostosowała swoje czynności procesowe do statusu prawnego jaki został jej przyznany w sprawie i złożyła odwołanie. Gdyby zaś została pouczona, iż w świetle art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie może być jej przyznany status strony, wydaną w niniejszej sprawie decyzję kwestionowałaby na innej drodze, w tym przede wszystkim poprzez złożenie wniosku o stwierdzenie jej nieważności. Nadto, skarżąca wskazała, że organ II instancji nie poczynił żadnych kroków aby zminimalizować skutki nieprawidłowego działania organu I instancji. Nie poinformował strony o braku podstaw przyznania jej statusu strony w sprawie, nie poinformował także o tym, że może ona domagać się wyeliminowania decyzji I instancji z obrotu prawnego wyłącznie za pomocą nadzwyczajnych środków, co niewątpliwie mogło doprowadzić do przekwalifikowania przez stronę zgłoszonego do Wojewody [...] żądania i umożliwić jego merytoryczne rozpatrzenie. Wadliwe działanie organu odwoławczego w tej kwestii stanowi o naruszeniu art. 8 i art. 9 k.p.a. Niezależnie od powyższego skarżąca podniosła, iż rozpatrując pismo kwestionujące prawidłowość konkretnej decyzji administracyjnej, organ ma obowiązek z urzędu zbadać, czy podnoszone w nim okoliczności nie stanowią podstawy do wzruszenia określonej decyzji administracyjnej również w ramach trybów nadzwyczajnych. Obowiązek taki spoczywa na organie niezależnie od nazwy rozpatrywanego pisma oraz statusu podmiotu, które je składa. W przedmiotowej sprawie Wojewoda powinien zatem zbadać, czy podnoszone przez stronę skarżącą naruszenie art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji I instancji. Skarżąca zauważyła w tej kwestii, iż w toku sprawy wykazano, że MPWiK w W. nie jest podmiotem wyłącznie właściwym do określenia warunków odprowadzania ścieków z terenu przedmiotowej inwestycji w rozumieniu ww. przepisu, gdyż sieć kanalizacyjna, za pomocą której mają być odprowadzane ścieki z terenu inwestycji nie pozostaje w całości z jego dyspozycji. Określenie możliwości podłączenia inwestycji do przedmiotowej sieci wymaga w takiej sytuacji zajęcia stanowiska również przez Spółkę P., której interesów i uprawnień niewątpliwie ta sprawa dotyczy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Pismem procesowym z 4 września 2012 r. uczestnik postępowania – Spółka N.z siedzibą w W., wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd nie podzielił zarzutów w niej podniesionych, nie znalazł też żadnych innych powodów, które uzasadniałyby wzruszenie kwestionowanego w sprawie orzeczenia. Przypomnieć należy, iż przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody [...] z [...] kwietnia 20120 r. wydana na skutek odwołania P.S. A. w G. wniesionego od decyzji Prezydenta W. z [...] lutego 2012 r. Nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę na rzecz C. Sp. z o.o. Sp. komandytowej w W.. Zaskarżoną decyzją organ umorzył postępowanie odwoławcze, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, iż środek zaskarżenia decyzji administracyjnej, jakim jest odwołanie, który jest sposobem wzruszenia decyzji nieostatecznej, stanowi gwarancję realizacji zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 k.p.a. Oznacza to, że strona postępowania niezadowolona z wydanej decyzji ma prawo domagać się, w drodze złożonego odwołania, ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie. Stosownie jednak do treści art. 127 § 1 k.p.a. prawo do wniesienia odwołania przysługuje wyłącznie stronie. Zatem w przypadku, gdy do organu odwoławczego wpływa odwołanie, to organ ten -przed wydaniem decyzji merytorycznej w sprawie- dokonuje sprawdzenia pod względem formalnoprawnym, czy odwołanie jest wniesione prawidłowo, w tym - czy pochodzi od strony postępowania. Jeżeli organ ustali, że osoba, która wniosła odwołanie nie jest stroną postępowania, obowiązany jest na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyć postępowanie odwoławcze. Taki też powód wydania decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze został wskazany przez Wojewodę [...] w zaskarżonej decyzji. Organ ten uznał bowiem, iż odwołująca się nie jest stroną w sprawie, przedstawiając w uzasadnieniu decyzji analizę w tym zakresie. W ocenie Sądu, analiza ta potwierdza zasadność i prawidłowość wydanego przez ten organ rozstrzygnięcia. Wojewoda [...] słusznie przede wszystkim dostrzegł, iż interes prawny skarżącej Spółki należało rozważyć -z uwagi na przedmiot sprawy- z uwzględnieniem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W myśl tego przepisu, stanowiącego unormowanie szczególne do art. 28 k.p.a., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W konsekwencji, organ odwoławczy obwiązany był w sprawie zbadać, czy skarżąca Spółka jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (v. art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Dokonując analizy organ odwoławczy nie stwierdził jednak, aby taka sytuacja w tym przypadku miała miejsce, biorąc przy tym pod uwagę wszystkie te okoliczności, które były istotne dla odwołującej się, jak i mogłyby w tej kwestii mieć znaczenie prawne. Organ odwoławczy miał na względzie tak charakter przedsięwzięcia objętego decyzją I instancji, jak i jej usytuowanie. Miał też na względzie, iż skarżąca Spółka swój interes prawny w sprawie wywodzi z prawa własności do urządzeń kanalizacyjnych, tj. kolektora sanitarnego "[...]" zlokalizowanego w ul. [...], w kierunku północnym do skrzyżowania z ul. [...], poprzez przepompownię "P-0" na terenie oczyszczalni ścieków "[...]" i przewody tłoczne na terenie oczyszczalni ścieków "[...]". Dostrzegł także, iż w decyzji I instancji organ wskazał, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje ww. urządzenia kanalizacyjne, stanowiące (jak przyjął Prezydent W.) własność Spółki P.. Ustalenia organu I instancji dotyczące obszaru oddziaływania obiektu nie były jednak dla organu odwoławczego wiążące, i nie zwalniały tego organu od ponownej oceny w tej kwestii, a w konsekwencji i ustalenia, czy odwołanie wniesione przez Spółkę P.może być merytorycznie załatwione. Nadto, zauważyć należy, iż sam fakt doręczenia decyzji I instancji nie stanowi jeszcze o interesie prawnym podmiotu, któremu decyzję tę doręczono. W konsekwencji, zdaniem Sądu, Wojewoda [...] po przeanalizowaniu sprawy słusznie przyjął, iż Spółce P.nie przysługuje żaden tytuł prawno-rzeczowy do jakiejkolwiek nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu. Sama skarżąca na żadnym etapie sprawy na taką okoliczność nie wskazała. Nie wskazała bowiem żadnej nieruchomości, do której ma tytuł prawny, a z którą wiązałaby swój udział w sprawie. Jednocześnie należy zauważyć, iż organ -stosując art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego- prawidłowo przyjął, że pojęcie "nieruchomości" w tym przepisie użyte nie odnosi się do urządzeń tego rodzaju jak urządzenia kanalizacyjne (wymienione w decyzji I Instancji), wchodzące w skład przedsiębiorstwa (art. 49 § 1 k.c). Słusznie przyjął, że odcinki sieci kanalizacyjnej wybudowane przez inny podmiot niż przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne i przyłączone do sieci przedsiębiorstwa, z momentem fizycznego połączenia z siecią stają się samoistnymi rzeczami ruchomymi, mogącymi być przedmiotem odrębnej własności i odrębnego obrotu. Jako zaś rzeczy ruchome nie mogą wchodzić w skład obszaru oddziaływania obiektu i stanowić tym samym o interesie prawnym w rozumieniu ww. art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Dodać przy tym trzeba, na co zasadnie zwrócił uwagę organ, iż ww. urządzenia (tj. kolektor sanitarny "[...]") nie przebiegają przez działki znajdujące się w bliskim sąsiedztwie działek inwestycyjnych, nadto – Spółka P.na żadnym etapie postępowania (także w skardze) nie podnosiła, aby miała tytuł prawny do tych działek, tj. tych, na których znajdują się ww. urządzenia kanalizacyjne. Należy także zaznaczyć, iż sam tytuł prawny skarżącej do ww. urządzeń, nie został w sprawie wykazany i jest wątpliwy. Na okoliczność taką skarżąca Spółka się powołuje, nie przedstawiła jednak żadnych dowodów na potwierdzenie powyższego. Niemniej, nawet przy założeniu, że skarżąca jest właścicielem wskazanych urządzeń, to i tak nie może to świadczyć o jej interesie prawnym w sprawie, wobec treści ww. art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zauważyć jednocześnie należy, iż skarżąca Spółka wyraźnie twierdzi, iż wymienione w decyzji I instancji -w kontekście obszaru oddziaływania obiektu- urządzenia wchodzą w skład sieci przedsiębiorstwa, z tego też powodu inwestor oprócz zgody MPWiK S. A. w W. winien (w jej ocenie - w kontekście art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego) legitymować się także jej zgodą. Powyższe, zdaniem Sądu, uprawniało organ do odmowy przyznania skarżącej przymiotu strony w sprawie. Z akt nie wynika bowiem, aby skarżąca miała tytuł prawny do nieruchomości gruntowej znajdującej się w otoczeniu inwestycji (a to powodowało, że drugorzędnego znaczenia w sprawie nabierały cechy tej inwestycji, w tym jej parametry i charakter). Natomiast ewentualny tytuł prawny skarżącej do urządzeń kanalizacyjnych nie mógł stanowić (z przyczyn przedstawionych) o przyznaniu jej interesu prawnego w sprawie. Warto przy tym podnieść, iż przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który musiał w tym przypadku znaleźć zastosowanie, jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a., a jego celem jest zawężenie kręgu podmiotów mających przymiot strony w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jedynie do osób wymienionych w tym przepisie, dla których planowania inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to wynikające z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. Skarżąca Spółka ani w toku postępowania administracyjnego ani w skardze nie wykazała własnego, indywidualnego interesu prawnego chronionego konkretnym przepisem prawa materialnego, który uzasadniałby jej uczestnictwo w postępowaniu w charakterze strony. Z okoliczności sprawy nie wynika zaś, aby skarżąca interesem prawny w sprawie się legitymowała. To wszystko musiało w efekcie skutkować (z uwagi na etap postępowania) zastosowaniem ww. art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu. Stosownie bowiem do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r. sygn. akt OPS 16/98, stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną, następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W kontekście podniesionych w skardze zarzutów, zauważyć zaś przede wszystkim należy, iż nie budzi wątpliwości w sprawie, że Spółka P.wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta W., a nie podanie (o niejasnym charakterze), mające w efekcie wywołać inny skutek procesowy. Organ odwoławczy potraktował podanie skarżącej jako odwołanie, postępując zgodnie z wyraźnym żądaniem w nim zawartym. Nie miał żadnych podstaw do uznania, iż pismo to ma inny charakter, nadto – związany był wolą wnoszącego co do charakteru tego pisma i zawartego w nim żądania. Stąd też całkowicie niezrozumiałe są w ocenie Sądu te zarzuty skargi, które dotyczą nie rozważenia przez organ podania – odwołania skarżącej, czy nie stanowi ono wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W.. Sąd nie dopatrzył się również w sprawie istotnego naruszenia zasad uregulowanych w art. 8 i art. 9 k.p.a. Organ odwoławczy orzekając w sprawie wziął pod uwagę wszystkie okoliczności (w tym te nie podnoszone przez skarżącą), mogące mieć znaczenie dla ustalenia interesu prawnego odwołującej się. W szczególności organ ten rozważał okoliczności istotne w tej kwestii dla samej skarżącej, tj. związane z opisywanymi powyżej urządzeniami kanalizacyjnymi. Podnosząc naruszenie ww. przepisów procesowych (poprzez brak poinformowania o braku podstaw do przyznania odwołującej się statusu strony), skarżąca nie wskazała żadnych nowych okoliczności, których organ nie znał i nie uwzględnił, a mogłyby one mieć ewentualne znaczenie w sprawie. Stąd też nawet przy założeniu, że organ odwoławczy naruszył ww. art. 9 (poprzez brak wezwania skarżącej do wykazania interesu prawnego w sprawie), brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż naruszenie to miało charakter istotny. Nadto, dostrzec trzeba, iż w skardze skarżąca nie zakwestionowała ustaleń poczynionych przez organ odwoławczy. Wskazała natomiast, że zabrakło rozważenia sprawy w kontekście przesłanki nieważnościowej z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego. Zauważyć w tej kwestii jedynie wypada, iż brak przymiotu strony po stronie podmiotu odwołującego się, uniemożliwiał organowi wypowiedzenie się co do zarzutów merytorycznych odwołania. Z przedstawionych względów, rozstrzygnięcie organu odwoławczego wydane w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Sąd uznał za zgodne z prawem. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.