VII SA/Wa 1351/05

Sygnatura akt VII SA/Wa 1351/05 POSTANOWIENIE Dnia 29 listopada 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Bogusław Moraczewski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie: skarga na działalność organu w trybie 227 kpa postanawia: odrzucić skargę [...] Sp. z o.o. Skarżąca [...] Sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego "w związku z załatwieniem skargi wniesionej w trybie 227 Kodeksu postępowania administracyjnego w sposób niezgodny z prawem". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do treści art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sadowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu administracyjnego, natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w pkt 1-4 powołanego artykułu. Ich właściwość dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Wniesienie skargi na bezczynność jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu. W orzecznictwie wyrażany jest również pogląd, zgodnie z którym organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności nie tylko w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a., ale także wówczas, gdy nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji - wyrok NSA z 20 lipca 1999r., I SAB 60/99 (OSP 2000, nr 6, poz. 87). Oznacza to, że skarga na bezczynność organów przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 ppsa), oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Skarga [...] Sp. z o.o. dotyczy naruszenia przez organy administracji art. 227 kpa. Zgodnie z powołanym przepisem przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W oparciu o orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, iż w razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 kpa stronie nie służy skarga na bezczynność organu ( zob. postanowienie NSA 18.02.1997r., III SAB 1/97, LEX 29038, postanowienie NSA z 23.07.2001r, II SAB 213/00, LEX 54555). Do postępowania skargowego określonego w przepisach działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego nie ma zastosowania art. 3 § 2 pkt 8 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznać zatem należy, iż postępowanie w sprawach skarg i wniosków nie podlega kontroli Wojewódzkich Sądów Administracyjnych. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze należało uznać skargę za niedopuszczalną i orzec jak w sentencji postanowienia.