VII SA/Wa 1351/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] kwietnia 2014 r. znak: [....] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1) przyznać B. U. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem wynagrodzenia kuratora sądowego dla R. L. i A.L., których miejsce pobytu nie jest znane; 2) nakazać wypłacić B. U. z Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem wynagrodzenia kuratora sądowego dla R. L. i A.L.,, których miejsce pobytu nie jest znane, z zaliczki (karta 169 akt sądowych) złożonej przez B. K. na pokrycie wydatków ustanowienia kuratora sądowego. Postanowieniem z dnia 16 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustanowił kuratora dla nieznanych z miejsca pobytu uczestników postępowania dla R. L. i A. L., w osobie B. U. - pracownika Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jednocześnie Sąd wezwał skarżącego B. K. do wpłaty, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, zaliczki na pokrycie kosztów związanych z ustanowieniem kuratora w kwocie 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych, pod rygorem jej ściągnięcia. B. K. uiścił wymaganą kwotę 240 złotych. Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1351/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [....] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Jednocześnie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku (pkt II wyroku) oraz zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 460 (słownie: czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt III). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 211 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Jednocześnie w myśl art. 213 pkt 1 p.p.s.a. do wydatków zalicza się w szczególności należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w danej sprawie. Wysokość wynagrodzenia kuratora dla uczestnika nieznanego z miejsca pobytu ustanowionego w postępowaniu sądowoadministracyjnym regulują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1476). W myśl § 1 ust. 1 rozporządzenia wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej nie może przekraczać stawek minimalnych przewidzianych przepisami określającymi opłaty za czynności adwokackie, a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny, przepisami określającymi opłaty za czynności radców prawnych. Ponadto kuratorowi przysługuje zwrot wydatków poniesionych przez niego w związku z wykonywaniem czynności w danej sprawie (§ 2 ust. 1). Z kolei w myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461) stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi 240 złotych. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zasadne jest przyznanie kuratorowi wynagrodzenia minimalnego w kwocie 240 zł. Tym samym wpłacona zaliczka przez skarżącego na pokrycie wydatków w wysokości 240 zł, okazała się wystarczająca dla pokrycia kosztów wynagrodzenia ustanowienia kuratora. Z powyższych względów, na podstawie art. 213 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 1 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., orzeczono jak w sentencji postanowienia.