VII SA/Wa 1355/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2011 r. sprawy ze skargi D.N. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z [...] lutego 2010r., na podstawie art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 110 z 2002r., poz. 968 ze zm.), dalej upea, uznał za bezzasadne zarzuty D.N. do tytułu wykonawczego wystawionego dnia 1 lutego 2010r. dotyczącego wykonania obowiązku odbudowy przewodu kominowego, uszczelnienia istniejącego przewodu kominowego, otynkowania komina w części strychowej i odizolowania ściany komina od elementów drewnianych dachu, wykonaniu wentylacji grawitacyjnej lokalu mieszkalnego. Organ wskazał, że pismem z dnia 8 lutego 2010r. D.N. wniósł zarzuty w ww. sprawie podając, że remont komina jest wykonywany, natomiast nakaz usunięcia wad technicznych lokalu znajdującego się po zachodniej stronie budynku jest niewykonalny, gdyż ta część stanowi odrębną własność T.M. i jej dzieci, gdzie zobowiązany nie ma wstępu i nie zamierza naruszać ich własności. Organ przytoczył art. 33 upea i wskazał, że w świetle jego treści ww. zarzuty są bezzasadne. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia D.N., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ podzielił argumentację organu powiatowego wskazując, że zgłoszone zarzuty nie wypełniają żadnej z przesłanek wskazanych w art. 33 upea. Wyjaśnił, że niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oznacza, że istnieją niezależne od zobowiązanego oraz trwałe przyczyny braku możliwości wykonania obowiązku. Przesłanką niewykonalności decyzji nie mogą być natomiast trudności wiążące się z niezadowoleniem jej adresatów lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy. Organ dodał, że w myśl art. 29 ust. 1 upea organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Nie może więc na etapie postępowania egzekucyjnego odnieść się do zarzutów merytorycznych odnoszących się do decyzji. Skargę na to postanowienie złożył D.N., wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie sprawy zgodnie z wnioskiem i zażaleniem, powołanie komisji z udziałem osób posiadających uprawnienia budowlane, bądź biegłego sądowego ds. budownictwa, która ponownie ustali stan prawny i faktyczny lokalu i komina. Skarżący wskazał, że żaden z organów nie chce rozpoznać sprawy od strony technicznej. Stwierdził, że usunięcie nieodpowiedniego stanu technicznego ww. lokalu mieszkalnego nałożono bez właściwej opinii technicznej i oględzin stanu technicznego przewodu kominowego. Ponownie podkreślił, że działka [...] stanowi własność T.M. i skarżący nie ma możliwości prawnych usuwania usterek w lokalu będącym jej własnością. Ponadto, remont komina jest niewykonalny, gdyż powoduje zagrożenie życia i zdrowia poprzez zaczadzenie skarżącego i jego rodziny. Skarżący dodał, że złożył ocenę techniczną, z której wynika, że remont komina został rozpoczęty. Zaznaczył, że przewód kominowy znajduje się w jego budynku, stanowiącym odrębną własność i niebezpieczeństwo utraty życia i zdrowia dotyczy wyłącznie skarżącego i jego rodziny. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] stycznia 2010rnr [...].[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na skarżącego obowiązek usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego lokalu mieszkalnego usytuowanego po zachodniej stronie budynku na dz. nr [...] i [...] w [...], poprzez wykonanie wyszczególnionych w decyzji robót budowlanych. Nie jest sporne, że skarżący ww. obowiązków nie wykonał. Z tej przyczyny organ egzekucyjny - będący jednocześnie wierzycielem - wystosował do skarżącego upomnienie wzywając do wykonania ww. obowiązku (art. 15), następnie wystawił dnia 1 lutego 2010r tytuł wykonawczy, z tą chwilą wszczynając postępowanie egzekucyjne (art. 2 § 1 pkt 3 i pkt 10 i art. 26 § 1). Złożenie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej obligowało organ do zbadania, czy istotnie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 33 pkt 4 i 5 upea. Wyjaśnić zatem trzeba, że podstawą zarzutów mogą być tylko ściśle określone okoliczności, których zamknięty katalog zawarty jest w art. 33 upea. Wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do uwzględnienia zarzutów. Zarzut błędnego skierowania egzekucji do skarżącego, nie będącego - jak podnosił skarżący - właścicielem części budynku objętego ww. nakazem, jest zarzutem nietrafnym. Wyjaśnienia wymaga, że zarzut błędu co do osoby zobowiązanego, o którym mowa w art. 33 pkt 4 cyt. ustawy, nie może zmierzać do ustalenia, kto jest zobowiązanym, ponieważ takie ustalanie na etapie postępowania egzekucyjnego jest niedopuszczalne. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 29 § 1 upea organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Badanie, o którym mowa w powołanym przepisie obejmuje zatem jedynie ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. Badanie to ma zatem charakter formalny. Sprawa dotycząca oceny legalności decyzji nakładającej obowiązek nie może być przedmiotem postępowania egzekucyjnego. W przeciwnym wypadku organ egzekucyjny orzekałby o meritum sprawy, która została już zakończona decyzją ostateczną. Decyzje ostateczne - zgodnie z zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. - mogą być natomiast uchylane lub zmieniane tylko w drodze trybów szczególnych w przypadkach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego może zatem dotyczyć jedynie kontroli formalnej tożsamości osoby, w stosunku do której prowadzona jest egzekucja. Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie, skoro tytuł wykonawczy został skierowany do adresata decyzji z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...]. W świetle przedstawionej argumentacji, nie mogły podlegać badaniu również okoliczności dotyczące nałożenia ww. obowiązku bez przeprowadzenia opinii technicznej i oględzin stanu technicznego przewodu kominowego, jak wskazywał skarżący. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut dotyczący niewykonalności nałożonego obowiązku, wymieniony w art. 33 pkt 5 upea. O niewykonalności obowiązku można bowiem mówić, gdy jest ona następstwem przeszkód nieusuwalnych. Chodzi więc o sytuację, gdy czynności składające się na treść nałożonych obowiązków są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, nawet bardzo poważne, jak również negatywne stanowiska zobowiązanych, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 lutego 1986 r., III SA 1146/85 ONSA 1986/1/12, z dnia 20 grudnia 1984 r. I SA 804/84, ONSA 1984/2/123). W konsekwencji, jako niezasadny należało ocenić zarzut o niewykonalności nałożonego obowiązku zgłoszony w związku z ewentualnym zagrożeniem życia i zdrowia skarżącego i jego rodziny (właśnie z tej przyczyny przedmiotowy obowiązek został nałożony) oraz tym, że lokal mieszkalny - obok którego przebiega przedmiotowy szyb wentylacji grawitacyjnej - jest własnością T.M. Wobec powyższego, już tylko na marginesie dodać trzeba, że roboty budowlane w tej części budynku – jak wynika z akt pozostającego we współwłasności - zobowiązany może wykonać z klatki schodowej, do której nie ma dostępu T.M., bowiem korzysta z niej wyłącznie skarżący, co było podnoszone w toku postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, skargę jako bezzasadną Sąd oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.