VII SA/Wa 1356/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2008 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Wojewoda [...] po ponownym rozpatrzeniu wniosku A. P. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1998r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. K. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w [...], decyzją z dnia [...] marca 2008r. odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, iż poprzednia decyzja tut. organu z dnia [...] sierpnia2000r. stwierdzająca nieważność kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na rozbudowę oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2000r. zostały wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2002r., sygn. akt. IV SA 2500/00 uchylone. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku nie zaakceptował stanowiska organów o rażącym naruszeniu § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 140 ze zm.) z powodu usytuowania projektowanej rozbudowy w odległości 95 cm od granicy działki sąsiedniej. Powyższym wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił zastosowania w niniejszej sprawie przepisu § 12 ust. 4 w/w rozporządzenia, jako wydanego niezgodnie z upoważnieniem ustawowym określonym w art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż organ administracji publicznej ponownie rozpatrując sprawę powinien zbadać kontrolowaną decyzję pod kątem przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa bez odwoływania się do przepisu § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W szczególności organ powinien wyjaśnić, czy kwestionowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie narusza w sposób rażący innych przepisów, w tym art. 5 ustawy Prawo budowlane. Podobny pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 listopada 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 906/06, którym została uchylona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2006r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] lutego 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał organ przy ponownym rozpatrywaniu sprawy do ustalenia, czy projekt rozbudowy budynku mieszkalnego w odległości 95 cm od granicy z sąsiednią działką, a ponadto zwrócony w stronę tej działki ścianą z otworami okiennymi, nie ograniczy możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej zgodnie z jej przeznaczeniem. Wojewoda [...] działając zgodnie z wiążącą oceną prawną zawartą w wyrokach sądowych stwierdził, iż kwestionowana decyzja o pozwoleniu na rozbudowę nie narusza w sposób rażący innych przepisów, w tym art. 5 ustawy - Prawo budowlane. W ocenie organu, lokalizacja rozbudowywanego budynku w odległości 95 cm od granicy działki sąsiedniej, ze ścianą z otworami okiennymi nie spowodowała ograniczenia w możliwości zagospodarowania sąsiedniej działki zgodnie z jej przeznaczeniem z uwagi na ustalenia zawarte w obowiązującym wówczas miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Działka inwestora zgodnie z obowiązującym wówczas miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego znajdowała się na terenie oznaczonym na planie symbolem [...] - teren adaptacji i projektowanej rozbudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i jednorodzinnej. Sąsiednia działka będąca własnością A. P. znajdowała się na terenie oznaczonym na planie symbolem [...] – pow. [...] ha stanowiącym teren rozległej doliny odpływowej w kierunku jeziora [...] przez który przebiegają projektowane kolektory kanalizacji deszczowej oraz linia energetyczna napowietrzna wysokiego napięcia. Na terenie tym projektuje się dwie oczyszczalnie ścieków deszczowych oraz urządzenie terenów zieleni rekreacyjnej ogólnomiejskiej jak: plac imprezowy wielofunkcyjny, zespół boisk do gier małych, na skarpach projektuje się zieleń ochronną, a na części skarpy o stoku podłużnym możliwość lokalizacji małego zespołu garaży. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania A. P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008r., decyzją z dnia [...] czerwca 2008r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy w kontekście ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalnego stwierdził, iż zatwierdzony decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...].czerwca 1998r. projekt rozbudowy budynku mieszkalnego w odległości 0,95 m od granicy z sąsiednią działką, zwrócony w stronę tej granicy ścianą z otworami okiennymi nie ograniczy możliwości zagospodarowania działki A. P. zgodnie z jej przeznaczeniem. W związku z powyższym przedmiotowa rozbudowa zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza art. 5 ustawy Prawo budowlane, a w szczególności ust. 2 przepisu w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. W ocenie organu odwoławczego projekt zagospodarowania działki zgodny jest z wymaganiami określonym w decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 1998r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Projekt jest kompletny i został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, a inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, a badana decyzja wydana została zgodnie z przepisami Prawa budowlanego i nie jest obciążona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Brak udziału A. P. w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę oraz w postępowaniu dotyczącym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, a kwestia dopuszczalności i zgodności z planem projektowanej inwestycji została przesądzona decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł A. P. Zdaniem skarżącego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu, a zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 11 kpa, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Skarżący podnosi brak podstaw do twierdzenia, że projekt rozbudowy budynku mieszkalnego w odległości 0,95 m od granicy jego działki, zwrócony w stronę tej granicy ścianą z otworami okiennymi nie ograniczy możliwości zagospodarowania tej działki. Zdaniem skarżącego takie zbliżenie rozbudowy uniemożliwia mu zachowanie przewidzianych prawem odległości by wykorzystać swoją działkę jako działkę budowlaną. W ocenie skarżącego fakt pominięcia go jako strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie jest przesłanką wznowieniową lecz stanowi naruszenie art. 5 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 kpa. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Sprawa stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1998r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. K. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego była przedmiotem kontroli zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2002r., sygn. akt. IV SA 2500/00 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 906/06 zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wiążą także Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Z oceny prawnej zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2002r., sygn. akt. IV SA 2500/00 wynika, że "organ administracji publicznej rozpatrując sprawę w postępowaniu nieważnościowym ponownie powinien więc ocenić czy zaistniała którakolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa bez odwoływania się do przepisu § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W szczególności organ administracji publicznej powinien wyjaśnić, czy kwestionowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie narusza w sposób rażący innych przepisów, w tym art. 5 ustawy Prawo budowlane". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 listopada 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 906/06 stwierdził, że organ nie wykonał zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w wyroku z dnia 1 października 2002r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził również, iż "organ nadzoru zobowiązany był do przeprowadzenia postępowania mającego na celu ustalenie, czy zatwierdzony decyzją z dnia [...] czerwca 1998r. projekt rozbudowy budynku mieszkalnego w odległości 0, 95 m od granicy z sąsiednią działką, a ponadto zwrócony w stronę tej granicy ścianą z otworami okiennymi nie ograniczy możliwości zagospodarowania tej działki zgodnie z jej przeznaczeniem. Z akt postępowania nie wynika, czy działka sąsiednia w dacie wydania pozwolenia na budowę była zabudowana czy nie". Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...]. Organy zastosowały się do oceny prawnej zawartej w wyrokach sądowych i zbadały decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1998r. mając na względzie ustalenia obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodzić należy się z oceną dokonaną przez organ z której wynika, że, lokalizacja rozbudowywanego budynku w odległości 95 cm od granicy działki sąsiedniej, ze ścianą z otworami okiennymi nie spowodowała ograniczenia w możliwości zagospodarowania sąsiedniej działki zgodnie z jej przeznaczeniem z uwagi na ustalenia zawarte w obowiązującym wówczas miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] listopada 1994r. ogł. w Dz. Urz. woj. [...] Nr [...]. poz. [...] z dnia [...] grudnia 1994r. wynika, że sąsiednia działka będąca własnością A. P. znajdowała się na terenie oznaczonym na planie symbolem [...] ZP – pow. [...] ha stanowiącym teren rozległej doliny odpływowej w kierunku jeziora Sitno przez który przebiegają projektowane kolektory kanalizacji deszczowej oraz linia energetyczna napowietrzna wysokiego napięcia. Na terenie tym projektuje się dwie oczyszczalnie ścieków deszczowych oraz urządzenie terenów zieleni rekreacyjnej ogólnomiejskiej jak: plac imprezowy wielofunkcyjny, zespół boisk do gier małych, na skarpach projektuje się zieleń ochronną, a na części skarpy o stoku podłużnym możliwość lokalizacji małego zespołu garaży. Działka skarżącego nie miała więc charakteru działki budowlanej dlatego przedmiotowa rozbudowa nie naruszyła art. 5 ustawy Prawo budowlane w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. W rozpoznawanej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ustalił, iż inwestor spełnił wymagania przewidziane w art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003, nr 207, poz. 2016 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy podzielić stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczące zgodności projektu zagospodarowania działki z decyzją o warunkach zabudowy, kompletności projektu budowlanego posiadającego niezbędne sprawdzenia, uzgodnienia i opinię oraz wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia. Z ustaleń organu wynika również, iż inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Brak udziału skarżącego w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jak prawidłowo ustalił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji lecz jest przesłanką wznowieniową. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo wskazał, iż decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1998r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji została przesądzona kwestia możliwości, dopuszczalności oraz zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zabudowy działki inwestora. Zdaniem Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznał, iż kontrolowana decyzja została wydana zgodnie z przepisami Prawa budowlanego i brak jest przesłanek do stwierdzenia jej nieważności. Uznając, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.