VII SA/Wa 136/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska ( spr.), Asesor WSA Agnieszka Wilczewska- Rzepecka, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2005 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej [...] Sp. z o. o. kwotę 360 ( trzysta sześćdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VIISA/Wa 136/04 Uzasadnienie Burmistrz Gminy [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2002r. wniósł sprzeciw odnośnie planowanych robót budowlanych, polegających na wykonaniu wolnostojącego, trwale związanego z gruntem nośnika reklamowego na terenie przy ulicy [...] w [...] oraz umorzył postępowanie wszczęte zgłoszeniem. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż wyszczególnione prace budowlane, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę w formie decyzji administracyjnej. W stosunku do tych robót budowlanych ma zastosowanie procedura określona w art. 30 Prawa budowlanego ( tj. forma zgłoszenia zamiaru wykonania robót). Wykonanie wolnostojącego, trwale związanego z gruntem nośnika plansz reklamowych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę w formie decyzji administracyjnej. Od powyższej decyzji odwołał się [...] Sp. z o. o. Skarżący uważa, iż decyzja jest nieprawidłowa, i narusza zarówno przepisy prawa materialnego- art. 29 ust. 2, art. 30 ust. 1, la ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, jak również przepisy postępowania administracyjnego- art. 7-11 oraz art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, administracyjnego w swojej treści mówiącej, iż nośnik reklamowy jest trwale związany z gruntem jest sprzeczna z załączoną do zgłoszenia dokumentacją. W tej sytuacji skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W następstwie rozpatrzenia powyższego odwołania organ II instancji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003r. nr [...] stwierdził, na podstawie art. 134 kpa uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji. nr [...] z dnia [...] września 2002r. wydanej z upoważnienia Burmistrza Gminy [...]. Skargę na powyższe postanowienie wniosła [...] Sp. z o. o. zarzucając organowi II instancji, iż treść zaskarżonego postanowienia jest niezgodna z prawem, w szczególności z art. 57 § 5 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie ze względu na błędne rozstrzygnięcie organu II instancji. Postanowienie organu odwoławczego zapadło z naruszeniem art. 7, 77 i art. 134 kpa. Postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie jest uzależnione od ustalenia tzw. prawdy obiektywnej, co następuje w postępowaniu dowodowym. Organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący i sumienny całego materiału dowodowego. Ciężar dowodu spoczywa na organie administracji i nie może być przerzucany na stronę. Jeżeli strona przedstawi niepełny materiał dowodowy, organ ten ma obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić. Zgodnie z brzmieniem art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia organu I instancji stanowi art. 30 ust. 3 pkt. 4 Prawa budowlanego zgodnie, z którym budowa urządzenia reklamowego wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji nr [...] z dnia [...] września 2002r. wydanej z upoważnienia Burmistrza Gminy [...] nie ustalił kiedy i przez kogo zostało nadane odwołanie w formie przesyłki poleconej o numerze nadawczym [...], której adresatem był Urząd Dzielnicy [...] Gminy [...]. Jak wynika z akt sprawy decyzja nr [...] z dnia [...] września 2002r. została doręczona prawidłowo w dniu [...] października 2002r. zatem należy uznać, że termin czternastodniowy upłynął [...] października 2003r. Z potwierdzenia nadania skarżącego wynika, że skarżący zachował czternastodniowy termin do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji. Skarżący podnosił, iż organ odwoławczy w zakresie ustalenia terminu wniesienia odwołania oparł się wyłącznie na treści prezentaty, zamieszczonej na pierwszej stronie odwołania tj. [...].10.2002r. Organ odwoławczy przedwcześnie, bez przeprowadzenia postępowania wstępnego wydał zaskarżone postanowienie, tymczasem zgodnie z dyspozycją art. 57 § 5 kpa, termin nadania przesyłki poleconej w dniu [...] października 2002r. wskazuje, że odwołanie złożone zostało, przez skarżącego z zachowaniem terminu z art. 129 § 2 kpa. Ponadto organ odwoławczy przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy był zobligowany ustalić między innymi czy środek zaskarżenia został wniesiony w terminie przewidzianym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W tym celu organ mógł zobowiązać skarżącego do dostarczenia książki nadawczej listów poleconych lub innego udokumentowania sposobu i terminu nadania odwołania. Należy także zauważyć, co umknęło organowi I instancji, iż prezentata biura podawczego organu I instancji nie zawiera adnotacji, że odwołanie złożono osobiście, a okoliczność braku koperty nie może obciążać skarżącą spółkę. Z pewnością nie uzasadnia także podjętej przez organ odwoławczy próby konstruowania domniemania złożenia odwołania bezpośrednio w siedzibie organu I instancji. Kwestii tych w stopniu umożliwiającym prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy, organ odwoławczy z naruszeniem art. 7, 77 kpa nie wyjaśnił. Ujawnione wady polegające na naruszeniu prawa procesowego, mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania spowodowały uchylenie zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięcie w pkt. II wyroku oparto na treści art. 152 cytowanej ustawy.