VII SA/Wa 136/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. P. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2009 r. znak: [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 9 listopada 2009 r. H. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2009 r., znak [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione jego zażalenia (wniesionego w trybie art. 37 kpa) na nieterminowe rozpatrzenie przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] jego odwołania od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] maja 2009 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DzU. Nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. W myśl art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a: § 1. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. § 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego wydane w trybie art. 37 k.p.a, nie uznające zasadności zażalenia na nieterminowe załatwienie sprawy przez organ odwoławczy Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] polegające na rozpatrzeniu odwołania skarżącego ( z dnia [...] czerwca 2009 r.) od decyzji z dnia [...] maja 2009 r. z przekroczeniem ustawowego terminu do załatwienia sprawy wymienionego w art. 35 § 3 kpa. Tego typu rozstrzygnięcie administracyjne nie mieści się w katalogu orzeczeń podlegających zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego. Na nierozpoznanie przez organ administracji państwowej zażalenia wniesionego przez stronę w trybie art. 37 § 1 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego ( I SAB 86/94 postanow. NSA, 1995.02.08 w Warszawie ONSA 1996/1/39). Stosownie do art. 3 § 2 ppsa Sąd orzeka min. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Otóż, żadnego z tych wymogów nie spełnia postanowienie, wydane w trybie art. 37 kpa. Po pierwsze - brak jest w kodeksie przepisu, który by przewidywał zażalenie na tego rodzaju postanowienia (art. 141 § 1 kpa). Po wtóre - zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Jest to jeden z rodzaju postanowień, o których mowa w art. 123 § 2 kpa, rozstrzygających kwestie wynikające w toku postępowania - przewlekającego się - a nie dotyczy ono rozstrzygnięcia o istocie sprawy (IV SA 1149/96, postanow. NSA 1998.05.20 w Warszawie, LEX nr 43277) W świetle przedstawionego stanu faktycznego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. orzekł jak w sentencji.