VII SA/Wa 136/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga S. sp. z o.o. z [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego. Powyższą decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] nakazującą rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego, podświetlanego, składającego się z dwóch tablic reklamowych o wymiarach 3 x 6 m. zamontowanych do rury stalowej, utwierdzonej za pomocą śrub do fundamentu zagłębionego w gruncie, na działce nr [...], obręb [...] w [...]. Razem ze skargą, a następnie w piśmie z dnia 24 marca 2016 r., skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku wskazali, że wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej (koszty rozbiórki, utrata wpływów z dochodów) oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyż odbudowa ww. nośnika w tej formie byłaby niemożliwa z uwagi na wprowadzony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakaz umieszczania w rejonie posadowienia ww. nośnika, tablic reklamowych, o powierzchni większej niż 8 m2. Z tego względu po rozbiórce i ew. uchyleniu zaskarżonej decyzji nie byłoby możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego. Nośnik reklamowy w przypadku jego rozbiórki zostanie usunięty nieodwracalnie, a spółka zostanie trwale pozbawiona możliwości ponownego posadowienia reklamy w przypadku, gdyby orzeczenie o rozbiórce nośnika okazało się nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, o ile w sprawie występuje jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek. Zaznaczyć bowiem trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym zauważyć należy, iż w omawianym przepisie chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Rozpoznając wniosek skarżących Sąd uznał, iż zasługuje on na uwzględnienie. Sąd dokonując takiej oceny miał przede wszystkim na uwadze to, iż rozpoznawany wniosek dotyczy decyzji wydanej w przedmiocie nakazu rozbiórki, który jest jedną z najdalej idących sankcji przewidzianych przepisami prawa budowlanego. Wykonanie takiej decyzji ze swej istoty rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie nakazu rozbiórki prowadzi bowiem zazwyczaj do zniszczenia co najmniej części użytych do budowy materiałów budowlanych oraz wiąże się z poniesieniem znacznych nakładów finansowych. Nadto, ewentualny powrót do stanu poprzedniego po wykonaniu takiego obowiązku, o ile w ogóle jest możliwy, wymaga również poniesienia dodatkowych kosztów oraz dodatkowego nakładu pracy. Sąd przychylił się także do argumentacji wniosku wskazującej na istnienie niebezpieczeństwa pojawienia się trudnych do odwrócenia skutków w postaci braku możliwości ew. odbudowy ww. nośnika w obecnej formie po ew. rozbiórce z uwagi na wprowadzony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakaz umieszczania w rejonie posadowienia ww. nośnika, tablic reklamowych o powierzchni większej niż 8 m2. Z tego względu po rozbiórce i ew. uchyleniu zaskarżonej decyzji nie byłoby możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego. W konsekwencji Sąd uznał, iż wykonanie nakazu rozbiórki w niniejszej sprawie byłoby równoznaczne z zaistnieniem po stronie skarżącej trudnych do odwrócenia skutków, a to uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Sąd zauważa, iż pozytywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania ma charakter tymczasowy i nie przesądza o końcowym wyniku sprawy, i o dalszym losie przedmiotowego w sprawie nośnika reklamowego, tj. o jego ewentualnej rozbiórce. Z wymienionych powodów Sąd postanowił na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.