VII SA/Wa 1362/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 luty 2006 r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala. Decyzją z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...]na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 28 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku inwestora A. S.A. w P. Oddział w W. Prezydent W. wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru zainstalowania wolno stojącego jednostronnego nośnika reklamowego nietrwale związanego z gruntem przy ul. [...]w W.. W uzasadnieniu organ stwierdził, że prace budowlane przewidziane przez inwestora wymagają uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy – obiektem budowlanym są min. wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, fundamenty pod maszyny i urządzenia, pomniki a także części budowlane urządzeń technicznych. Zdaniem organu ze względu na rodzaj prac, ich skalę, charakter należy uznać je za budowlę, ponieważ min. obejmują one wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, przewidują wykonanie fundamentów. Oznacza to, że na konstrukcji budowlanej zainstalowana zostanie reklama lub urządzenie reklamowe. Inwestycja ponadto nie polega na zainstalowaniu nośnika reklamowego do istniejącej konstrukcji, a na wybudowaniu nowej konstrukcji budowlanej. Odwołanie od tej decyzji złożył inwestor. Podniósł, że stanowisko organu jest niezgodne z art. 29 ust. 2 pkt. 6 lub ust. 1 pkt 22 Prawa budowlanego. Wskazał, że przedmiotowy nośnik reklamowy nie jest trwale związany z gruntem i nie można go zakwalifikować jako budowli (zgodnie z art. 3 ust 3 Prawa budowlanego), gdyż konstruowany jest w sposób pozwalający bez przeprowadzenia dodatkowych robót budowlanych na przeniesienie go w inne miejsce dzięki temu, że dolna płaszczyzna fundamentu znajduje się na poziomie terenu. Wojewoda [...] decyzją - znak [...]z dnia [...] maja 2005 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, że inwestycja jest budowlą stanowiącą całość techniczno użytkową i zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego wymaga pozwolenia na budowę. Podniósł argumenty wskazane przez organ I instancji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył A. S.A. Wojewoda [...] w oparciu o art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. uchylił w całości swoją decyzję z dnia [...] maja 2005 r. W uzasadnieniu wskazał, że słusznie skarżący podniósł, iż organ odwoławczy zweryfikował ostateczną decyzję Prezydenta W., bowiem rozpatrzył odwołanie wniesione z uchybieniem terminu, tym samym dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Decyzję Prezydenta W. inwestor otrzymał w dniu 4 kwietnia 2005 r. zatem termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 18 kwietnia 2005 r. Odwołanie natomiast zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 19 kwietnia 2005 r. Równocześnie z wydaniem powyższej decyzji Wojewoda [...] wydał w dniu [...]v lipca 2005 r. postanowienie nr [...]na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. w którym stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ podniósł, że decyzja nr [...] Prezydenta W. została prawidłowo doręczona stronie w dniu 4 kwietnia 2005 r. i od tego dnia rozpoczął się upływ terminu do wniesienia odwołania. Termin ten upłynął z dniem 18 kwietnia 2005 r. Natomiast odwołanie zostało złożone w dniu 19 kwietnia 2005 r. a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Wskazał dalej, że rozpoznanie odwołania wniesionego po upływie określonego w przepisach terminu jest niedopuszczalne, ponieważ postępowanie odwoławcze odnosiłoby się do decyzji ostatecznej. Skargę na powyższe postanowienie złożył A. S.A. zarzucając postanowieniu naruszenie art. 40 § 2 i art. 129 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że decyzja została skutecznie doręczona skarżącej, ponadto poprzez błędne przyjęcie rozpoczęcia biegu upływu terminu do wniesienia odwołania. Strona wniosła o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Spółka wskazała w uzasadnieniu, że zgłoszenie zamiaru zainstalowania nośnika zostało złożone przez pełnomocnika strony – Dyrektora Oddziału Regionalnego w W. – M.G.. Z treści zgłoszenia wynika, że był on upoważniony do reprezentowania skarżącej jako pełnomocnik, gdyż nie pełnił funkcji członka zarządu. W tym stanie rzeczy decyzja powinna być doręczona pełnomocnikowi i od dnia doręczenia jemu decyzji powinien liczyć się termin do złożenia odwołania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wyjaśnił, że skarżąca nie dołączyła pełnomocnictwa do reprezentowania w sprawie dla M.G.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 12710). W niniejszej sprawie tego rodzaju uchybienia nie wystąpiły stąd skargę należało oddalić. Zgodnie z przepisem art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Natomiast przepis art. 40 § 1 i § 2 k.p.a. stanowi, że pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi (§1) oraz – jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi (§ 2). Z akt niniejszej sprawy wynika, że zgłoszenie budowy obiektu budowlanego dokonał w imieniu spółki Dyrektor Oddziału Regionalnego w W. – M. G.. W aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa, udzielonego ww. osobie. Decyzję nr [...] organ I instancji przesłał skarżącej spółce na dwa podane w zgłoszeniu adresy – w W. i w P.. Każde z tych doręczeń zostało odebrane w dniu 4 kwietnia 2005 r. Zgodnie z przyjętym orzecznictwem ustanowienie pełnomocnika w stosunku do organu odnosi skutek z dniem powiadomienia organu o ustanowieniu pełnomocnika (por. wyrok SN III ARN 45/93 OSCN 1994/5/112). W dniu wydawania decyzji przez Prezydenta W. oraz jej wysyłania do inwestora w aktach sprawy nie znajdowało się pełnomocnictwo do reprezentowania spółki przez pełnomocnika. Podpisanie zgłoszenia przez pracownika inwestora oraz złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie stanowi podstawy do uznania tej osoby za pełnomocnika strony, któremu należy doręczać rozstrzygnięcia w sprawie. Tym bardziej, że w nagłówku zgłoszenia widnieją dwa adresy wskazane przez inwestora, które zasadnie organ potraktował jako adresy do korespondencji. Na podstawie znajdujących się w aktach dokumentów brak było podstaw, by traktować prywatny adres pracownika spółki dokonującego zgłoszenia za adres do korespondencji inwestora. Dopiero od zgłoszenia się pełnomocnika procesowego strony w postępowaniu administracyjnym organ ma obowiązek zawiadamiać pełnomocnika o wszystkich czynnościach w sprawie i wzywać do udziału w nich. Obowiązek taki powstaje zatem dopiero w momencie doręczenia organowi pełnomocnictwa. Termin czternastu dni do wniesienia odwołania wynikający z przepisu art. 129 § 2 kpa jest terminem zawitym. Jego niedotrzymanie powoduje ujemne skutki procesowe, w postaci utraty prawa do wniesienia odwołania (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 23 maja 1995 r.SA/Sz 274/95). W tym stanie rzeczy należy uznać, że organ I instancji prawidłowo doręczył stronie decyzję. Zgodnie z dowodami doręczeń strona otrzymała decyzję w dniu 4 kwietnia 2005 r. i od tego dnia należało liczyć termin do złożenia odwołania od decyzji w sprawie. Termin ten upłynął w dniu 18 kwietnia 2005 r., natomiast inwestor odwołał się od decyzji Prezydenta W. w dniu 19 kwietnia 2005 r., a więc już po terminie. Nie złożył wniosku o przywrócenie terminu, z tego względu organ odwoławczy słusznie wydał postanowienie o stwierdzeniu uchybienia do wniesienia odwołania od decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszeniem prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.