VII SA/Wa 1362/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2010 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej nakazu rozbiórki skargę oddala. W przedmiotowej sprawie, decyzją z dnia [...].04.2010r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 157 § 1 oraz 158 § 1 i 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) dalej: K.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...], znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [....], znak: [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego będącego w trakcie budowy, zlokalizowanego na działce przy ulicy S. D.[...]w miejscowości C., gm. K.. Powyższa decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została zaskarżona przez D. S. reprezentowaną przez adwokata M. L. wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2010r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 K.p.a. , utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 14.04.2010r. Uzasadniając odmowę stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] lutego 2009r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, ze strona nie skorzystała z możliwości legalizacji zaistniałej samowoli budowlanej. Wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął stosowne postępowanie, w trakcie którego w dniu 8 września 2008r. przeprowadzono kontrolę na miejscu, a następnie postanowieniem Nr [...], znak: [...], z dnia [...] października 2008 r. wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118, z późn. zm.), nakazał i D. S. wstrzymanie robót budowlanych oraz przedłożenie dokumentów niezbędnych do zalegalizowania samowoli. Skarżąca nałożonego obowiązku nie spełniła, wobec tego organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego zobligowany był do podjęcia dalszych działań prawem przewidzianych i decyzją Nr [...], znak: [...], z dnia [...] stycznia 2009r., nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Po rozpatrzeniu odwołania D. S., [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany kwestionowanej decyzji i decyzją własną Nr [...], znak: [....], z dnia [...] lutego 2009 r., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie nakazu rozbiórki. W/w decyzja [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W.e została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który prawomocnym postanowieniem z dnia 1 czerwca 2009r., sygn. akt VII SA/Wa 809/09 odrzucił skargę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uzasadniając swoje rozstrzygnięcia zauważył, że w przedmiotowej sprawie organy nadzoru budowlanego stopnia powiatowego i wojewódzkiego, w sposób bezsporny wykazały, że przedmiotowy obiekt budowlany został wykonany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z oświadczenia D. S. złożonego do protokołu PINB w P. z przyjęcia ustnie złożonych wyjaśnień z dnia sierpnia 2008 r., wynika, że Skarżąca do budowy przedmiotowego obiektu przystąpiła w lipcu 2008r., bez pozwolenia na budowę, a stan zaawansowania budowy "to fundamenty, ściany zewnętrzne, strop". Następnie w dniu 08 września 2008r., w trakcie oględzin z udziale Skarżącej ustalono, że w trakcie budowy jest budynek mieszkalny o wym. 11,50x7,50. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że powyższe okoliczności są bezsporne w sprawie i nie były kwestionowane przez Skarżącą. Odnosząc się do argumentów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji organ zauważył, że dowody znajdujące się w aktach sprawy bezspornie wskazują na fakt rozpoczęcia budowy w 2008r., bez pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego o wym. 11,50x7,50m. Okoliczności te zostały potwierdzone oświadczeniem D. S. złożonym do protokołu PINB w P. z przyjęcia ustnie złożonych wyjaśnień z dnia 13 sierpnia 2008 r., a także w dniu 08 września 2008r., w trakcie oględzin z udziałem Skarżącej, który to protokół z oględzin został przez Skarżącą podpisany. Zatem twierdzenie zawarte w rozpatrywanym wniosku, jakoby drewniany budynek parterowy istniejący na działce był jedynie rozbudowywany nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Organ zauważyl również, że nawet gdyby przyjąć, że tak jest, nie miałoby to istotnego znaczenia dla rozpatrzenia niniejszej sprawy, albowiem przedmiotem tej sprawy jest realizowana od 2008r., budowa obiektu mieszkalnego o wym. 1 l,50x7,50m., a nie budynek, do którego rzekomo (jak twierdzi pełnomocnik Skarżącej) j "dołączony" (poprzez jego rozbudowę) ten nowo budowany obiekt. W skardze skierowanej do Sądu pełnomocnik strony zarzucił zaskarżonej decyzji: naruszenie przepisów postępowania, w szczególności artykułu 156 § 1 punkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie wskutek nieprawidłowego przyjęcia, że w sprawie nie występuje rażące naruszenie prawa, naruszenie art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie zbadania sprawy w sposób wyczerpujący oraz nierozpoznanie wszystkich argumentów wnioskodawczym stanowiących o zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności decyzii [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] lutego 2009 roku, Nr [...], znak [...]; naruszenie art. 48 ust 1 Ustawy - Prawo budowlane poprzez uznanie decyzji nakazującej rozebranie całości budynku za wydaną bez naruszenia obowiązującego prawa, pomimo, iż ewentualna decyzja o rozbiórce powinna była dotyczyć jedynie części będącej rozbudową budynku; naruszenie przepisów postępowania art. 11 oraz 124 § 2 w związku z art. 126 i 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie przekonującego i dokładnego uzasadnienia wydanej decyzji. Strona skarżaca wskazała, że zarówno decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] lutego 2009 roku jak i decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [....] o rozbiórce, którą [...] WINB utrzymał w mocy decyzję nakazują rozbiórkę całego budynku, a nie jedynie części, o którą budynek został rozbudowany. Rozbudowa zaś budynku przy ul. S. w C. , dokonana przez Skarżącą, co do którego orzeczona została rozbiórka, jest zgodna z obowiązującym w dniach wydania przez organy obu instancji decyzji o rozbiórce miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów wsi C.. Skarżąca uzyskała bowiem Zaświadczenie Urzędu Miasta i Gminy K. stwierdzające, że rozbudowa budynku jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Strona skarżąca podniosła, że organy nadzoru budowlanego w swoich decyzjach pominęli ten aspekt, który zdaniem Skarżącej, był kwestią mającą najistotniejsze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Decyzja zaskarżona do Sądu została wydana w postępowaniu nieważnościowym wszczętym na żądanie strony, która wnosiła o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Budowlanego w W. z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [....] znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...] znak: [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego będącego w trakcie budowy, zlokalizowanego na działce przy ulicy S. w miejscowości C. , gm. K.. Aby stwierdzić nieważność decyzji należy ustalić, że wada taka tkwi w samej decyzji, np. decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, mającej charakter rażący. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma miejsce wtedy, gdy w toku postępowania wyjaśniającego organ prowadzący postępowanie ustali, że nie występuje żadna z ustawowych przyczyn stwierdzenia nieważności. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że kontrolowana decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych wart. 156§1 kpa. Postępowanie nieważnościowe, ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Przypadki te dotyczą zaś takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną wadliwością, że jej trwałość i związana z tym pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności. Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1 - 7 kpa. Przy czym niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca, zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń wyrażonej w art. 16 kpa i wymaga niekwestiowanego ustalenia, iż decyzja administracyjna jest obarczona jedną z wad wymienionych w powołanym przepisie. Zgodzić się należy z organem orzekającym w niniejszej sprawie, że żadna z przesłanek nieważnościowych, określonych w powołanym przepisie nie wystąpiła. W pierwszej kolejność wskazać należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) zasadą jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zasadą jest też, w przypadku budowania bądź też wybudowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę (odpowiednio bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ), czyli w warunkach tzw. samowoli budowlanej, zastosowanie trybu określonego w przepisach art. 48 i 49b umożliwiającego pod pewnymi warunkami legalizację obiektu. Organy nadzoru budowlanego stopnia powiatowe: i wojewódzkiego, w sposób bezsporny wykazały, że przedmiotowy obiekt budowlany został wykonany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z oświadczenia D. S. złożonego do protokołu PINB w P. z przyjęcia ustnie złożonych wyjaśnień z dnia sierpnia 2008 r., wynika, że Skarżąca do budowy przedmiotowego obiektu przystąpiła w lipcu 2008r., bez pozwolenia na budowę, a stan zaawansowania budowy "to fundamenty, ściany zewnętrzne, strop". Następnie w dniu 8 września 2008r., w trakcie oględzin z udziale Skarżącej ustalono, że w trakcie budowy jest budynek mieszkalny o wym. 11,50x7,50. Dowody znajdujące się w aktach sprawy jednoznacznie i bezspornie wskazują na fakt rozpoczęcia budowy w 2008r., bez pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego o wym. Il,50x7,50m. Okoliczności te zostały potwierdzone oświadczeniem D. S. złożonym do protokołu PINB w P. z przyjęcia ustnie złożonych wyjaśnień z dnia 13 sierpnia 2008 r., a także w dniu 08 września 2008r., w trakcie oględzin z udziałem Skarżącej, który to protokół z oględzin został przez Skarżącą podpisany. Zatem twierdzenie zawarte w rozpatrywanym wniosku, jakoby drewniany budynek parterowy istniejący na działce był jedynie rozbudowywany nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym i jest gołosłowne. nawet gdyby zaś przyjąć, że tak jest, nie miałoby to istotnego znaczenia dla rozpatrzenia niniejszej sprawy, albowiem przedmiotem tej sprawy jest realizowana od 2008r., budowa obiektu mieszkalnego o wym. 1 l,50x7,50m., a nie budynek, do którego rzekomo (jak twierdzi pełnomocnik Skarżącej) j "dołączony" (poprzez jego rozbudowę) ten nowo budowany obiekt. Biorąc więc pod uwagę, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął stosowne postępowanie legalizacyjne , w trakcie którego postanowieniem Nr [...] znak: [...], z dnia [...] października 2008 r. wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118, z późn. zm.), nakazał D. S. wstrzymanie robót budowlanych oraz przedłożenie dokumentów niezbędnych do zalegalizowania samowoli a strona skarżąca nałożonego obowiązku nie spełniła, to zasadne było a nawet obligatoryjne podjęcie dalszych działań prawem przewidzianych i nakazanie rozbiórki samowoli budowlanej. W świetle powyższych ustaleń stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy - w ocenie Sądu - nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...], znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...], znak: [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego będącego w trakcie budowy, zlokalizowanego na działce przy ulicy S. w miejscowości C., gm. K.. Odnosząc się do zarzutów skargi o naruszeniu przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego procedury administracyjnej a w szczególności art. 7 kpa Sąd uznaje je za niezasadne, bowiem organy orzekające w sprawie wielokrotnie ostatecznie w sposób wnikliwy i dokładny rozpoznały sprawę czemu dały wyraz w obszernych i odpowiadających prawu uzasadnieniach decyzji. Trzeba zauważyć, że to skarżący był inicjatorem tego postępowania, a zatem miał wiedzę o toczącym się postępowaniu i mógł przeglądać akta na każdym jego etapie. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.).