VII SA/Wa 1362/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. L. na pismo Ministra Finansów z dnia[...] marca 2012 r., znak: [...] postanawia: odrzucić skargę Z treści skargi wynika, iż jej przedmiotem jest pismo Ministra Finansów z dnia 13 marca 2012 r. określone przez skarżącego "rozstrzygnięciem indywidualnym", którym poinformowano, iż nagrania rozmowy z konsultantem Krajowej Informacji Podatkowej nie są udostępniane podatnikom. Nagrania takie są dokonywane wyłącznie do użytku wewnętrznego i są wykorzystywane dla celów szkoleniowych bądź w celu dokonania oceny pracownika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. W myśl art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U. 2012 r., poz. 270) zw. dalej p.p.s.a.: § 1. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) (1) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) (2) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. § 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zakres działania sądów administracyjnych został ukształtowany szeroko, obejmując praktycznie całokształt działalności administracji publicznej. Podstawowym kryterium, które określa i statuuje kognicję sądów administracyjnych do kontroli rozstrzygnięć administracyjnych, jest rodzaj i charakter prawnej formy działania administracji publicznej wyznaczony przez art. 3 § 2 p.p.s.a. Przepis ten jak wskazano powyżej enumeratywnie wymienia akty, jak i czynności z zakresu administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wskazać należy, iż w rozpatrywanej sprawie zaskarżone pismo organu nie należy do żadnej z tych kategorii. W szczególności, w ocenie Sądu, nie ma ono charakteru decyzji. Przez pojęcie decyzji rozumie się kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli organów administracyjnych w państwie, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej i prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne (zob. uchwałę Izby Cywilnej i Administracji SN z dnia 5 lutego 1988 r., III AZP 1/88 (OSPiKA 1989, z. 3, poz. 59). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że do uznania konkretnego aktu za decyzję administracyjną należy stwierdzić, że ów akt zawiera minimum niezbędnych elementów. Do elementów tych należą: oznaczenie organu administracyjnego, wskazanie adresata tego aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ. Dopiero pismo organu administracji publicznej charakteryzujące się wskazanymi cechami będzie stanowiło decyzję. Biorąc pod uwagę treść pisma organu będącego przedmiotem skargi, nie sposób określić jego rozstrzygnięcia, pismo to stanowi wyłącznie odpowiedź na wniosek skarżącego dotyczący wydania pliku z nagraną rozmową, którą odbył z konsultantem. Pismo to ma charakter informacyjny, nie jest decyzją administracyjną, ani też innym aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., co oznacza, iż nie mogło ono stanowić przedmiotu kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zaskarżone pismo nie podlega rozpoznaniu przez sąd, a to oznacza, że skargę której jest przedmiotem należało odrzucić jako niedopuszczalną. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.