VII SA/Wa 1362/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Jadwiga Smołucha, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2019 r. sprawy ze skargi S. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Przedmiotem skargi S. N. (dalej: skarżący) jest decyzja Wojewody [...] (dalej: Wojewoda) nr [...] z [...] kwietnia 2019 r., wydana w sprawie dotyczącej odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją nr [...] z [...] lipca 2017 r. Starosta [...] (dalej: Starosta) zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z. G. (dalej: inwestorka) pozwolenia na budowę budynku do chowu trzody chlewnej o obsadzie do 2000 w systemie rusztowy, kategoria obiektu II, wraz z obiektami towarzyszącymi (cztery silosy paszowe zlokalizowane na płytach betonowych, szczelny zbiornik na ścieki bytowe, płyta pod konfiskator sztuk padłych) na działce o nr. ew. [...], położonej w M., gmina L. Pismem z 1 marca 2018 r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Starosty powołując się na przesłankę z art 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. Starosta wznowił przedmiotowe postępowanie uprzednio ustalając, że skarżący zachował termin, o którym mowa w art 148 § 2 k.p.a. Następnie decyzją nr [...] z [...] stycznia 2019 r., wydaną na podstawie art. 145 § 1, pkt 4, art. 151 § 1 pkt 1 i art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.) organ I instancji odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący nie był stroną postępowania w przedmiocie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, zaś jego działka nie graniczy bezpośrednio z działką, na której planowana była inwestycja oraz nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Następnie wymienił, jakie elementy sprawdza się przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, a także komu decyzja taka może zostać wydana. Podkreślił przy tym, że w razie spełnienia tych warunków organ architektoniczno-budowlany, stosownie do dyspozycji art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm., dalej: Prawo budowlane), nie może odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Starosta zaznaczył, że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wpłynął protest mieszkańców wsi M. oraz sprzeciw skarżącego będącego właścicielem Zakładu Piekarniczo-Cukierniczego w M. Wójt Gminy L. decyzją z [...] czerwca 2016 r., znak: [...] odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. (dalej: SKO) wniosła inwestorka. SKO uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta Gminy L. w całości oraz ustaliło środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu inwentarskiego – chlewni w systemie chowu rusztowego, bezściółkowego o obsadzie 2000 sztuk tucznika (tj. 280 DJP) wraz z infrastrukturą towarzyszącą na terenie działki nr ew. [...] położonej we wsi M., gmina L., informując, że planowane przedsięwzięcie na działce nr [...] o powierzchni 5,37 ha obecnie stanowiącej pola uprawne i łąki oraz istniejące siedlisko rolnicze z zabudowaniami stanowiącymi zaplecze i bazę prowadzonego przez inwestorkę gospodarstwa rolnego. Dalej organ wskazał, że bezpośrednie sąsiedztwo działki nr [...] stanowią: od zachodu droga gminna i dalej grunty orne, od wschodu grunty innych właścicieli głównie tereny łąk i grunty orne, od południa działka siedliskowa o nr. ew. [...] innego właściciela, od północy działka o nr. ew. [...] (własność inwestorki) z siedliskiem. Następnie Starosta stwierdził, że w chwili obecnej w Polsce brak jest możliwości oceny uciążliwości odorowej planowanej inwestycji, gdyż brak jest odpowiednich aktów prawnych regulujących te kwestie. Jednakże przeprowadzona ocena oddziaływania planowanej inwestycji na powietrze wykazała, iż na etapie eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia poziomy substancji odoroczynnych, takich jak amoniak czy siarkowodór, pochodzących z procesu technologicznego, nie spowodują przekroczenia obowiązujących norm w tym zakresie, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 roku w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87). W świetle obowiązujących przepisów z uciążliwości zapachowej i powodowanej nią sprzeciwów nie można wywodzić naruszenia zasady zrównoważonego rozwoju. Organ zauważył przy tym, że w celu zminimalizowania oddziaływania zapachowego chlewni na otaczające tereny inwestorka została zobowiązana do wykonania pasa zieleni wokół granic swoich działek oraz do stosowania dostępnych środków w celu zmniejszenia ich emisji. W wyniku wniesienia odwołania przez skarżącego Wojewoda [...] wydał decyzję nr [...] z [...] kwietnia 2019 r., którą utrzymał w mocy decyzję Starosty. W uzasadnieniu organ opisał przebieg postępowania oraz omówił podstawy prawne wznowienia postępowania administracyjnego. Następnie wskazał, że przesłanką, na którą we wniosku o wznowienie postępowania powołał się skarżący, jest brak udziału w postępowaniu bez jego winy a także fakt, iż był on uznany za stronę postępowania w sprawie wydawania decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Skarżący wskazał, iż wywodzi swój interes prawy w przedmiotowym postępowaniu z uwagi na działalność (zakład piekarniczno-cukierniczny), którą prowadzi na działce nr ew. [...], podkreślając przy tym, iż tak bliska odległość planowanej inwestycji od jego zakładu wywołuje niepokój o dalsze jego funkcjonowanie, związane z zanieczyszczeniem wód gruntowych oraz uciążliwości odorowe. W ocenie skarżącego powyższe twierdzenia uzasadniały znajdowanie się jego nieruchomości w obszarze oddziaływania projektowanego budynku, a więc powinien być stroną w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda podzielił stanowisko Starosty, zgodnie z którym realizacja przedmiotowej inwestycji nie narusza interesu prawnego skarżącego, tym samym nie przysługuje mu status strony w przedmiotowym postępowaniu. Organ przypomniał, że postępowanie nadzwyczajne, jakim jest wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, stanowi jedynie odrębną sprawę procesową w stosunku do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, brak jest zatem racjonalnych przesłanek do rozszerzania kręgu stron postępowania nadzwyczajnego w stosunku do postępowania zwykłego. W obu tych postępowaniach normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jednocześnie ustawodawca w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego zawarł definicję legalną pojęcia "obszar oddziaływania obiektu" stanowiąc, że przez obszar ten należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu. Posiadanie przymiotu strony przez właściciela nieruchomości położonej w zasięgu oddziaływania obiektu jest uzależnione od tego, czy projektowany obiekt może oddziaływać ujemnie na sposób zagospodarowania jego nieruchomości. Własność nieruchomości obejmuje możliwość jej zagospodarowania w sposób, który nie narusza prawa, w tym praw przysługujących innym osobom. Zasada ta odnosi się tak do inwestora, jak i właścicieli nieruchomości, które mogą być dotknięte skutkami inwestycji. W ocenie Wojewody Starosta trafnie uznał, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby przedmiotowa inwestycja ograniczała w jakikolwiek sposób obecne i przyszłe zagospodarowanie oraz korzystanie z nieruchomości skarżącego, a więc nie można stwierdzić, że nieruchomość ta położona jest w obszarze oddziaływania inwestycji, tym samym nie posiada on interesu prawnego w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Uzasadniając to stanowisko organ odwoławczy wskazał, że z analizy materiału dowodowego sprawy wynika, iż działka nr ew. [...], której skarżący jest właścicielem, położona jest w odległości ok. 280 metrów od działki nr ew. [...], na której jest zlokalizowana przedmiotowa inwestycja. Ponadto oddzielona jest od działki inwestycyjnej czterema innymi nieruchomościami – działkami o nr. ew. [...],[...],[...] i [...]. Projektowany budynek znajduje się ponad 340 m od zakładu piekarniczo-cukierniczego skarżącego. Tym samym należy stwierdzić, iż nieruchomość ta nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), w szczególności: § 12 (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną) – działki nie sąsiadują ze sobą, § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych – w godzinach 7.00 - 17.00) oraz § 13 (przesłanianie) – projektowany budynek w żadnym stopniu nie przesłania ani nie ogranicza dostępu światła słonecznego do nieruchomości Wnioskodawcy. Działka nr ew. [...] nie znajduje się również w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o § 19 ww. rozporządzenia dotyczącym usytuowania miejsc postojowych. Organ odwoławczy podkreślił, że dla planowanej inwestycji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], ustaliło środowiskowe uwarunkowania. Zgodnie z uzasadnieniem tej decyzji, wobec braku ustawy normującej sposób oraz zakres badania i oddziaływania odorów na środowisko podstawę orzekania w tego typu sprawach stanowi przede wszystkich skala zjawiska oraz możliwy zakres środków służących ograniczeniu tej uciążliwości. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. postanowieniem z [...] maja 2016 r. wyraził opinię, iż dla planowanego przedsięwzięcia obowiązujące standardy jakości powietrza zostaną dotrzymane, a przedstawiona w raporcie analiza rozprzestrzeniania się substancji w powietrzu na etapie eksploatacji przedsięwzięcia wykazała, że przy zachowaniu warunków określonych w sentencji decyzji, dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu zostaną dotrzymane. W celu zminimalizowania oddziaływania zapachowego chlewni, inwestorka została zobowiązana do wykonania pasa zielenie wokół granic swoich działek oraz stosowania dostępnych środków w celu ograniczenia emisji. W tych okolicznościach, zdaniem Wojewody, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje, a skarżący udokumentował naruszenia własnego skonkretyzowanego i zindywidualizowanego interesu prawnego ograniczającego lub utrudniającego możliwość korzystania z nieruchomości, jakie nastąpiłoby poprzez realizację przedmiotowej inwestycji, zatem nie wykazał interesu prawnego legitymującego do występowania w charakterze strony w postępowaniu w sprawie dotyczącej wydania pozwolenia na budowę. Wreszcie, organ podkreślił, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że w każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Ograniczenie w zagospodarowaniu terenu nie może być następstwem wzrostu obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego, jeżeli nie jest oparte na konkretnym przepisie obowiązującego prawa. Ponadto, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Nie wszystkie jednakże interesy osób trzecich podlegają ochronie; chronione są wyłącznie interesy prawne, a nie są chronione interesy jedynie faktyczne. Ocena interesu prawnego nie może być dokonywana również w oparciu o indywidualną wrażliwość zainteresowanego. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Podsumowując, Wojewoda stwierdził, że nie została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a decyzja z dnia [...] stycznia 2019 r. została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Skargę na wyżej opisane rozstrzygnięcie wniósł S. N., zarzucając naruszenie: - art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że skarżący nie posiada przymiotu strony w postępowaniu z uwagi, iż planowana inwestycja nie będzie oddziaływać na sposób zagospodarowania jego nieruchomości i tym samym skarżący nie posiada interesu prawnego w sprawie, gdzie interes ten został w sposób należyty przez niego wykazany, a zgodnie z wyżej przywołanym artykułem sam tytuł prawny do nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania obiektu legitymuje do występowania w postępowaniu w charakterze strony, - art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, iż nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, gdzie prawidłowa i wszechstronna analiza okoliczności sprawy wskazuje, iż będzie ona oddziaływać na nieruchomości położone dalej niż w bezpośrednim sąsiedztwie działki, na której planowana jest jej realizacja. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że inwestycja będzie oddziaływać w znacznym stopniu na sąsiednie nieruchomości, nie tylko – jak wskazały organy – poprzez ulatniający się do powietrza odór i inne substancje, ale również poprzez możliwość zanieczyszczania wody. Chów 2000 sztuk trzody chlewnej wiąże się także z koniecznością wywożenia nieczystości od tych zwierząt, nieustannego ruchu pojazdów w obszarze budynków, a także innych przedsięwzięć. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie sądu Starosta [...] zasadnie wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją ostateczną z dnia nr [...] z [...] lipca 2017 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku chowu trzody chlewnej o obsadzie do 2000 w systemie rusztowy wraz z obiektami towarzyszącymi (cztery silosy paszowe zlokalizowane na płytach betonowych, szczelny zbiornik na ścieki bytowe, płyta pod konfiskator sztuk padłych) na działce o nr. ew. [...], położonej w M., gmina L. Skarżący udowodnił bowiem zachowanie terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. wskazując jako podstawę wznowienia przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przede wszystkim należy stwierdzić, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną wyczerpująco w przepisie art. 145 § 1 k.p.a. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe zakończone decyzją ostateczną było dotknięte jedną z wadliwości wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. lub czy występuje przesłanka z art. 145a § 1 k.p.a. oraz w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. W takim postępowaniu rozstrzyganie ponowne o istocie sprawy może nastąpić dopiero wówczas, gdy w jego toku stwierdzone zostanie istnienie podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej, określonych w art. 145 § 1 k.p.a. Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją odmówiono uchylenia decyzji dotychczasowej wobec nie stwierdzenia podstawy do jej uchylenia wskazywanej przez skarżącego. W tym stanie rzeczy kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji dokonywana przez sąd polega na zbadaniu prawidłowości ustalenia o braku podstawy wskazanej przez skarżącego, określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie Sądu organy obu instancji po przeprowadzeniu postępowania, co do przyczyn wznowienia trafnie ustaliły, że postępowanie w którym zapadła decyzja ostateczna nie jest dotknięte wadliwością wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazywaną przez skarżącego. Należy stwierdzić, iż organ prawidłowo zbadał legitymację strony w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 28 ust 2 Prawa budowlanego w związku z art 28 k.p.a. Zgodnie z art. 28 ust 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu został natomiast zdefiniowany w art. 3 ust 20 Prawa budowlanego jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Natomiast zgodnie z art 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przesłanką decydującą o przymiocie strony postępowania administracyjnego jest interes prawny. W orzecznictwie sądowo administracyjnym wskazuje się, że interes prawny oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. Jest to występowanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków określonego podmiotu a sprawą administracyjną, w której może nastąpić konkretyzacja uprawnień lub obowiązków. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracyjnego. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 ust 2 Prawa budowlanego nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Organ odwoławczy trafnie uznał, iż z analizy zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika by nieruchomość oznaczona nr [...], której właścicielem jest skarżący, znajdowała się w obszarze oddziaływania kwestionowanej inwestycji. Działka skarżącego na której prowadzona jest działalność gospodarcza (zakład piekarniczo-cukierniczy), nie graniczy bezpośrednio z działką, na której planowana była inwestycja. Bezpośrednie sąsiedztwo działki inwestycyjnej nr [...] stanowią: od zachodu droga gminna i dalej grunty orne, od wschodu grunty innych właścicieli głównie tereny łąk i grunty orne, od południa działka siedliskowa o nr. ew. [...] innego właściciela, od północy działka o nr. ew. [...] (własność inwestorki) z siedliskiem. Działka nr ew. [...], której skarżący jest właścicielem, położona jest w odległości ok. 280 metrów od działki nr ew. [...], na której jest zlokalizowana przedmiotowa inwestycja. Ponadto oddzielona jest od działki inwestycyjnej czterema innymi nieruchomościami – działkami o nr. ew. [...],[...],[...] i [...]. Projektowany budynek znajduje się ponad 340 m od zakładu piekarniczo-cukierniczego skarżącego. Tym samym nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, że w chwili obecnej brak jest odpowiednich aktów prawnych regulujących możliwości oceny uciążliwości odorowej planowanej inwestycji. Zwiększone immisje pośrednie mają charakter cywilny i pozostają bez wpływu na ocenę przymiotu strony w niniejszej sprawie. Skarżący nie był stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r o pozwoleniu na budowę budynku chowu trzody chlewnej. Nie wskazał również żadnego przepisu prawa materialnego z którego wynikałoby naruszenie jego własnego skonkretyzowanego i zindywidualizowanego interesu prawnego ograniczającego lub utrudniającego możliwość korzystania z nieruchomości poprzez realizację przedmiotowej inwestycji. Z faktu, że skarżący był stroną postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., którą ustalono środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu inwentarskiego, nie wynika jeszcze, aby wykazał interes prawny legitymujący do występowania w charakterze strony w postępowaniu w sprawie dotyczącej wydania pozwolenia na budowę. Odczucie skarżącego, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Podkreślić również należy, iż ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę została poprzedzona decyzją Wójta Gminy L. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. o warunkach zabudowy, której ustalenia co do możliwości realizacji kwestionowanej inwestycji wiązały Starostę [...] udzielającego pozwolenia na budowę. Prawidłowe rozstrzygnięcie organów i bezzasadność zarzutów skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ----------------------- 2