VII SA/Wa 1364/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant Ref. staż Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2011r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2011r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2011r. znak: [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], dalej SKO, decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. (...), na podstawie art. 1, art. 2, art. 18 i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., po rozpoznaniu wniosku R. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymało w mocy decyzję SKO w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. (nr ...), stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji działającego z upoważnienia Starosty [...] Inspektora z dnia [...] kwietnia 2010 r. (nr...) o cofnięciu R. B. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B do dnia [...] września 2010 r. SKO wskazało, że Starosta [...] zwrócił się o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] września 2010 r. (nr ...) nadającej R. B. uprawnienia do kierowania pojazdem kat. B. Analiza akt wykazała, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. błędnie cofnięto R. B. uprawnienia do kierowania pojazdami na okres jednego roku tj. do [...] września 2010 r. pomimo, że Sąd Okręgowy w [...]I Wydział Karny wyrokiem z [...] marca 2010 r. sygn. akt [...] orzekł o zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na dwa lata - do 10 września 2011 r. Sąd uwzględnił bowiem apelację prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w [...]. W ocenie SKO wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zasługiwał na uwzględnienie. Organ stwierdził, że decyzja Starosty [...] podlegała badaniu pod kątem przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. rażącego naruszenia prawa. Działający z upoważnienia Starosty [...] - Inspektor cofnął R. B. uprawnienia do prowadzenia pojazdów na okres jednego roku, a nie jak orzekł sąd na dwa lata, zatem ww. decyzję wydaoa z rażącym naruszeniem art. 182 § 2 Kodeksu Karnego Wykonawczego. Zgodnie bowiem z art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks Karny Wykonawczy (Dz.U. Nr 90, poz. 557 ze zm.), dalej k.k.w., w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. W myśl art. 182 § 2 cyt. ustawy organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie i nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązującego zakazu. Zaistnienie przesłanki z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. obligowało organ do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji dotkniętej ww. wadą kwalifikowaną, a argumenty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Skargę na powyższą decyzję z złożył R. B. wskazując, że "decyzja która krzywdzi petenta jest przesłanką do jej uchylenia, a w tym przypadku taka decyzja jest krzywdząca, ponieważ w wyniku błędu urzędnika odpowiedzialność karna spoczywa na mnie. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej uchylenie podtrzymując argumantacje przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Poddaną kontroli Sądu decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2011 r. stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. o cofnięciu R. B. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B na okres jednego roku, to jest do dnia [...] września 2010 r. W świetle przytoczonych na wstępie kryteriów skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż podane w skardze. Wskazać bowiem trzeba, że warunkiem uruchomienia któregokolwiek z trybów nadzwyczajnych zmierzających do weryfikacji decyzji ostatecznej jest wykazanie zaistnienia przesłanek właściwych danemu trybowi. W orzecznictwie i doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że tryby nadzwyczajne nie są względem siebie konkurencyjne, gdyż warunkiem uruchomienia jednego z nich jest zaistnienie określonej przesłanki właściwej wyłącznie dla określonego postępowania nadzwyczajnego. Każdy z trybów nadzwyczajnych ma bowiem na celu usunięcie wadliwości odmiennego rodzaju. Niedopuszczalne jest zatem przyjęcie, że którakolwiek z przesłanek wznowienia postępowania może stanowić zarazem jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. (v. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 1999r., sygn. akt IV SA 116/97, LEX nr 46651 oraz B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck Warszawa 1996 r. s. 702, 612-613). Innymi słowy nie można z przesłanek przewidzianych dla wznowienia postępowania wywodzić przesłanek właściwych dla trybu stwierdzenia nieważności decyzji. Przed wszczęciem z urzędu postępowania w sprawie wzruszenia decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 201 Or. obowiązkiem organu był zatem dokonanie wyboru właściwego trybu postępowania nadzwyczajnego. Jak wynika z akt sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] przypisało decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. cechę rażącego naruszenia prawa wobec cofnięcia R. B. uprawnień do kierowania pojazdami tylko na okres jednego roku (do [...] września 2010 r.) pomimo, że Sąd Okręgowy w [...]I Wydział Karny wyrokiem z dnia [...] marca 2010 r. (sygn. akt [...]) zmienił wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] grudnia 2009r. (sygn. akt [...]) podwyższając zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych z jednego roku do dwóch lat (do [...] września 2011 r.). Organ winien mieć na uwadze, że wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] grudnia 2009r. został doręczony Staroście [...] w dniu [...] kwietnia 201 Or. z klauzulą, że uprawomocnił się on w dniu [...] marca 201 Or. (klauzula prawomocności z dnia [...] marca 2010r.). W takim stanie rzeczy Starosta [...] weryfikowaną decyzją z dnia [...] kwietnia 201 Or. cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami stosownie do rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego, tylko na okres jednego roku. W ocenie Sądu, powyższe okoliczności wskazują na ujawnienie przesłanki do wznowienia postępowania wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z wystąpieniem nowych dowodów lub nowych okoliczności faktycznych związanych z wydaniem ww. wyroku, które istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwyczajnym, ale organ dowodami tymi nie dysponował. W okolicznościach niniejszej sprawy mógłby mieć zastosowanie tryb stwierdzenia nieważności decyzji, ale tylko wtedy, gdyby organ jednoznacznie ustalił, że w dacie wydania badanej decyzji Starosta [...] dysponował nowym dowodem, to jest ww. wyrokiem Sądu Okręgowego lub znane mu były okoliczności faktyczne z tego wyroku wynikające, co wskazywałoby na rażące, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., naruszenie art. 182 § 2 K.k.w. Takich ustaleń jednak organ nie przedstawił. Wobec naruszenia art. 7, 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd uchylił decyzje wydane w obu instancjach. Rzeczą organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zatem przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem argumentacji Sądu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 127 ze zm.)orzekł jak w pkt I i II sentencji.