VII SA/Wa 1364/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (sprawozdawca), , Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant starszy referent Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2014 r. sprawy ze skargi Klasztoru Sióstr [...] "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym skargę oddala. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. po rozpatrzeniu wniosku Klasztoru Sióstr "[...]" (Klasztor [...]) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...]; odmawiającą, po wznowieniu postępowania na wniosek Klasztoru Sióstr "[...]" (Klasztor [...]), uchylenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia, na wniosek Klasztoru Sióstr "[...]" (Klasztor [...]), nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą "[...] " Sp. z o.o. w [...] pozwolenia na przebudowę, nadbudowę i rozbudowę budynku oficyny z przeznaczeniem na apartamenty mieszkalne wraz z przebudową i remontem budynku frontowego w tym przebudowę dachu oraz instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wodną, kanalizacji opadowej i sanitarnej, centralnego ogrzewania, wody lodowej, wentylacji mechanicznej, telekomunikacyjnej, gazowej oraz budową wewnętrznej stacji transformatorowej, na działkach nr ewid. [...] i [...], przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że po wznowieniu postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] postępowania zakończonego ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r., znak: [...] organ przystąpił do analizy, czy w sprawie zaistniała przesłanka wznowieniowa wskazana przez wnioskodawcę w podaniu o wznowienie z art. 145 §1 pkt 8 k.p.a. Skarżący wskazywał, jako podstawę wznowienia stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji objętej decyzją nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę, nadbudowę i rozbudowę budynku przy ul. [...] w [...]. Przede wszystkim organ podniósł, że podanie o wznowienie dotyczyło wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] o pozwoleniu na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę. Decyzja, której dotyczyło więc podanie o wznowienie nie była więc decyzją wydaną w oparciu o decyzję o warunkach, która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego przez stwierdzenie nieważności. Organ wskazał ponadto, że w sprawie nie wystąpiła także druga przesłanka wznowieniowa wskazana w podaniu o wznowienie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ stwierdził, że fakt, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...], utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] (stwierdzającą nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2007 r. znak: [...] oraz w/w decyzji Prezydenta Miasta [...] decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], znak: [...], nie stanowi istotnej okoliczności faktycznej, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Przepis ten stanowi bowiem, że wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], została wydana w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dacie jej wydania, a w dniu [...] września 2011 r. nie było jeszcze w obrocie prawnym w/w decyzji SKO w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], ani też poprzedzającej ją decyzji SKO w [...] z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...]. Organ wyjaśnił ponadto, że w dniu 5 września 2011 r. w obrocie prawnym nie funkcjonowała uchwała składu 7 sędziów NSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12, zgodnie z którą stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa. Według stanowiska doktryny i orzecznictwa sądowo-administracyjnego, obowiązującego w dniu 5 września 2011 r., stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy, po wydaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, chociaż wywołuje skutki ex tunc (tj. od chwili wydania unieważnionej decyzji), może stanowić przesłankę wznowienia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, nie zaś podstawę stwierdzenia jego nieważności. Organ wyjaśnił, że postępowanie zakończone decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], wznowione w/w postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., znak: [...], prowadzone było w trybie nieważnościowym. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest ustalenie czy orzeczenie, którego postępowanie dotyczy (decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...]), dotknięte było co najmniej jedną z wad nieważnościowych, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa. Przy czym zgodnie z poglądem ugruntowanym zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądowo-administracyjnym organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 Kpa (dotyczącym stwierdzenia nieważności) w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Natomiast późniejsza zmiana stanu prawnego, czy też stanu faktycznego nie ma żadnego znaczenia dla oceny kontrolowanej decyzji, dokonywanej po kątem przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. W dacie wydania w/w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], udzielającej inwestorowi - [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę, w/w decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...], ustalająca warunki zabudowy istniała w obrocie prawnym. Organ podkreślił, że nawet gdyby w dacie wydania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], funkcjonowała w obrocie prawnym w/w decyzja SKO w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], stwierdzająca nieważność decyzji ustalającej warunki zabudowy, to i tak Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdziłby nieważności w/w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. znak: [...], ponieważ w obowiązującym wówczas stanie prawnym stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy, po wydaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę stanowiło przesłankę wznowienia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, a nie stwierdzenia jego nieważności. Powyższe oznacza, że postępowanie nieważnościowe zakończone decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], nie jest obarczone wadą, która uzasadniałaby uchylenie tej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Klasztor Sióstr "[...]" (Klasztor [...])w [...] wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także decyzji ją poprzedzającej zarzucając naruszenie przepisów postępowania art. 6,7,10,77,16, 145 § 1 pkt 5 i 8, a także 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł szereg zarzutów dotyczących w istocie pozwolenia na przebudowę, nadbudowę i rozbudowę budynku zlokalizowanego w bezpośrednim sąsiedztwie budynku klasztoru. Następnie skarżący przedstawił wiele argumentów świadczących o tym, iż zostały wyeliminowane z obrotu prawnego podstawy wydanej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, a podstawami tymi były decyzje o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) Sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem i prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Kontrola Sądu dotyczy decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2013 r. odmawiającą po wznowieniu postępowania uchylenia decyzji tegoż organu z dnia [...] września 2011 r., znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję własną odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2009 r. o pozwoleniu na nadbudowę, rozbudowę i przebudowę. Wniosek o wznowienie postępowania dotyczył więc postępowania o stwierdzenie nieważności i wydanej w nim decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na roboty budowlane, a nie decyzji o pozwoleniu na roboty budowlane. Po wznowieniu postępowania organ jest zobowiązany zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia, a gdy stwierdzi brak podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej. Organ przeprowadził postępowanie co do przyczyn wznowienia wskazanych w podaniu o wznowienie, a więc podstaw z art. 145 §1 pkt 5 i 8 k.p.a. Nie budzi wątpliwości trafność ustaleń organu, że decyzje o warunkach zabudowy są decyzjami w oparciu o które została wydana decyzja o pozwoleniu na roboty budowlane. Decyzje te nie są natomiast decyzjami w oparciu, o które zostały wydane decyzje odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzje wydane w postępowaniu nieważnościowym zostały bowiem wydane w postępowaniu nadzwyczajnym, w którym dokonywana jest ocena stanu prawnego na dzień wydania decyzji kontrolowanej. Na dzień wydania tej decyzji w obrocie prawnym funkcjonowały decyzje o warunkach, które zostały wyeliminowane w okresie późniejszym. Z tego względu nie narusza prawa stwierdzenie organu, że okoliczność, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...] (stwierdzającą nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...] oraz w/w decyzji Prezydenta Miasta [...] decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], znak: [...], nie stanowi przesłanki, o której mowa w ww. art. 145 § 1 pkt 8 Kpa. Trafnie też organ uznał, że brak podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem w sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. W dacie wydania w/w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...]; decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...], ustalająca warunki zabudowy istniała w obrocie prawnym i była znana organowi. Trafnie wskazał organ, że nawet gdyby w dacie wydania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], funkcjonowała w obrocie prawnym w/w decyzja SKO, stwierdzająca nieważność decyzji ustalającej warunki zabudowy, to i tak Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdziłby nieważności w/w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], ponieważ w obowiązującym wówczas stanie prawnym stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy, po wydaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę stanowiło przesłankę wznowienia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, a nie stwierdzenia jego nieważności. Z powyższych względów skoro zaskarżona decyzja prawa nie narusza Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) skargę oddalił.