VII SA/Wa 1365/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2006 r. sprawy ze skargi E.K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]sierpnia 2005 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej nakazującej wykonanie określonych czynności skargę oddala. Decyzją z dnia [...] maja 2005 r., znak: [...], [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w wyniku przeprowadzenia postępowania wznowionego postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r., znak: [...], odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2003 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. z dnia [...] września 2003 r., znak: [...], nakazującą E.K. zamurowanie trzech otworów okiennych lub wypełnienie ich luksferami, pustakami szklanymi lub nie otwieranymi oknami przeciwpożarowymi o odporności ogniowej 60 min. w ścianie budynku mieszkalnego przy ul. [...]w B., pobudowanej w odległości 1,06 m od granicy z działką nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ uznał, że nie zaistniała wskazana przez E.K. przesłanka wznowienia postępowania wymieniona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie było więc podstaw do uchylenia decyzji z dnia 14 listopada 2003 r. utrzymującej w mocy decyzję nakazującą zamurowanie otworów okiennych lub wypełnienie ich innym materiałem niepalnym, bądź oknami o stosownej odporności ogniowej. Na skutek odwołania wnioskodawczyni, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. znak [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu, organ II instancji podzielił pogląd organu I instancji, że podawana przez wnioskodawczynię okoliczność nie stanowi przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wnioskodawczyni żądała bowiem uznania za nową okoliczność w sprawie pisma Komendy Wojewódzkiej Straży Pożarnej z dnia [...]marca 2005 r., znak: [...], uznając, że jego treść świadczy o wadliwości opinii rzeczoznawcy ds. ubezpieczeń pożarowych inż. W.B. z dnia 1[...] grudnia 2002 r., na której oparto decyzję [...] WINB z dnia [...] listopada 2003 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił, że pismo to nie może być uznane za nową okoliczność w sprawie, szczególnie, iż opisana wyżej decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]listopada 2003 r., była badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, który wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2004 r., sygn. akt SA/Bk 1559/03 skargę E. K. oddalił. Elementem stanu faktycznego sprawy była wymieniona opina rzeczoznawcy ds. ubezpieczeń pożarowych, na której Sąd opierał wyrok, a organy administracji publicznej są zawiązane ocenami sądów administracyjnych zawartymi w wyrokach. Z tego też względu nie ma prawnej możliwości weryfikacji decyzji, co do której zapadł już wyrok sądu. E. K. złożyła skargę na tę decyzję ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach. W szczególności zarzuciła decyzji: • naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez błędne i bezpodstawne przyjęcie, że pismo Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w B. z dnia [...]marca 2005 r., nie stanowi wystarczającej przesłanki do wznowienia postępowania; • naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. przez nie wystąpienie do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej o weryfikację kwestionowanej przez nią opinii; • naruszenie § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) polegające na przyjęciu, że przepisy wskazanego rozporządzenia mają zastosowanie do istniejących budynków w pełnym zakresie, gdy mają one zastosowanie jedynie w sytuacji zagrożenia życia ludzi, a nadto, ponieważ - zdaniem skarżącej - wymogi zachowania warunków bezpieczeństwa przeciwpożarowego mają zastosowanie do budynków w kolejności ich wznoszenia i bezpodstawne jest egzekwowanie norm wynikających z akt prawnego z roku 2002 do budynku wzniesionego 100 lat temu. Organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Kontrolowana przez Sąd decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zapadła na skutek wznowionego postępowania. Postępowanie takie jest postępowaniem nadzwyczajnym, które rządzi się innymi regułami niż postępowanie zwykłe. W postępowaniu zwykłym żądanie uprawnionej strony oparte na normie prawa administracyjnego wszczyna – co o zasady – postępowanie administracyjne. W postępowaniu wznowionym, do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną dojść może tylko wówczas, gdy zachodzi jedna z przesłanek wymienionych w art. 145 lub 145a k.p.a. W postępowaniu będącym przedmiotem kontroli Sądu, jako przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania, strona podała wystąpienie nowej okoliczności, która, jej zdaniem, spełnia warunki opisane w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Materialnym źródłem tak sformułowanego żądania było pismo Komendy Wojewódzkiej Straży Pożarnej z dnia[...]marca 2005 r., znak: [...]. Z treści tego pisma skarżąca wyciągnęła wniosek, że opinia rzeczoznawcy ds. ubezpieczeń pożarowych z dnia [...] grudnia 2002 r., na której oparto decyzję [...]WINB z dnia[...]listopada 2003 r. była wadliwa, a zatem decyzja ta oparta została na nieprawidłowych ustaleniach. Organy administracji uznały, że pismo to nie stanowi przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 k.p.a., nie ma zatem podstaw do ponownego merytorycznego badania sprawy. Art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi podstawę wznowienia postępowania wówczas, gdy "wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję". Jeśli strona postępowania zakończonego decyzją ostateczną, powołując się na nową okoliczność faktyczną, przytacza dowody uzasadniające wznowienie, organ nie może odmówić wznowienia postępowania, musi zatem wydać formalne postanowienie o wznowieniu postępowania. W tej fazie postępowania nie może bowiem dochodzić do merytorycznej oceny wniosku, gdyż dopiero wydanie takiego postanowienia stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia, a w dalszej kolejności do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Oznacza to, że po wznowieniu postępowania organ ma przede wszystkim obowiązek zbadania czy podana przez stronę okoliczność mieści się w katalogu przyczyn wznowienia postępowania. Tak też postąpił organ w kontrolowanej przez Sąd sprawie. Żeby zaistniała przesłanka opisana w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. powinny zostać spełnione łącznie trzy warunki. Po pierwsze ujawnione okoliczności faktyczne muszą być nowe, w tym znaczeniu, iż strona dotychczas ich nie podnosiła, a nadto istotne dla sprawy. Po drugie okoliczności te muszą istnieć w dacie wydawania przez organ ostatecznej decyzji. Po trzecie okoliczności te nie mogły być znane organowi wydającemu decyzję. Racja prawna powyższych warunków, które ma spełniać przesłanka ujęta w art. 145 § 1 k.p.a., wypływa z zasady trwałości decyzji, a jej celem jest zapobieżenie powtórnemu bezzasadnemu rozpoznawaniu już zakończonej sprawy. Stąd wypływa konieczność przestrzegania rygorystycznych reguł obowiązujących w postępowaniach dotyczących podważania zapadłych decyzji. W ocenie organów, którą Sąd podziela, drugi z wymienionych warunków nie został w sprawie spełniony. Pismo, na które powoływała się skarżąca pochodzi z daty po wydaniu decyzji ostatecznej, zawiera też oceny okoliczności powstałych po wydaniu tej decyzji. Z tego powodu, podniesiona przez skarżącą okoliczność nie mogła być uznana za przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w działaniu organu odmawiającego ponownego rozpoznania sprawy, skoro przesłanka wznowienia nie wystąpiła. Na marginesie można dodać, że podnoszone przez skarżącą okoliczności, w tym kwestionowanie opinii rzeczoznawcy, mogły być podnoszone i oceniane w postępowaniu zwykłym, przed zakończeniem postępowania decyzją ostateczną w dniu [...] listopada 2003 r. Po tym jednak terminie, a już szczególnie po skontrolowaniu legalności tej decyzji przez WSA w Białymstoku i ocenie opinii przez ten Sąd, jej dalsze podważanie w drodze przedstawiania później zaistniałych okoliczności nie mogło odnieść zamierzonego przez skarżącą skutku. Ponieważ organ doszedł do prawidłowego wniosku, iż nie istnieje przesłanka do wznowienia postępowania, prowadzenie merytorycznego postępowania w tym trybie nie było możliwe, a zatem nie była możliwa weryfikacja tej opinii, dlatego też Sąd nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. Z tych samych powodów zarzut naruszenia § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie mógł być przedmiotem badania organów w sprawie. Poza wszystkim zaś, zarzut naruszenia tego przepisu dotyczy materii sprawy administracyjnej, która była przedmiotem ocen WSA w Białymstoku, co wyklucza możliwość kwestionowania ocen prawnych sprawy, zawartych w prawomocnym wyroku. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.