VII SA/Wa 1366/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant ref. staż. Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2012 r. sprawy ze skargi W. T. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...] w przedmiocie przekazania według właściwości skargę oddala Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] Minister Infrastruktury, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 z późn. zm. – zwanej dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku W. T. o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] przekazujące według właściwości Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji zażalenie W. T. złożone na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] zwracające W. T. pismo z dnia [...] października 2008 r. zawierające m. in. "Zawiadomienie o czynach kryminalnych" wraz z załącznikami. W uzasadnieniu postanowienia organ opisał stan faktyczny sprawy. Wskazał, iż w dniu [...] marca 2009 r. do Ministra Infrastruktury wpłynęło zażalenie W. T. złożone na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], którym zwrócono W. T. pismo z dnia [...] października 2008 r. zawierające m. in. "Zawiadomienie o czynach kryminalnych" wraz z załącznikami. Zażalenie to, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Minister Infrastruktury przekazał, według właściwości Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, wskazując na właściwość tego organu w sprawie jego rozpatrzenia. Rozpatrując sprawę ponownie, Minister Infrastruktury w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2009 r. podniósł, że stosownie do art. 66 § 3 k.p.a. jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Postanowienie wydane na podstawie art. 66 § 3 k.p.a. jest rozstrzygnięciem czysto procesowym i dotyczy ogólnego postępowania administracyjnego. Następnie Minister Infrastruktury podniósł, że właściwość danego ministra do rozpatrywania zażaleń na postanowienia wydane przez wojewodę, należy ustalać wychodząc z funkcji wojewody jako organu administracji publicznej w ogólnym postępowaniu administracyjnym. Niezależnie bowiem od przyczyny niewłaściwości wojewody w danej sprawie oraz od tego jaki organ byłby w danej sprawie właściwy, minister właściwy do rozpatrzenia zażalenia wydanego w tym trybie powinien być jeden i zawsze ten sam, a właściwie ten sam powinien pozostawać dział administracji rządowej. Ustalając właściwość ministra, jako organu wyższego stopnia w sprawach załatwianych przez wojewodów należy zatem sięgnąć do przepisów ustrojowych normujących zasady funkcjonowania administracji rządowej. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2001 r. nr 80, poz. 872 z późn. zm.) nadzór nad działalnością wojewody na podstawie kryterium zgodności jego działania z prawem sprawuje minister właściwy do spraw administracji publicznej. Ponadto, stosownie do art. 6 ust. 1 pkt ł ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (t.j.: Dz.U. z 2007 r. nr 65, poz. 437 z późn. zm.) dział administracja publiczna obejmuje sprawy administracji, w tym organizacji urzędów administracji publicznej oraz procedur administracyjnych. Z powyższych przepisów wynika, właściwość ministra kierującego działem administracja publiczna do rozpatrywania zażaleń na postanowienia wydawane przez wojewodę w trybie art. 66 § 3 k.p.a. Powyższe stanowisko zostało przedstawione w piśmie M. B. - Ministra - Członka Rady Ministrów Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], a następnie w dokonanych przez Prezesa Rady Ministrów rozstrzygnięciach sporów o właściwość z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] oraz z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...]. Wobec powyższego Minister Infrastruktury stwierdził, że organem właściwym do rozpoznania zażalenia W. T. złożonego na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. jest Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, nie zaś Minister Infrastruktury. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienione postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r. r. złożył W. T. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swe stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Pismem z dnia [...] marca 2012 r. skarżący W. T. złożył wniosek o wyłączenie sędziów Ewy Machlejd, Małgorzaty Miron i Joanny Gierak – Podsiadły od orzekania w niniejszej sprawie. Wniosek ten pozostawiono w aktach sprawy albowiem był już kolejnym wnioskiem w wyłączenie ww. sędziów z tym, że skarżący nie wskazał żadnych nowych okoliczności uzasadniających wyłączenie sędziów. Poprzednie wnioski zostały rozpoznane prawomocnymi postanowieniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10.11.2011 r. (k.305 i 327). W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie ma przeszkód formalnych do merytorycznego rozpoznania sprawy przez Sąd w ww. składzie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga W. T. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości miejscowej i rzeczowej. Jeżeli organ administracji publicznej, do którego wniesiono podanie, jest niewłaściwy w sprawie, to na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. powinien przekazać podanie niezwłocznie do organu właściwego. Natomiast zgodne z art. 66 § 3 k.p.a., jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu, w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Należy zwrócić uwagę, że postanowienie wydane na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. nie stanowi rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, a jest rozstrzygnięciem natury procesowej, które dotyczy ogólnego postępowania administracyjnego. Wobec tego właściwości danego ministra do rozpatrywania zażaleń od postanowień wydawanych przez wojewodę na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. nie należy doszukiwać się w określonych regulacjach prawnych powierzającym wojewodom kompetencje do załatwiania danego rodzaju spraw, w których to regulacjach biorąc pod uwagę rodzaj tych spraw, znajdują się również wskazania, co do konkretnego ministra właściwego w danej sprawie jako organ odwoławczy, lecz wychodząc z funkcji wojewody jako organu administracji publicznej w ogólnym postępowaniu administracyjnym. Jak słusznie stwierdził Minister Infrastruktury, ustalając właściwość ministra, jako organu wyższego stopnia w tego rodzaju sprawach załatwianych przez wojewodów (sprawach dotyczących rozpoznania zażalenia wniesionego na postanowienie wojewody wydane w oparciu o art. 65 k.p.a.), należy zatem sięgnąć do przepisów ustrojowych normujących zasady funkcjonowania administracji rządowej. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie nadzór nad działalnością wojewody na podstawie kryterium zgodności jego działania z prawem sprawuje minister właściwy do spraw administracji publicznej. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt ł ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej dział administracja publiczna obejmuje sprawy administracji, w tym organizacji urzędów administracji publicznej oraz procedur administracyjnych. Z powyższych przepisów wynika, właściwość ministra kierującego działem administracja publiczna do rozpatrywania zażaleń na postanowienia wydawane przez wojewodę w trybie art. 66 § 3 k.p.a. Wobec powyższego prawidłowo w ocenie Sądu stwierdził Minister Infrastruktury, że organem właściwym do rozpoznania zażalenia W. T. złożonego na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., jest Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, nie zaś Minister Infrastruktury. Mając na uwadze zarzuty skargi, Sąd zauważa na marginesie, iż istotą art. 65 § 1 k.p.a. jest jedynie ustalenie braku właściwości danego organu w fazie wszczęcia postępowania. Przekazanie sprawy organowi właściwemu jest czynnością procesową, a nie merytorycznym załatwieniem sprawy. Z chwilą wpływu podania do organu właściwego zostanie wszczęte stosowne postępowanie, w którym skarżący będzie miał możliwość składania swoich zastrzeżeń i uwag oraz korzystania z przysługujących mu instytucji procesowych. W konsekwencji – co należy podkreślić – przedmiotem oceny Sądu nie było (i nie mogło być) postanowienie Wojewody [...] z dnia [...].12.2008 r. dotyczące zwrotu pisma a jedynie ocena, który z organów : Minister Infrastruktury czy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji jest właściwy do rozpoznania zażalenia na to postanowienie. Wobec powyższego - działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku.