VII SA/Wa 1366/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Maciej Majewski po rozpoznaniu w dniu 21 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić M. M. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na formularzu PPF wniosek M. M. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż M. M. samodzielnie prowadzi gospodarstwo. Utrzymuje się z dochodu z tytułu emerytury w wysokości 2 000 zł. Posiadany majątek obejmuje dom o pow. około 200 m2. Wnioskodawca wskazał, że bieżące wydatki pochłaniają cały domowy budżet. Nie posiada oszczędności, nie przygotował się na wydatki związane z kosztami sądowymi. Wnioskodawca nie podał, żadnych innych danych wskazujących na swoją sytuację materialną. W dodatkowym piśmie złożonym na wezwanie Sądu w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., wnioskodawca wskazał, że miesięcznie wydatki gospodarstwa domowego to żywność, środki czystości – około 1 000 zł., odzież 0 zł., leki 120 zł., telefon 49 zł., opał 400 zł., woda i ścieki 25 zł., podatek 10 zł., śmieci 5 zł., prąd 120 zł., gaz 40 zł, remonty 100 zł. Dodał, że nieruchomość, na której znajduje się dom jest jego własnością i jest to nieruchomość o pow. 0,1153 ha, nie czerpie z niej dochodu, nie posiada innych nieruchomości, nie otrzymuje świadczeń społecznych, od rodziny czy osób trzecich. Jednocześnie nadesłano kopię dokumentu PIT 40A i wyciągu z rachunków bankowego. W sprawie zważono, co następuje. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i rodziny. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym. Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym ma charakter wyjątkowy i jest stosowane tylko w przypadkach osób charakteryzujących się wyjątkowo trudną sytuacją materialną np. osób żyjących w ubóstwie, które są pozbawione środków do życia, a pozyskanie przez nie kwot na sfinansowanie kosztów udziału w sporze sądowym jest obiektywnie niemożliwe. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową M. M. uznać należy, iż nie jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Stwierdzono, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawca jest osobą na tyle ubogą, że jego rzeczywiste zdolności płatnicze uniemożliwiają wywiązanie się z obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowo-administracyjnego. Należy zauważyć, że z nadesłanego wniosku i okoliczności sprawy nie wynika by strona była w trudnej sytuacji majątkowej. Wnioskodawca posiada dom o pow. 200 m2, stały dochód w wysokości 2 060 zł., nie posiada nikogo na utrzymaniu. Nadto wnioskodawca posiadał na dzień uzyskania wydruku z banku na rachunku bieżącym kwotę około 970 zł., a wpis sądowy w niniejszej sprawie, od którego zależy rozpoznanie skargi wynosi 200 zł. Należy również pamiętać, że wnioskodawca posiada płynność finansową, skoro potrafi wygospodarować środki finansowe na samodzielne ustanowienie pełnomocnika z wyboru. Z danych zawartych we wniosku nie przedstawia się zatem obraz wnioskodawcy jako osoby ubogiej, a tylko takim osobom należy przyznawać prawo pomocy. Podkreślić należy, że przyznanie prawa pomocy nie może być nadużywane w sytuacji, gdy strona posiada stałe dochody. Wnioskodawca nie jest pozbawiony środków do życia i pozyskanie kwot na sfinansowanie kosztów udziału w sporze sądowym jest obiektywnie możliwe. Okoliczności te świadczą o tym, iż strona nie pozostaje w trudnej sytuacji materialnej, która uzasadniałaby przyznanie prawa pomocy. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.