VII SA/Wa 1372/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2017 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] maja 2017r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.), zwanej dalej "K.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2017 r., odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r., o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012 r., uchylającej w części oraz utrzymującej w mocy w pozostałym zakresie decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...] [...] – [...], na odcinku od km 29+400 do km 30+700 wraz z infrastrukturą - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Minister Infrastruktury i Budownictwa w uzasadnieniu wskazał, że Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., zwaną dalej "decyzją ZRID Wojewody [...]", zezwolił na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...] [...] – [...], na odcinku od km 29+400 do km 30+700 wraz z infrastrukturą. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji Wojewody [...], Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wydał decyzję z dnia [...] listopada 2012 r., mocą której uchylił w części i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję ZRID Wojewody [...]. Decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez [...] i [...]. Pismem z dnia 5 grudnia 2012 r., uzupełnionym pismem z dnia 6 lutego 2013 r., [...] wniósł m.in. o stwierdzenie nieważności decyzji ZRID Wojewody [...]. Ponadto z wnioskami o stwierdzenie nieważności wystąpili [...], [...] oraz [...]. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej po rozpatrzeniu ww. wniosków decyzją z dnia [...] maja 2013 r., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ZRID Wojewody [...] oraz decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012 r. Po rozpatrzenia wniesionego przez [...] środka zaskarżenia, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2013 r.  Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 czerwca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 490/14, oddalił skargę [...] na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012 r., uchylającą w części i utrzymującą w mocy decyzję ZRID Wojewody [...]. Od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, [...] wniosła skargę kasacyjną, która została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2838/14. Pismem z dnia 2 maja 2016 r. [...] wystąpiła z wnioskiem o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, postępowania zakończonego decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ZRID. Również [...] pismem z dnia 17 czerwca 2016 r., wystąpił z wnioskiem o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, postępowania zakończonego decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r., Minister Infrastruktury i Budownictwa wznowił, na wnioski [...] i [...], postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa po przeprowadzeniu wznowionego postępowania decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r. Decyzją z tego samego dnia, organ nadzoru umorzył jako bezprzedmiotowe wznowione postępowanie w zakresie wniosku [...]. [...] wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją wznowieniową Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2017 r., zarzucając jej: - niezgodność z prawdą obiektywną, - niezgodność z art. 145 § 1 pkt 1 Kpa, tj. rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o fałszywe dowody, - niezgodność z art. 77 § 1 i art. 145 § 1 pkt 5 Kpa w związku z nierozpatrzeniem całego materiału dowodowego i pominięciem nowych okoliczności w sprawie, - niezgodność z art. 107 § 3 Kpa w związku z brakiem odniesienia się do dowodów wskazanych w piśmie skarżącego wszczynającym postępowanie wznowieniowe, - niezgodność z art. 11d ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w związku z brakiem wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, - niezgodność z art. 156 § 1 pkt 5-7 Kpa. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że "Minister potrzebował ponad siedmiu miesięcy aby stworzyć kuriozalne uzasadnienie swojej decyzji, które zostało oparte na argumencie, że sprawa była już badana przez organ i sądy administracyjne i na przekonaniu, że wszystkie te instytucje na pewno dogłębnie zbadały sprawy (...)". W toku postępowania do Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa wpłynęło pismo [...] z dnia 10 lutego 2017 r., wraz z załącznikami, przekazane przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów. W przedmiotowym piśmie skarżący podniósł, że decyzja ZRID Wojewody [...], której nadano rygor natychmiastowej wykonalności do dnia dzisiejszego nie została wykonana, bowiem "inwestor nie jest w stanie ogłosić przetargu na wykonanie robót, gdyż decyzja zawiera rozstrzygnięcie powodujące odpowiedzialność karną". W ocenie skarżącego, zasadnym byłoby wycofanie wadliwej decyzji z obiegu prawnego i zrealizowanie potrzebnej społeczeństwu inwestycji na podstawie nowej, poprawnej decyzji, jednakże takie działania nie zostały podjęte bowiem kolejni ministrowie zajmują się wyłącznie udowadnianiem, że niemożliwa jest pomyłka lub niedopełnienie obowiązków urzędnika lub sędziego sądu administracyjnego". Brak wymaganej decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym został zauważony i podniesiony dopiero w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Skarżący wskazał, że sędzia wydając wyrok w uzasadnieniu ustnym oznajmił jednak, że ta okoliczność nie może już być wzięta pod uwagę w tym postępowaniu, ale może stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Kwestionował twierdzenia organów, że decyzja ZRID Wojewody [...] przeszła pozytywną weryfikację przed sądami administracyjnymi i nie mogą być uwzględnione podnoszone przez niego okoliczności. Odnosząc się do wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Infrastruktury i Budownictwa stwierdził, że wskazane zarzuty stanowią w znacznej mierze powtórzenie dotychczasowych treści. W odniesieniu do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 Kpa, organ zauważył, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją prowadzone było w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa i tylko w tym aspekcie organ nadzoru dokonywał jego weryfikacji. Skarżący w toku postępowania wznowieniowego nie podnosił naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 Kpa, dlatego organ nadzoru nie badał sprawy przez pryzmat tej przesłanki. Za chybiony organ uznał również zarzut naruszenia art. 77 § 1 i art. 145 § 1 pkt 5 Kpa w związku z nierozpatrzeniem całego materiału dowodowego i pominięciem nowych okoliczności oraz art. 107 § 3 Kpa przez brak odniesienia się do dowodów wskazanych w piśmie skarżącego wszczynającym postępowanie wznowieniowe. W ocenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa - nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych. Fakt, że strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. W zakresie zarzutu naruszenia art. 11 d ust. 4 specustawy drogowej, w związku z brakiem wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, organ odwoławczy podtrzymał w całości poprzednio przedstawione stanowisko. Wskazał, że kwestia kompletności wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej była oceniana m.in. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w wyroku z dnia 16 czerwca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 490/14, podkreślił, iż "jak wynika z analizy akt sprawy, przedłożona przez inwestora dokumentacja spełnia ustawowe wymogi. Do wniosku dołączony został komplet dokumentów wymaganych na podstawie art. 11 d ust. 1 ww. ustawy". Pogląd ten został następnie zaaprobowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2838/14. W związku z tym, wbrew twierdzeniom skarżącego w chwili złożenia wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, wniosek inwestora był kompletny. Odnosząc się do twierdzenia, jakoby Naczelny Sąd Administracyjny w ustnym uzasadnieniu wyroku wskazał, że brak pozwolenia wodnoprawnego nie może być wzięty pod uwagę w postępowaniu kasacyjnym, ale może stanowić podstawę do wznowienia postępowania, organ wskazał, że w treści uzasadnienia pisemnego ww. wyroku z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2838/14, takiej oceny nie zawarto. Za niesłuszny uznano zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 5-7 Kpa, gdyż przepisy te dotyczą przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Zaskarżone postępowanie było natomiast postępowaniem wznowieniowym. Niedopuszczalne jest przyjęcie, aby którakolwiek z przesłanek wznowienia postępowania mogłaby jednocześnie stanowić jedną z podstaw do stwierdzenia nieważności. Odnosząc się do zastrzeżeń [...], co do realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej, organ wyjaśnił, że nie jest władny do kontroli działań inwestora, m.in. w zakresie rozpoczęcia prac budowlanych. [...] wniósł skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...].05.2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...].01.2017 r., odmawiającą uchylenia decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie art. 6, 7, 8 i 77 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 11d ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w związku z brakiem wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Domagał się uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa. W uzasadnieniu skargi skarżący podnosił, że wadliwe było ustalenie organu, iż kwestia kompletności wniosku inwestora przy ubieganiu się o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, była przedmiotem oceny organów administracji właściwych w postępowaniu o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jak i sądów administracyjnych badających zgodność z prawem wydanych decyzji inwestycyjnych. Organy administracyjne oraz sądy badały sprawę poprzez pryzmat złożonych wcześniej skarg, które nie dotyczyły kwestii braku pozwolenia wodnoprawnego. Brak wymaganego prawem pozwolenia wodnoprawnego wyszedł na jaw już po wydaniu wyżej wymienionych orzeczeń. Organy administracji architektoniczno-budowlanej oraz sądy administracyjne nie miały wtedy obowiązku badania kompletności dokumentacji oraz analizy dokumentacji projektowej. Dopiero analiza przedstawionej do zatwierdzenia dokumentacji projektowej mogła wykazać brak wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Błędne było stanowisko Ministra, że złożony przez inwestora wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej był kompletny, zawierał elementy wskazane w art. 11b oraz 11d ust. 1 specustawy drogowej. Organy administracji architektoniczno-budowlanej oraz sądy administracyjne mogły popełnić błąd w swojej ocenie, a pozwolenie wodnoprawne pomimo takich orzeczeń nadal jest wymagane. Minister powoływał wyjaśnienia inwestora iż droga wojewódzka nr [...] na odcinku objętym decyzją o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej przecina rów melioracyjny, płynący niewydzieloną działką prostopadle do drogi. Wykonanie odcinka chodnika znajdującego się bezpośrednio nad rowem będzie wymagało budowy na rowie przepustu. Wykonanie przepustu, traktowanego jako urządzenie wodne, wymaga zaś, stosownie do art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy prawo wodne, pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego. W celu wykonania ww. przepustu - Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] zlecił wykonanie operatu wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego, co po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym umożliwi wystąpienie o pozwolenie na budowę przepustu lub decyzji o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego. Ocenił, iż nie oznacza to, że inwestor powinien załączyć decyzję udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na etapie wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zdaniem skarżącego przyjęcie takiej argumentacji inwestora było zgodą na obejście prawa. Inwestor nie wyłączył do oddzielnego postępowania budowy przepustu, w przedstawionej do zatwierdzenia dokumentacji, nieprawdziwie stwierdził, że przeprawa ponad ciekiem wodnym będzie się odbywać po istniejącym przepuście. Obecna próba wyłączenia budowy przepustu jako oddzielnego zadania nie mającego związku z zaskarżoną decyzją jest przyznaniem się do popełnionych błędów. Minister nie sprawdził ówcześnie, czy zatwierdzony projekt zawiera więcej urządzeń wodnych wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, których nie można będzie wydzielić do oddzielnego postępowania. Przetarg na uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego inwestor ogłosił dopiero w kwietniu 2016 r. Mimo starań inwestora o zatuszowanie popełnionych błędów, przetarg na uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego nadal nie obejmuje przepustów pod dwoma nowo projektowanymi zjazdami i nadal dokumentacja pozostaje niekompletna.  Minister Infrastruktury i Budownictwa w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Skarga okazała się bezzasadna. [...] (po ogłoszeniu przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] przetargu na wykonanie operatu wodnoprawnego dla zadania "Rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...] [...] – [...] na odcinku od km 29+400 do km 30+700), wystąpił z wnioskiem o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, postępowania zakończonego decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r., o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012 r.- uchylającej w części i utrzymującej w mocy decyzję ZRID Wojewody [...]. Wnioskodawca wskazał, iż o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania dowiedział się od [...] w dniu 17 czerwca 2016 r. W uzasadnieniu wniosku stwierdził, że decyzja ZRID Wojewody [...] została wydana bez wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, o której mowa w art. 122 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, czego dowodem - w jego ocenie, jest rozpoczęta procedura wydania tej decyzji. Zdaniem skarżącego taka sytuacja stanowiła podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012 r. uchylającej w części i utrzymującej w mocy decyzję ZRID Wojewody [...], z przyczyny o której mowa w art. 156 § 1 pkt 7 kpa. Natomiast kwestionowaną w trybie wznowienia decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r., orzeczono o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012r. W ocenie [...], decyzją ZRID Wojewody [...] zatwierdzony został projekt, który nie przewidywał budowy przepustu nad ciekiem wodnym. Zrealizowanie inwestycji bez budowy tego przepustu jest niewykonalne od strony technicznej i niewykonalność ma charakter trwały. Według skarżącego, podstawą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r., w tym zakresie jest art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Skarżący argumentował, że wykonanie decyzji ZRID Wojewody [...] w obecnym kształcie naraziłoby osoby pełniące funkcje techniczne na budowie oraz inwestora na odpowiedzialność z karną oraz na podstawie ustawy prawo budowlane i prawo wodne. Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r., w tym zakresie był art. 156 § 1 pkt 6 kpa. Organ wznowił na wnioski [...] i [...], w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r. Inwestor przedstawił stanowisko w zakresie zarzutów podniesionych przez wnioskodawców. Należy przypomnieć, że postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją "zwykłego" postępowania, tj. kolejną jego instancją. W następstwie tego postępowania nie następuje merytoryczna kontrola ostatecznej decyzji we wszelkich jej aspektach. Instytucja wznowienia nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Organy w tym nadzwyczajnym postępowaniu nie mogą kierować się innymi przesłankami, jak tylko wymienionymi w przepisie art. 145 § 1 k.p.a. Podkreślić trzeba, że podstawą wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie był art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Użyte w art. 145 § 1 pkt 5 kpa wyrażenie "lub" ("nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody") wskazuje, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania. Warunkiem "nowej okoliczności" w rozumieniu ww. przepisu jest to, aby była istotna (czyli taka, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy) i istniała w dacie wydania decyzji, przy czym nie była znana organowi. W tym kontekście twierdzenie skarżącego o konieczności - wynikającej z przepisów prawa - przedłożenia w pierwotnej dokumentacji technicznej, decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, na określony fragment zadania inwestycyjnego, nie mogło być zakwalifikowane jako "istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję." W przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, która warunkowałaby uchylenie decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r. i orzeczenie w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 kpa. Wskazywany przez [...] fakt, iż decyzja ZRID Wojewody [...] została wydana bez wymaganej decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, gdyż dopiero teraz rozpoczęto procedurę wydawania tej decyzji, ogłoszono przetarg na wykonanie operatu wodnoprawnego dla przedmiotowej inwestycji, nie stanowi istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Argumentacja w tym zakresie sprowadza się do kwestionowania stanowiska, iż decyzja ZRID Wojewody [...] została wydana w oparciu o kompletną dokumentację wymaganą na podstawie art. 11 d ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194, z późn. zm.). Kwestia kompletności wniosku inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej, była przedmiotem oceny zarówno organów administracji właściwych w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizacji przedmiotowej inwestycji, organu orzekającego w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jak i sądów administracyjnych badających zgodność z prawem wydanych decyzji inwestycyjnych. W ramach postępowania nieważnościowego zakończonego decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r. organ nadzoru dokonał kontroli zarówno decyzji ZRID Wojewody [...], jak również decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, w wyniku której ustalił, iż rozstrzygnięcia te nie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, nie zawierają wady powodującej ich nieważność z mocy prawa, a wykonanie ww. decyzji nie jest związane z popełnieniem czynu zagrożonego karą. Organ nadzoru nie stwierdził także innych naruszeń, na które wskazuje art. 156 § 1 kpa. Za wystarczające uznano wyjaśnienia inwestora wskazującego, iż droga wojewódzka nr [...] na odcinku objętym decyzją o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej przecina rów melioracyjny, płynący "niewydzieloną" działką prostopadle do drogi. Wykonanie odcinka chodnika znajdującego się bezpośrednio nad rowem będzie wymagało budowy na rowie przepustu. Wykonanie przepustu, traktowanego jako urządzenie wodne, wymagać będzie, stosownie do art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne, pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego. W celu wykonania ww. przepustu Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] zlecił wykonanie operatu wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego, co po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym umożliwi wystąpienie o pozwolenie na budowę przepustu lub decyzji o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego. Minister prawidłowo uznał, że powyższe okoliczności nie przesądzają o tym, że już przy wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, inwestor powinien załączyć decyzję udzielającą pozwolenia wodnoprawnego. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowiła rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Wydanie tej decyzji było następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłączało dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącego w chwili złożenia wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, wniosek inwestora był kompletny, co zostało potwierdzone przez sądy administracyjne orzekające w przedmiotowej sprawie. Poza tym, nawet gdyby uznać, że w sprawie ww. przedsięwzięcia zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. – odnosząca się do okoliczności które skarżący podnosi, to potencjalnie stanowiłaby podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012 r. - uchylającą w części i utrzymującą w mocy decyzję ZRID Wojewody [...], a nie jak wnosił skarżący decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2013 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012 r. Zgodnie bowiem z zasadą niekonkurencyjności, poszczególne tryby weryfikacji decyzji są od siebie niezależne, mają na celu usunięcie tylko określonego typu wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie. Reasumując zdaniem Sądu, nie można zarzucić organowi odwoławczemu naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, wskazanych w skardze, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.