VII SA/Wa 1373/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi J. i H. H. oraz P. H. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania rozbiórki nośnika reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących J. i H. H. oraz P. H. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 1373/07 UZASADNIEIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007r na podstawie art. 37 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w zw. z art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) nakazał, P. H. oraz H. i J. H. rozbiórkę samowolnie wybudowanego podświetlanego nośnika reklamowego o wymiarach planszy ok. 30,0m x 6,0m, zamontowanej na 7 słupach stalowych, posadowionych w stopach fundamentowych, wybudowanego na działkach o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. P. w W. W uzasadnieniu organ podał, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe w postaci oględzin, oświadczeń świadków, analizy dokumentów przedłożonych przez inwestorów oraz wyjaśnień P. H. złożonych do protokołu w dniu 4 stycznia 2007r wykazało, że przedmiotowy podświetlany nośnik reklamowy został wybudowany w 1993r bez wymaganego pozwolenia na budowę. Potwierdzeniem samowoli budowlanej jest również pismo Delegatury Biura Naczelnego Architekta Miasta w Dzielnicy [...] z dnia 12 października 2004r informujące o braku w archiwum dokumentów dotyczących przedmiotowego nośnika reklamowego. W ocenie organu pierwszej instancji stopnia podstawowego w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz obowiązujące przepisy wykonawcze do tej ustawy. Budowa przedmiotowego nośnika reklamowego wymagała zdaniem organu uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z treścią § 9 ust 1 pkt 5 b i § 19 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. z 1975r, nr 8, poz. 48 ze zm.). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] uznał niedopuszczalność legalizacji z uwagi na ustalenia planu ogólnego [...] zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] września 1992r zgodnie z którym działki nr [...] i [...] znajdowały się w przebiegu i przeznaczeniu terenu dla trasy obszarowej (kl. Eo) – ul. P. Natomiast według planu szczegółowego osiedla "M." zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Dzielnicy Gminy [...] z dnia [...] maja 1994r działki nr [...] i [...] znajdowały się w liniach rozgraniczających drogi krajowej ( 1 KUEO )–ul. P. o funkcji miejskiej drogi ekspresowej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania P. H. oraz H. i J. H., decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2007r na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie trafnie zastosowano przepisy prawa budowlanego z 1974r oraz prawidłowo ustalono brak podstaw do legalizacji samowoli budowlanej. Organ odwoławczy stwierdził, iż w rozumieniu art. 2 Prawa budowlanego z 1974r podświetlany nośnik reklamowy o wymiarach planszy ok. 30,0m x 6,0m, zamontowanej na 7 słupach stalowych, posadowionych w stopach fundamentowych jest obiektem budowlanym (obiekt fundamentowany, zaopatrzony w odciągi, o znacznych rozmiarach), który należy kategoryzować jako urządzenie techniczne. Zdaniem organu odwoławczego, błędnie organ pierwszej instancji wskazał na rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. z 1975r, nr 8, poz. 48 ze zm.) jako podstawę prawną wymaganego pozwolenia na budowę gdyż obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę wynikał bezpośrednio z przepisu art. 28 ust 1 Prawa budowlanego z 1974r, który w ust 4 zawiera odesłanie w zakresie robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę do powołanego wyżej rozporządzenia. Organ odwoławczy stwierdził również, iż organ pierwszej instancji błędnie powołał się na ustalenia planu szczegółowego osiedla "M." zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Dzielnicy Gminy [...] z dnia [...] maja 1994r jako uchwalonego po dacie dokonania samowoli budowlanej. W ocenie organu odwoławczego błędne powołanie przepisu zobowiązującego inwestora do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jak i błędne powołanie planu szczegółowego pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem przesłankę z art. 37 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974r w całości wypełnia niezgodność inwestycji w zakresie planu ogólnego [...] zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] września 1992r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli P. H. oraz H. i J. H. Skarżący zarzucili naruszenie art. 2 oraz art. 28 ust 1 i ust 4 ustawy z dnia 24 października 1974r – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) oraz § 9 ust 1 pkt 5 b, § 19 i § 44 ust 1 pkt 3 lit d rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. z 1975r, nr 8, poz. 48 ze zm.) poprzez błędną wykładnię prowadzącą do wadliwego ustalenia, że do postawienia spornej planszy reklamowej na prywatnym terenie skarżących konieczne było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę Skarżący podnieśli, iż organ nadzoru budowlanego wadliwie ustalił stan faktyczny nie uwzględniając pisma inwestora z dnia 26 kwietnia 1993r zawierającego zgłoszenie budowy, nie ustalił faktycznej lokalizacji planszy reklamowej na działkach skarżących oraz zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na dzień dokonania zgłoszenia i postawienia planszy reklamowej. W odpowiedzi na skargę, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona w części, w której zarzuca brak szczegółowych ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy w zakresie ustalenia treści planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na dzień popełnionej samowoli budowlanej. Organ odwoławczy stwierdził niezgodność inwestycji z planem ogólnym [...] zatwierdzonym Uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia 28 września 1992r na podstawie informacji zawartej w piśmie Urzędu Miasta [...] z dnia 5 grudnia 2006r k- 39 akt). W sytuacji kiedy organ stwierdza naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wystarcza tylko poprzestanie na informacji lecz konieczne jest przeprowadzenie dowodu z wypisu powołanego wyżej planu. Na podstawie takiego wypisu należy dopiero ustalić czy treść planu zawiera wyraźny i jednoznaczny zakaz wznoszenia na działkach nr ewid. [...] i [...] w obrębie [...] położonych przy ul. P. przedmiotowego podświetlanego nośnika reklamowego. Dopiero stwierdzenie, że z ustaleń planu wprost wynika jednoznaczny zakaz wznoszenia takich budowli, pozwoli na ocenę, że wybudowany w 1993r bez wymaganego pozwolenia na budowę nośnik reklamowy narusza ustalenia planu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ustalił, że budowa przedmiotowego nośnika reklamowego wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Obowiązek ten wynikał bezpośrednio z przepisu art. 28 ust 1 Prawa budowlanego z 1974r. Budowa urządzeń reklamowych zgodnie z art. 2 ust 3 Prawa budowlanego z 1974r należy do robót budowlanych, które można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Przepisy prawa budowlanego z 1974r nie przewidywały możliwości dokonania zgłoszenia zamiaru budowy obiektów i robót budowlanych zwalniającego inwestora z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Wobec tego nie można podzielić stanowiska skarżących odnośnie dokonanego zgłoszenia na wykonanie przedmiotowego nośnika reklamowego. Organy nadzoru budowlanego wbrew treści art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. nie zebrały wyczerpująco całego materiału dowodowego i dokładnie nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy. Naruszenie powyższych przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, stosownie do 145§ 1 pkt 1 a i 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu na podstawie art.152 wyżej powołanej ustawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 wyżej powołanej ustawy.