VII SA/Wa 1375/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2005 r. sprawy ze skargi D, M, M i J W na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2004 r. znak (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. I. skargę oddala, II. nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz pełnomocnika adwokata M S kwotę 300 zł. (trzysta złotych) z tytułu zastępstwa procesowego urzędu . Decyzją z dnia (...) czerwca 2004 r. znak: (...) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we (...) z dnia (...) stycznia 2004 r., nr (...), utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) nr (...) z dnia (...) października 2003r., umarzającą postępowanie w sprawie spływu wód opadowych z drogi powiatowej (...)-(...) na działki nr (...) i (...)(...) w (...) w gminie (...). Tę ostatnią decyzję uzasadniono tym, iż Zarząd Dróg Powiatowych w (...) - zarządca drogi, w toku postępowania, dokonał czynności niezbędnych do prawidłowego odprowadzenia wód opadowych, co potwierdza protokół z wizji w terenie przeprowadzonej w dniu (...)maja 2003r. Brak przedmiotu postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego uzasadnia umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Po rozpatrzeniu wniosku D i M W, J W i M W o stwierdzenie nieważności decyzji organ nadzoru doszedł do wniosku, że decyzja (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) stycznia 2004r. została wydana zgodnie z prawem i brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności, w oparciu o art. 156 § 1 k.p.a. Organ wyjaśnił, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji, o której mowa w art. 16 § 1 k.p.a. i w tym trybie może dojść do stwierdzenia nieważności, jeżeli decyzja w niewątpliwy sposób jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Takiego zaś uchybienia nie stwierdzono. Na skutek odwołania wnioskodawców, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) lipca 2004r., znak: (...) utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...) czerwca 2004r. W uzasadnieniu przytoczono wcześniejsze argumenty. D, M, J i M W złożyli skargę na tę decyzję, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach oraz podnosząc kwestie sporów własnościowych, organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia jedynie czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego nie ocenia zaś decyzji w aspekcie jej słuszności czy celowości. Oceniając zaś zaskarżoną decyzję z tego punktu widzenia Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, prowadząc postępowanie nadzorcze, w decyzji ostatecznej będącej przedmiotem jego kontroli nie dostrzegł żadnych wad opisanych w art. 156 § 1 k.p.a., wskazał natomiast, że prowadząc postępowanie zwykłe, zakończone decyzją (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we (...) z dnia (...) stycznia 2004 r., nr (...) organy zasadnie doszły do wniosku, że jeżeli w toku postępowania wywołanego wnioskiem nie zostaną stwierdzone naruszenia prawa budowlanego, podlega ono umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Prowadzone przez Zarząd drogi prace budowlane przy przepuście wodnym doprowadziły jeszcze w toku postępowania do stanu zgodności z prawem budowlanym. Skoro zaś ustał, w toku sprawy, stan będący przedmiotem wniosku, dalsza ingerencja organów nadzoru nie była już niezbędna, zasadnie zatem umorzono postępowanie. Oceniając zaskarżoną decyzję, Sąd podzielił pogląd Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Postępowanie przed organami nadzoru budowlanego może się toczyć tylko w zakresie kompetencji przyznanych organom przez ustawę. Jeżeli ustalą one, iż brak jest przedmiotu uzasadniającego ingerencję tych organów w proces inwestycyjny lub w sposób używania obiektu budowlanego, winny umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. Tak też uczyniono w tej sprawie. Zarzuty zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności i w skardze, w istocie kwestionowały zasadność decyzji wydanych w postępowaniu zwykłym, znajdując oparcie nie w sprawach budowlanych, lecz w kwestiach własnościowych lub zarzutach kierowanych co do prawidłowości działań organów administracji. Tymczasem postępowanie o stwierdzenie nieważności jest postępowaniem nadzwyczajnym, w którym nie może dojść do powtórnego badania sprawy, gdyż zadaniem organów jest w takim przypadku tylko zbadanie czy decyzja dotknięta jest jedną z kilku wad wymienionych w art. 156 k.p.a. Nawet, gdyby decyzja taka zawierała inne uchybienia natury faktycznej czy prawnej niż wymienione w tym przepisie, to w trybie zainicjowanym przez skarżących nie mogłoby dojść do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.