VII SA/Wa 1376/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 26 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. R. S. ("skarżący") wniósł w dniu [...] maja 2018 r. (data nadania) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej, doręczoną skarżącemu w dniu [...] marca 2018 r. Razem ze skargą, skarżący wniósł o przywrócenie terminu do jej złożenia oraz o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy, zarządzeniem z dnia [...] lipca 2018 r. wezwano wyznaczonego w sprawie pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, tj. o uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu tego terminu – w terminie siedmiu dni – pod rygorem rozpoznania ww. wniosku w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r., zachowując wyznaczony termin, pełnomocnik skarżącego odpowiedział na wezwanie Sądu, wskazując, że podtrzymuje on ww. wniosek. Pełnomocni podkreślił, że w 2011 r. skarżący uległ poważnemu urazowi głowy, a od stycznia do maja 2018 r. cierpiał na silne bóle głowy, połączone z zaburzeniem widzenia. Jak wskazał pełnomocnik, skarżący w tym okresie był wielokrotnie badany przez lekarzy specjalistów z dziedziny neurologii. Zdaniem pełnomocnika, przewlekła choroba połączona z wynikającymi z niej problemami z koncentracją, stanowiła obiektywną przeszkodę, która uprawdopodobniła, że skarżący, bez własnej winy, był czasowo niezdolny do zapoznania się z zaskarżona decyzją, a zwłaszcza z jej treścią, pouczeniem i konsekwencjami podjętego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast stosownie do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać tej czynności. Z przywołanych przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może znaleźć zastosowanie tylko wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie, we wskazanym terminie, wniosku przez skarżącego oraz dokonanie czynności, dla której zakreślono termin, nie jest wystarczające dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, której uchybił. Niezbędne jest także uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Celem tej instytucji jest bowiem umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. W rozpoznawanej sprawie skarżący zachował siedmiodniowy termin, określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Z uzasadnienia wniosku wynika, że ustanie przyczyny, dla której uchybiono dokonaniu czynności nastąpiło w dniu [...] maja 2018 r., a w dniu [...] maja 2018 r. został złożony wniosek oraz została dokonana czynność – złożono skargę. Warunkiem niezbędnym do przywrócenia terminu dla dokonania czynności jest brak winy wnioskodawcy w jego uchybieniu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy można więc mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, której nie można było przezwyciężyć. Jak wynika z akt sprawy, skarżący nadał skargę w dniu [...] maja 2018 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. Do wniosku skarżący dołączył zaświadczenie stanie zdrowia z dnia [...] maja 2018 r., z którego wynika, że zdiagnozowano u niego naczyniopochodne uszkodzenie mózgu (po urazie głowy w 2011 r.), od stycznia do maja 2018 r. nasilenie bólów głowy, wskazano też na okres podwójnego widzenia oraz choroby współistniejące. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, wskazane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Fakt pogorszenia stanu zdrowia skarżącego nie przesądza o tym, że skarżący nie mógł wnieść skargi we wskazanym w ustawie, trzydziestodniowym terminie. Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że do okoliczności faktycznych, uzasadniających brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu należy zaliczyć hospitalizację, i tylko wtedy, gdy dotyczy ona strony skarżącej. Z przedstawionych przez skarżącego dokumentów wynika natomiast, że w trakcie biegu terminu do wniesienia skargi nie został on poddany hospitalizacji. Zaświadczenie o zdiagnozowaniu u skarżącego wskazanych w nim chorób nie jest wystarczające dla uznania, że w trakcie biegu terminu do złożenia skargi nie mógł on, bez swojej winy, dopełnić czynności procesowej, tj. złożyć skargi. Z kolei jeśli podnoszone przez skarżącego przyczyny niedotrzymania terminu nie trwały jeden dzień to nie pozbawiały one skarżącego całkowicie możliwości przygotowania skargi samodzielnie bądź we współpracy z osobą trzecią. Podniesione przez pełnomocnika w piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r. argumenty również nie wpłynęły na korzystny dla skarżącego sposób rozpoznania wniosku. Dopiero przedstawienie np. zaświadczeń lekarskich, wskazujących, że w danym czasie skarżący nie był w stanie podejmować żadnych czynności, samodzielnie lub przy pomocy innych osób, mogłoby stanowić podstawę do uznania, że nie ponosił on winy w uchybieniu terminu. W związku z powyższym należy stwierdzić, że w sprawie nie zaistniały przesłanki warunkujące zasadność złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Podkreślić należy, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, niepubl., czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt II FZ 1454/13, LEX nr 1 452 601). Podeszły wiek czy zły stan zdrowia nie przesądzają jeszcze o braku winy w uchybieniu terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2007 r. sygn. akt II OZ 872/07 LEX nr 1 012 983, postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2002 r., II UZ 90/01, publ. OSNP 2003/24/604). Powołanie się na powyższe okoliczności nie jest równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.