VII SA/Wa 1377/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wybudowanie zjazdu publicznego bez zezwolenia postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Z. P. (dalej: "skarżąca"), wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wybudowanie zjazdu publicznego bez zezwolenia, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie skarżąca podniosła, że wykonanie powyższej decyzji poprzez egzekucje kwoty 191.160,00 zł może prowadzić do nieodwracalnych skutków prawnych i finansowych po jej stronie. Wskazała ponadto, że zarówno ona jak i jej mąż są rencistami, na dowód czego załączyła kserokopie legitymacji ZUS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej jako p.p.s.a.), Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest więc wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie tych przesłanek winno odnosić się do konkretnych okoliczności, świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji, to Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość materiału zgormadzonego w sprawie, który może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: czy wskazany we wniosku akt administracji nadaje się do wykonania, a jeśli tak, to czy strona skarżąca w sposób przekonywujący wskazała na okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej. A także czy owe okoliczności istnieją i dają podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja, którą wymierzono skarżącej karę pieniężną za wybudowanie zjazdu publicznego bez zezwolenia. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącej powinnego zachowania, polegającego na zapłaceniu kary pieniężnej w wysokości 191.160,00 zł. Wobec tego Sąd przyjął, że skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, iż: wykonanie decyzji, którą wymierzono stronie karę, oznacza spowodowanie zmiany rzeczywistości, gdyż akt ten, jako nakładający na wnioskodawczynię określone obowiązki może być zrealizowany, w przypadku braku dobrowolnego wykonania, w drodze egzekucji administracyjnej. Przy czym nieuregulowanie należności pieniężnej we wskazanym terminie skutkuje wszczęciem postępowania egzekucyjnego w celu przymusowego ściągnięcia należności w trybie egzekucji administracyjnej, co generuje dodatkowe koszty. Zaskarżone rozstrzygnięcie jest decyzją ostateczną, a zatem nadaje się do wykonania w drodze przymusu administracyjnego. Organ może przystąpić do egzekucji administracyjnej kary pieniężnej nałożonej zaskarżoną decyzją, nie bacząc na wynik postępowania sądowego. Mając zatem na względzie zarówno wysokość nałożonej kary pieniężnej (191.160,00 zł), koszty ewentualnej egzekucji administracyjnej, jak również argument o braku posiadania środków na wskazany cel, a w związku z tym fakt, że uiszczenie kary destabilizowałoby sytuację finansową skarżącej i jej rodziny, należało przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody, a powstałych skutków nie wynagrodziłby późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia. Sąd pragnie w tym miejscu zauważyć, że kwestia prawidłowości wymierzenia kary pieniężnej za wybudowanie zjazdu publicznego bez zezwolenia będzie badana oczywiście dopiero na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia