VII SA/Wa 1378/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr: [...] w przedmiocie zobowiązania do zapłaty z tytułu kosztów przechowywania pojazdu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr: [...] w przedmiocie zobowiązania do zapłaty z tytułu kosztów przechowywania pojazdu zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawiera uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Zawarcie w skardze samego wniosku bez jego uzasadnienia nie wystarczy aby Sąd pozytywnie rozważył wstrzymanie wykonania w oparciu o przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona skarżąca nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania, a co za tym idzie nie wskazano żadnych informacji bądź argumentów, odnoszących się do określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania decyzji z dnia 13 kwietnia 2015 r. mogących wykazać bądź przynajmniej uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na etapie badania wniosku o wstrzymanie wykonania Sąd nie bada skargi, ani zaskarżonej decyzji po kątem jej zgodności z prawem. Tego Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na marginesie już tylko wskazać trzeba, że orzekanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie nie przesądza o ostatecznym wyniku sprawy, w której zostanie zbadane, biorąc pod uwagę kwestię legalności, czy zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.