VII SA/Wa 138/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania wolnostojącej tablicy reklamowej I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego S. Sp. z o.o. w W. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru wykonania wolnostojącej tablicy reklamowej typu SO o wymiarach 6 x 3 m na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że przedłożone zgłoszenie ma uchybienie formalne (niekompletny projekt, gdzie na planie brak jest oznaczenia granic działki i odległości), zaś o tym, czy urządzenie jest trwale związane z gruntem lub nie, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to, czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja i przeznaczenie oraz względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Jak stwierdził dalej organ odwoławczy, zgłoszona inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem sposób wykonania fundamentu może być różnorodny, najistotniejsze jest, aby konstrukcja była na tyle trwała, ażeby uniemożliwić jej przesunięcie na inne miejsce, czy zniszczenie przy działaniu sił przyrody. Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł inwestor domagając się jej uchylenia. Zarzucił, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów a zaprezentował swoją wykładnię przepisów. Według strony skarżącej organy nie przeprowadziły w ogóle postępowania dowodowego, opierając się tylko na dokumentach załączonych do zgłoszenia, a to nie jest wyczerpujące rozpoznanie sprawy. Organ nie wskazał argumentów odnośnie trwałego związania z gruntem przedmiotowego urządzenia i nie zbadał, czy takie okoliczności mają miejsce w tej sprawie. Skarżący podkreślił natomiast, że przedmiotowe urządzenie reklamowe nie jest budowlą, a zatem nie wymaga pozwolenia na budowę. Jest to urządzenie instalowane wyłącznie dla przemijającego użytku i może być bez uszkodzenia oderwane od gruntu i zainstalowane w innej lokalizacji. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, lecz z innych przyczyn, niż w niej wskazane. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 3 marca 2010 r. organ wojewódzki poinformował Sąd, iż decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewody [...] omyłkowo utrzymano w mocy nieistniejącą decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...]. Informując dalej o przesłaniu akt administracyjnych do sądu wraz ze skargą na decyzję Wojewody nr [...] z dnia [...], Wojewoda [...] zwrócił się do sądu z prośbą o wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji nr [...] z dnia [...] bądź decyzji [...] z dnia [...]. Analiza zaskarżonej decyzji organu odwoławczego nr [...] z dnia [...] wskazuje, iż dotyczyła ona postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania wolnostojącej tablicy reklamowej o wymiarach 6 x 3 m na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w W. Jak wynika z pisma [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. z dnia [...] powyższa decyzja Prezydenta [...] rozstrzygająca w przedmiocie budowy urządzenia reklamowego nigdy nie została wydana i akta dla sprawy zakończonej decyzją nr [...] z dnia [...] nie istnieją. Powyższe w ocenie Sądu wskazuje, iż organ wojewódzki wydał decyzję w sprawie nieistniejącej (brak decyzji organu I instancji). W myśl art. 127 kpa od decyzji I instancji stronie przysługuje odwołanie tylko do jednej instalacji. Skoro zatem nie istniała decyzja organu I instancji, organ odwoławczy nie miał kompetencji do rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym, a wydając zaskarżoną decyzję w trybie odwoławczym wypełnił dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 kpa, rażąco naruszając art. 127 kpa, c o w świetle art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) stanowi podstawę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.