VII SA/Wa 1384/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2018 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej oddala skargę Wojewoda [...] decyzja z [...] maja 2017 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) oraz art. 82 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U z 2016 r., poz. 290 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania B. J., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...].04.2017 r. Nr [...] odmawiającą zmiany ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z [...].04.1991 r. udzielającej B. i J. J. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego pod zabudowę zagrodową na działce nr ew. [...], nr nieruchomości [...] we W., gm. D., w zakresie zmiany numeru działki z nr [...] na nr [...]. Organ wskazał, że Starosta [...] postanowieniem z [...].11.2016 r. odmówił sprostowania – na wniosek B. J. - oczywistej omyłki w opisanej decyzji z [...].04.1991 r. Wojewoda [...] postanowieniem z [...].12.2016 r. Nr [...] utrzymał w mocy ww. postanowienie. Na to postanowienie B.J.. złożyła skargę do WSA. W dniu 06.02.2017 r. przesłano skargę z aktami sprawy do WSA. Organ wyjaśnił następnie charakter postępowania nadzwyczajnego, o którym mowa w art. 155 Kpa. Następnie wskazał, że 29.03.1991 r. B. i J. J. zwrócili się do Urzędu Rejonowego w W. o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wg projektu typ. [...] (przystosowanie) pod zabudowę zagrodową na działce nr ewid. [...], nr nieruchomości [...] w miejscowości W., gm. D. powołując się na akt własności Rep. A nr [...] z dnia [...].10.1990 r. Organ wydał decyzję w dniu [...].04.1991 r. zgodnie z powyższym wnioskiem udzielając pozwolenia budowlanego na działce nr ew. [...] we wsi W.. Skarżąca wnosi zaś o zmianę ww. decyzji poprzez zmianę nr ewidencyjnego działki, na której budynek został usytuowany, czyli o merytoryczną zmianę decyzji. Wojewoda [...] wskazał, że w postanowieniu z [...].12.2016 r. Nr [...] utrzymującym w mocy postanowienie z dnia [...].11.2016 r. odmawiające sprostowania oczywistej omyłki w ww. decyzji, poinformował stronę o możliwości wzruszenia decyzji w drodze art. 145 § 1 lub w art. 156 § 1 Kpa. Skargę na ww. decyzję złożyła B. J. zarzucając naruszenie: 1) art. 155 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie 2) art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez pominięcie w uzasadnieniu ww. decyzji ugruntowanej opinii orzeczniczej sądów administracyjnych, w świetle których błędne oznaczenie pisma nie stanowi przeszkody do prawidłowego rozpoznania sprawy; 3) art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów. Następnie wskazała, że składając wniosek o wydanie pozwolenia na budowę ww. budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] pomylili numer działki. Według skarżącej nie jest to merytoryczna zmiana decyzji, ale zmiana dostosowująca do rzeczywistego stanu. Dodała, że nie jest prawdą, jak wskazuje organ, iż budynek nie został usytuowany na działce wskazanej w decyzji nr [...]. Budynek stoi, o czym świadczą mapy z akt, widok z geoportal.pl, na działce [...]. Od ponad dwudziestu lat. I nie stał nigdy na działce [...]. Działka [...] jest niezabudowana, rolna, nieznajdująca się w planie zabudowy przestrzennej, nigdy nie mogłaby uzyskać pozwolenia na budowę. Zmiana nr działki nie jest merytoryczną zmianą, ale zmianą na wniosek strony decyzji ostatecznej , na podstawie której strona nabyła prawo, a zmianie tej nie sprzeciwiają się przepisy szczególne (art. 155 kpa). W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie rozważań wskazać trzeba, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przewidują szereg trybów, w których można poddać weryfikacji ostateczne decyzje administracyjne. Dwa z nich mogą mieć zastosowanie wyłącznie do decyzji wadliwych i to w sposób kwalifikowany. Są to tryby: wznowienia postępowania, oraz stwierdzenie nieważności decyzji. Natomiast pozostałe tryby wzruszania ostatecznych decyzji administracyjnych to zmiana lub uchylenie decyzji: na mocy, której strona nie nabyła prawa (art. 154 k.p.a.); na mocy, której strona nabyła prawo (art. 155 k.p.a.); zmiana lub uchylenie decyzji w warunkach nadzwyczajnych (art. 161 k.p.a.); uchylenie decyzji na skutek niedopełnienia przez stronę określonych czynności (art. 162 § 2 k.p.a.) oraz zmiana lub uchylenie decyzji na podstawie przepisów szczególnych (art. 163 k.p.a.). W doktrynie i orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż tryby zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej określone w art. 154 i 155 k.p.a. służą do wzruszania zarówno decyzji administracyjnych prawidłowych, to znaczy wolnych od wad materialnoprawnych i procesowych, jak też w odniesieniu do takich wadliwych decyzji ostatecznych, które są jednak dotknięte wadami innymi niż wady kwalifikowane. Jednak okoliczność, że ostateczna decyzja dotknięta jest wadą niekwalifikowaną nie oznacza, iż w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 154 czy 155 k.p.a. owa wadliwość decyzji jest dodatkową przesłanką weryfikacji tej decyzji. Ponadto, w żadnym przypadku wymienionych wyżej trybów nie można traktować jako służących do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej już decyzją ostateczną niejako w kolejnej - trzeciej instancji. Przedmiotem bowiem postępowania w tych trybach jest, co do zasady, nie owo ponowne rozpatrzenie sprawy, ale byt prawny dotychczasowej decyzji (wyrok NSA z 5 stycznia 2007 r., I OSK 586/06). Istota postępowania prowadzonego w trybach nadzwyczajnych określonych w art. 154 i 155 k.p.a. sprowadza się do zbadania czy w ustalonych okolicznościach faktycznych i prawnych dotychczasowej decyzji, zostały spełnione szczególne przesłanki wymienione w tych przepisach - tzn., czy interes społeczny lub słuszny interes strony przemawiają za zmianą lub uchyleniem decyzji. Oczywiście w odniesieniu do trybu z art. 155 k.p.a. dodatkowo na mocy decyzji ostatecznej strona musi nabyć prawo, a nadto wyrazić zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji. Tryby te mogą mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji opartych o uznanie administracyjne. Ich zastosowanie w stosunku do decyzji związanych jest niedopuszczalne. Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż ewentualna zmiana decyzji w trybie art. 155 k.p.a. może nastąpić wyłącznie ze skutkiem ex nunc, to jest od daty wejścia w życie decyzji zmieniającej wcześniejszą decyzję ostateczną. Jedynie stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej wywiera swoje skutki ex tunc - co oznacza, iż weryfikowana decyzja administracyjna dotknięta wadą nieważności zostaje uznana za nieważną od dnia jej wydania - wydania decyzji wadliwej i z tym dniem wyeliminowana z obrotu prawnego. Celem postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. jest ustalenie, czy spełnione zostały zawarte w tym przepisie przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji. Do przesłanek tych należą: nabycie na podstawie ostatecznej decyzji prawa, zgoda stron na uchylenie lub zmianę decyzji, okoliczność, iż przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu decyzji, a za jej zamianą lub uchyleniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Ponadto, rozważenie możliwości stosowania art. 155 k.p.a. wymaga uprzedniego ustalenia, czy w konkretnym przypadku występuje tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym (por. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 3 listopada 2009 r., II GPS 2/09, ONSA i WSA 2010, Nr 1, poz. 4). Tożsamość sprawy ma miejsce wówczas, gdy występują te same podmioty, gdy dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 27.06.2000,FPS 12/99, ONSA 2001, Nr 1, poz. 7, wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 1998 r., IV SA 1061/96, LEX nr 45166 oraz wyrok NSA z dnia 20 stycznia 1999 r., III SA 6434/97, LEX nr 37852). Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 może być zatem dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", w oparciu o do tej pory zgromadzony materiał dowodowy (patrz tezy wyroków: WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 2325/06 LEX nr 318247 i NSA z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. II OSK 267/06 LEX nr 326277). W świetle przedstawionej wyżej argumentacji, nie mogła zostać zmieniona w trybie art. 155 k.p.a. decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z [...].04.1991 r. udzielająca B. i J. J. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w zakresie numeru działki inwestycyjnej z nr [...] na nr [...]. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że ww. pozwolenia budowlanego udzielono pp. J. zgodnie z wnioskiem inwestorów, w którym jako działkę inwestycyjną wskazano jednoznacznie działkę o nr ew. [...] z powołaniem się na akt własności Rep. A nr [...] z [...] października 1990 r. Organ wydał decyzję [...].04.1991 r. zgodnie z powyższym wnioskiem udzielając pozwolenia budowlanego na działce nr ew. [...] we wsi W.. W tym stanie faktycznym zmiana, której domaga się skarżąca, niewątpliwie nie mieści się w granicach ustalonego stanu faktycznego w decyzji pierwotnej. Nie mogła być zatem zmieniona w trybie art. 155 k.p.a., jak zasadnie stwierdziły organy obu instancji. W tym stanie rzeczy zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 718 ze zm.) skargę oddalił.