VII SA/Wa 1389/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "L. [...]" sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi "L. [...]" sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] "L. [...]" sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w [...] złożyła skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą dla [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na rozbiórkę stacji bazowej [...], umiejscowionej na istniejącym budynku na dz. nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] w [...]. W piśmie z dnia 14 lipca 2017 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że jej wykonanie wywoła nieodwracalne szkody w substancji dachu i obniży wartość sprzedaży. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Powodzenie wniosku uzależnione jest od inicjatywy samej strony, która w uzasadnieniu wniosku winna wskazać argumentację, że wykonanie postanowienia, spowoduje sytuacje opisane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przy tym nie wystarczające jest formułowanie ogólnikowych twierdzeń, ale staranne zobrazowanie opisanej we wniosku sytuacji, w tym szczególnie rzetelne określenie rozmiaru ewentualnej szkody oraz jej wpływu na sytuację strony. Obowiązkiem Sądu jest natomiast wnikliwa ocena zasadności argumentacji wnioskodawcy, zatem uzasadnienie wniosku powinno umożliwiać wszechstronne rozpatrzenie podstaw żądania wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia. Nie jest natomiast powinnością Sądu wyręczanie strony, niejako urzędu, w poszukiwaniu usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12, Lex nr 1145458). W świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku strony skarżącej, Sąd uznał, że skoro wniosek nie został należycie uzasadniony, to brak jest podstaw do jego pozytywnego załatwienia. Samo stwierdzenie, że wykonanie decyzji wywoła nieodwracalne szkody w substancji dachu i obniży wartość sprzedaży, jest na tyle ogólne, że nie pozwala dokonać Sądowi, należytej jego oceny przez pryzmat przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto, odnosi się ono w gruncie rzeczy do kwestii czysto technicznej i w chwili obecnej hipotetycznej związanej z należytym przeprowadzeniem procedury rozbiórki. Okoliczność ta nie może zaś stanowić przesłanki za wstrzymaniem wykonania decyzji. W sytuacji zaś poczynienia szkód w substancji dachu budynku strona może dochodzić naprawienia szkody w postępowaniu cywilnym. Nadto, powyższa argumentacja wniosku nie koresponduje ze stwierdzeniem zawartym w skardze, że przedmiot rozbiórki nie istnieje. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.