VII SA/Wa 1390/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzenia egzaminu I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów na rzecz skarżącego A. S. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1722/08, po ponownym rozpatrzeniu odwołania A. S. od decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Architektów z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...], odmawiającej nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzenia egzaminu - utrzymała w mocy ww. decyzję organu I instancji. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. W dniu 3 marca 2008 r. A. S. złożył wniosek do Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Architektów o nadanie uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej wraz z książką praktyki zawodowej zarejestrowaną pod numerem 591 w dniu 30 marca 1999 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...], Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Architektów, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.), art. 11 i 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r., Nr 5, poz. 42, ze zm.), art. 104 i 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz § 7 ust. 6 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 83, poz. 578) - odmówiła A. S. nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń bez przeprowadzenia egzaminu. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że cały okres praktyki projektowej na podstawie wpisów w książce praktyki wynosi 26 miesięcy, natomiast zawarte w książce wpisy pod pozycjami: 3-8, 10-13, 14, 15, 17, 19-29 oraz dwa wpisy na stronach 63-65 (nie wpisane pod pozycją), stanowią łącznie 639 dni, czyli 21 miesięcy - dokumentują pracę w charakterze asystenta projektanta wyłącznie przy projektach katalogowych (gotowych) domów jednorodzinnych. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. nałożono na wnioskodawcę obowiązek uzupełnienia braków między innymi w zakresie wyjaśnienia, czy projekty gotowe wpisane do książki praktyki w ww. okresach posiadają konkretną lokalizację i inwestora, czego wymaga § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Po zbadaniu uzupełnionej książki praktyki zawodowej uznano, że okres praktyki obejmujący wskazany wyżej zakres nie może być wliczony do praktyki zawodowej, bowiem praca wnioskodawcy ograniczała się do jednego zagadnienia (typowe budownictwo jednorodzinne), co nie zapewnia praktykantowi udziału w pracach nad pełnym opracowaniem projektu architektoniczno-budowlanego. Na podstawie ww. ustaleń komisja egzaminacyjna stwierdziła, że praktyka wykonawcza wnioskodawcy uznana przez komisję, jako odbyta prawidłowo wynosi 12 miesięcy i jest wystarczająca, natomiast praktyka projektowa, którą komisja uznaje wynosi 150 dni, (czyli 5 miesięcy), obejmuje tylko wpisy w książce praktyki zawodowej pod pozycjami 9,16, 18, 20, 30 i jest niewystarczająca wobec wymaganych przepisami 24 miesięcy tej praktyki. Uznano, jako praktykę projektową jedynie wpisy, w których występuje się zarówno lokalizację, jak i inwestora, ponieważ tylko takie wpisy świadczą o tym, że praktykant brał udział w adaptacji projektu gotowego, sporządzając projekt zagospodarowania. Organ pierwszej instancji stwierdził, że nie zostały spełnione wymogi praktyki zawodowej, o której mowa w przepisie art. 12 ust. 2 Prawa budowlanego. Po rozpatrzeniu odwołania A. S., zapadła decyzja Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów z dnia [...] września 2008 r., znak: [...], którą utrzymano w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Architektów z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...]. Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1722/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej, wskazując, że organ odwoławczy naruszył zasady postępowania administracyjnego określone w art. 7, 8, 77, 80, 107, 15 i 138 k.p.a. Sąd stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odnosi się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, nie wskazuje jednoznacznie przyczyn odmowy nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzenia egzaminu, skoro powołano zarówno pkt 1 i pkt 2 § 7 ust. 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. W związku z przedstawionym wyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu odwołania A. S., zapadła zaskarżona decyzja w niniejszym postępowaniu. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji, na podstawie § 7 ust. 6 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, prawidłowo ocenił działania zainteresowanego. Wpisy w książce praktyk, w których nie wskazano lokalizacji projektowanego obiektu i inwestora, (co nakazuje ustawodawca w § 4 ust. 3 pkt 1 cyt. wyżej rozporządzenia), nie spełniły formalnego wymogu przepisu prawa. Odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego naruszeniu art. 14 Prawa budowlanego, który nie żąda od wnioskodawcy odbycia dwuletniej praktyki przy sporządzaniu projektów, w których występuje zarówno lokalizacja, jak i inwestor - organ stwierdził, że jest on bezzasadny wobec treści art. 16 Prawa budowlanego, który odsyła do przepisów wykonawczych, tj. rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Brak zapisów w treści art. 14 Prawa budowlanego, o których mówi przedmiotowe rozporządzenie, nie daje podstaw do twierdzeń, iż organ żądając od strony określonych działań narusza przepisy ustawy. Dodatkowo organ II instancji stwierdził, że braki w książce praktyk istniejące od chwili jej złożenia w Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej, nigdy nie zostały uzupełnione w sposób zgodny z prawem, a tym samym bezskutecznie upłynął termin wskazany w postanowieniu z dnia 10 kwietnia 2008 r., wzywający wnioskodawcę do uzupełnienia dowodów. Tylko ten jeden warunek niespełniony przez zainteresowanego daje organowi prawo do wydania decyzji odmownej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 107 § 3 k.p.a., z uwagi na brak uzasadnienia faktycznego oraz nie wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa, przez co organ administracyjny nie rozstrzygnął zarzutów stawianych decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...] czerwca 2008 r.; naruszenie - § 7 ust. 6 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, poprzez uznanie, że organ może analizować przebieg praktyki zawodowej osoby ubiegającej się o uprawnienia budowlane pod kątem merytorycznym, podczas gdy przepis ten umożliwia komisji jedynie sprawdzenie spełnienia wymogów formalnych praktyki zawodowej, a ocena teoretycznej i praktycznej znajomości zawodu następuje dopiero w czasie przeprowadzania egzaminu; naruszenie - art. 14 ust. 3 pkt 1 lit. b oraz art. 14 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne przyjęcie, że do uzyskania uprawnienia budowlanego w specjalności architektonicznej konieczne jest między innymi odbycie dwuletniej praktyki przy sporządzaniu projektów, w których występuje zarówno lokalizacja, jak i inwestor, i tym samym nie jest odbyciem praktyki zawodowej uczestniczenie w pracach projektowych przy sporządzaniu projektów gotowych, podczas gdy z przytoczonych przepisów wynika, że w czasie odbywania praktyki wystarczy uczestniczyć w pracach projektowych przy sporządzaniu projektów, przy czym ustawa nie definiuje, o jakie projekty chodzi, jak również nie nakłada obowiązku uczestniczenia w pracach projektowych związanych z dostosowaniem projektu gotowego do ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej podtrzymała swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa. Rzeczą Sądu, w świetle przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), było dokonanie oceny zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z przepisami prawa, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Wskazać należy, że dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji niezbędna jest wnikliwa analiza przepisów rozdziału II ustawy Prawo budowlane oraz przepisów, wydanego na podstawie zawartej tam ustawowej delegacji, rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 83, poz. 578). I tak, zgodnie z przepisem art. 14 ustawy Prawo budowlane uprawnienia budowlane są udzielane m.in. w przedmiotowej w niniejszej sprawie, specjalności architektonicznej. Uzyskanie uprawnień do projektowania bez ograniczeń i sprawdzania projektów architektoniczno-budowlanych wymaga: ukończenia studiów magisterskich, w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym, na kierunku odpowiednim dla danej specjalności, odbycia dwuletniej praktyki przy sporządzaniu projektów, odbycia rocznej praktyki na budowie. Zgodnie z przepisem ust 4 art. 14 ustawy Prawo budowlane warunkiem zaliczenia praktyki zawodowej jest praca polegająca na bezpośrednim uczestnictwie w pracach projektowych. W § 4 ww. rozporządzenia wskazano, że osoba odbywająca praktykę zawodową dokumentuje przebieg praktyki w książce praktyki zawodowej. Osoba, która zamierza odbyć praktykę zawodową, składa w izbie książkę praktyki zawodowej do jej opieczętowania i zarejestrowania. Izba zwraca opieczętowaną książkę praktyki zawodowej w terminie 7 dni od dnia jej złożenia. W książce praktyki zawodowej wpisuje się: wyszczególnienie robót budowlanych i obiektów budowlanych, przy projektowaniu, których bezpośrednio uczestniczyła lub pełniła funkcję techniczną na budowie osoba odbywająca praktykę zawodową, z określeniem: rodzaju, przeznaczenia, konstrukcji oraz, odpowiednio do wnioskowanej specjalności uprawnień budowlanych, inne charakterystyczne parametry techniczne lub użytkowe, a także lokalizację i nazwę inwestora; określenie czynności wykonywanych w każdym tygodniu odbywanej praktyki, potwierdzonych i zaopiniowanych, co najmniej raz w miesiącu przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, pod kierownictwem, której odbywana jest praktyka. W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o nadanie uprawnień budowlanych, przedstawiając odpis dyplomu ukończenia studiów magisterskich, dowód uiszczenia opłaty, oraz książkę praktyki zawodowej zarejestrowaną w Urzędzie Wojewódzkim [...] pod numerem [...] w dniu [...] marca 1999 r. Zgodnie z § 6. ww. rozporządzenia, w związku z przedmiotowym wnioskiem, Izba zobowiązana była prowadzić postępowanie kwalifikacyjne składające się z 2 etapów: kwalifikowania wykształcenia i praktyki zawodowej; egzaminu na uprawnienia budowlane. W niniejszej sprawie zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja zapadły w okolicznościach dokonania przez organy negatywnej kwalifikacji praktyki zawodowej w szczególności w zakresie praktyki projektowej. W tych okolicznościach wydano decyzję o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzenia egzaminu. Takie rozstrzygnięcie jest przewidziane w przepisie § 7 ust. 6 ww. rozporządzenia, który stanowi, że Izba wydaje decyzję o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzania egzaminu: - 1. po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 4 (w przypadku stwierdzenia braków w dokumentach dołączonych do wniosków Izba wzywa, w drodze postanowienia, osobę ubiegającą się o nadanie uprawnień budowlanych do uzupełnienia braków w terminie 30 dni), - 2. jeżeli wykształcenie lub praktyka zawodowa osoby ubiegającej się o uprawnienia budowlane nie odpowiada wymaganiom, o których mowa w § 3; - 3. po stwierdzeniu podania nieprawdziwych lub fałszywych danych w książce praktyki zawodowej lub w zaświadczeniu potwierdzającym odbycie praktyki za granicą. Mimo wyraźnego nakazu zawartego w opisanym wyżej wyroku tutejszego Sądu w zaskarżonej decyzji nadal nie wskazano jednoznacznie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Nie wskazano w szczególności, czy oparte jest ono na przepisie § 7 ust. 6 pkt 1 czy 2 ww. rozporządzenia. W tym miejscu stwierdzić należy, że skoro wnioskodawca po wezwaniu do uzupełnienia wniosku, w sobie właściwy sposób uzupełnił go, to nie można przyjąć, jak wskazał organ II instancji, że skoro braki nie zostały uzupełnione w sposób zgodny z prawem tym samym bezskutecznie upłynął termin wskazany w postanowieniu wzywającym wnioskodawcę do uzupełnienia dowodów. Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2008 r., nałożono na wnioskodawcę obowiązek uzupełnienia braków w zakresie wyjaśnienia, czy projekty gotowe wpisane do ksiązki praktyk posiadają konkretne lokalizacje i inwestora. W wykonaniu tego wezwania wnioskodawca dokonał uzupełnienia kilku wpisów w zakresie wezwania. Zdaniem Sądu przedmiotowe wezwanie do uzupełnienia braków odnosiło się do kwestii de facto merytorycznej, a nie ściśle do braków w dokumentach w rozumieniu § 7 ust 4 ww. rozporządzenia. Brakiem, o którym mowa w ust. 4 § 7 są w szczególności braki w dokumentach tych, które wymienia ust. 1 § 7, np. brak odpisu dyplomu, brak książki praktyk, czy brak dowodu opłaty, itp. W zakresie przebiegu praktyki udokumentowanej w książce zgodnie z § 7 ust. 5 ww. rozporządzenia Izba może żądać od organu administracji architektoniczno-budowlanej lub nadzoru budowlanego albo od autora projektu lub inwestora przedstawienia prac projektowych wykonanych w ramach praktyki zawodowej lub potwierdzenia zakresu robót budowlanych, w których uczestniczyła osoba ubiegająca się o uprawnienia budowlane. Tym Izba nie była zainteresowana. W niniejszej sprawie, zarzucono wnioskodawcy nie odpowiednią praktykę zawodową. Ta praktyka zgodnie z § 7 ust. 6 ww. rozporządzenia, żeby mogła być podstawą decyzji o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzania egzaminu, musiałaby nie odpowiadać § 3 ww. rozporządzenia. Przepis § 3 rozporządzenia, stanowi w szczególności, że praktyka zawodowa, o której mowa w art. 14 ust. 4 ustawy, czyli praca polegająca na bezpośrednim uczestnictwie w pracach projektowych odbywana jest po uzyskaniu dyplomu ukończenia wyższej uczelni pod kierownictwem osoby posiadającej uprawnienia budowlane bez ograniczeń we właściwej specjalności i będącej czynnym członkiem samorządu zawodowego. Organ II instancji przyjął za zasadne twierdzenie organu I instancji, że w niniejszej sprawie istnieje okres praktyki, który nie może być wliczony do praktyki zawodowej, bowiem "praca wnioskodawcy ograniczała się do jednego zagadnienia typowe budownictwo jednorodzinne, co nie zapewnia praktykantowi udziału w pracach nad pełnym opracowaniem projektu architektoniczno-budowlanego". Sąd nie podziela tego poglądu, bowiem pozostaje on w sprzeczności z przepisami prawa. W świetle wskazanych wyżej przepisów w praktyce zawodowej chodzi o bezpośredni udział w pracach projektowych. Ustawodawca nie określił kategorii projektów, które w ramach tych prac mają być wykonywane. Ustawa Prawo budowlane zna zaś pojęcie projektu budowlanego, projektu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno–budowlanego. Udział w pracach projektowych, to możliwy udział we wszystkich kategoriach projektów, w tym na różnych etapach ich realizacji. W ocenie Sądu zapis § 4 ust 3 ww. rozporządzenia o zakresie wpisów w książce praktyk nie może być okolicznością determinującą uznanie, że projekt gotowy nie spełnia przesłanki bezpośredniego udziału w pracach projektowych. Zakres wpisów w książce praktyk jest podyktowany, potrzebą dokumentowania przebiegu praktyki i jej ewentualnej weryfikacji w myśl wskazanego wyżej ust. 5 § 7 ww. rozporządzenia, z której organ nie skorzystał. Organ drugiej instancji, przyjął także za własne stanowisko organu pierwszej instancji, że jako praktykę projektową można uznać jedynie wpisy, w których występuje zarówno lokalizacja, jak i inwestor, ponieważ tylko takie wpisy świadczą o tym, że praktykant brał udział w adaptacji projektu gotowego, sporządzając projekt zagospodarowania, o czym mówi § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia. Ten pogląd nie jest zasadny - przepis § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia nie zawiera nakazu sporządzania projektów zagospodarowania. Dodatkowo wskazać trzeba, że w książce praktyk wydanej skarżącemu w spisie treści znajduje się określenie o "dokumentacji praktyki przy sporządzaniu projektów architektonicznych", a nie projektów budowlanych. Zgodnie z art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, tylko projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu. Podobnie zawarty w książce opis rubryki brzmi "kolejne obiekty budowlane, przy których projektowaniu lub budowie uczestniczył projektant (rodzaj, przeznaczenie lokalizacja, konstrukcja obiektu, powierzchnia użytkowa, kubatura oraz inne charakterystyczne dane techniczne)". Zatem w dokumencie zarejestrowanym dla przedmiotowej praktyki nie ma wymogu wskazania inwestora. Na marginesie można podnieść tylko powszechnie znaną okoliczność, że projekty gotowe zawierają opis lokalizacji przez wskazanie powierzchni działki, jej przeznaczenia, np. letniskowa, zagrodowa, budowlana. Zawarte w przedmiotowej książce lokalizacje – "na terenie całej Polski" stanowią faktycznie wskazanie lokalizacji i uogólnionego przeznaczenia projektu. Zdaniem Sądu w świetle powyższej argumentacji stwierdzić należy, że organ drugiej instancji nie dokonał właściwego rozpoznania sprawy, które dawałoby podstawę do wydania decyzji o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzania egzaminu. Organ nie miał podstaw do kwalifikowania praktyki zawodowej wg kryteriów, które przedstawił w decyzji. Zakres praktyki zawodowej określają przepisy ustawy Prawo budowlane i ww. rozporządzenia, które powinno być interpretowane w odniesieniu do specyfiki danej specjalności i w duchu ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z przepisem art. 12 ust. 2 ustawy Prawo budowlane samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, określone w ust. 1 pkt 1-5, mogą wykonywać wyłącznie osoby posiadające odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową, dostosowane do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywaną funkcją, stwierdzone decyzją, zwaną dalej "uprawnieniami budowlanymi", wydaną przez organ samorządu zawodowego. Powoływane wyżej rozporządzenia w § 1 określa w szczególności rodzaje i zakres przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie; sposób stwierdzania posiadania tego przygotowania; sposób przeprowadzania i zakres egzaminu. Rozporządzenie stwarza zatem ramy dla realizacji ww. ustawowej zasady by praktyka zawodowa, dostosowana była do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywaną funkcją. Udzielenie uprawnień budowlanych określonej osobie jest jednocześnie gwarancją i świadectwem, że ta osoba posiada odpowiednie kwalifikacje zawodowe i może ponosić pełną odpowiedzialność za wykonywaną pracę w określonym zakresie. W związku z tym, ustawodawca ma w pełni prawo ustalać odpowiednie wymagania w zakresie wiedzy teoretycznej i praktyki zawodowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 1998 r., sygn. akt IV SA 770/96, publ. LEX nr 43296). Zdaniem Sądu zgodnie z dyspozycją przepisu art. 12 ust. 2 ustawy Prawo budowlane organ ma ustawowe uprawnienia do nadawani uprawnień budowlanych, ale w tym postępowaniu musi postępować zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane i ww. rozporządzenia. Ocena praktyki zawodowej, powinna być zgodna z przepisami ww. rozporządzenia i interpretowana w duchu ustawy Prawo budowlane, a nie oparta na pozaprawnym uznaniu administracyjnym. Mając na uwadze powyższe rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).