VII SA/Wa 1390/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 2 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi L. G. i E. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić zmiany postanowienia referendarza sądowego z dnia 9 lutego 2018 r. L. G. i E. G. po otrzymaniu wezwania do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w piśmie z dnia 22 marca 2018 r. zwrócili się o zwolnienie od kosztów sądowych. Składając następnie w dniu 11 kwietnia 2018 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu nie oznaczyli zakresu żądania, w uzasadnieniu wniosku wskazali, że wnoszą o zwolnienie od wpisu sądowego. Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Zauważyć przede wszystkim trzeba, że wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy złożony 11 kwietnia 2018 r. należy traktować jako wniosek o zmianę w trybie art. 165 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) postanowienia z dnia 9 lutego 2018 r., którym referendarz sądowy, po rozpoznaniu wcześniejszego wniosku L. G. i E. G., odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 165 ustawy postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy może być zatem zmienione, musi jednak nastąpić zmiana okoliczności sprawy (stanu majątkowego strony i jej możliwości płatniczych), które stanowiły podstawę wcześniejszego orzeczenia. Kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy może być zatem uwzględniony wówczas, gdy nastąpiło istotne pogorszenie sytuacji materialnej wnioskodawcy. Z treści wniosku z dnia 11 kwietnia 2018 r. wynika, że L. G. i E. G. utrzymują się z renty skarżącego w kwocie 1771,21 zł oraz wynagrodzenia za pracę uzyskiwanego przez skarżącą w wysokości 1674,50 zł. Skarżący do zobowiązań i wydatków zaliczyli: ratę kredytu mieszkaniowego – 972 zł, ratę pożyczki zaciągniętej na częściowe prace wykończeniowe w mieszkaniu – 45,45 zł, czynsz za mieszkanie – 381,31 zł, opłaty za energię elektryczną – 151,96 zł za 2 miesiące, opłaty za działkę PZD ROD – 184,95 zł, opłaty za ścieki na działce PZD ROD – 108 zł, abonament za telefon – 165,18 zł, abonament za telewizję i internet – 64 zł, koszty leczenia - 600 zł, koszty dojazdów do pracy - 99 zł, koszty utrzymania samochodu - 200-300 zł miesięcznie. W ocenie referendarza sądowego L. G. i E. G. nie wykazali żadnych okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zmiany postanowienia z dnia 9 lutego 2018 r. Z porównania złożonych przez skarżących w niniejszej sprawie wniosków wynika, że nie uległy obniżeniu dochody skarżących. Ponadto z aktualnie rozpoznawanego wniosku nie wynika, aby zwiększyły się łączne wydatki L. G. i E. G. w porównaniu z deklarowanymi poprzednio. Dokonując oceny kolejnego wniosku skarżących stwierdzić zatem trzeba, że L. G. i E. G. nie wykazali, aby w okresie pomiędzy złożeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy rozpoznanego postanowieniem z dnia 9 lutego 2018 r., a wnioskiem z dnia 11 kwietnia 2018 r., nastąpiło istotne pogorszenie ich sytuacji finansowej. W takiej sytuacji brak jest więc podstaw do zmiany postanowienia z dnia 9 lutego 2018 r. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 165 oraz art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.