VII SA/Wa 1394/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi K. Z. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. VII SA/Wa 1394/08 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. znak: [...] na podstawie art. 58 i 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r, Nr 98 poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku K. Z. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007r, znak: [...], stwierdzającej nieważność decyzji Starosty C. z dnia [...] października 2006 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia dla S. i K. Z. na rozbudowę budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działkach o nr ew. [...] i [...] w miejscowości C., gm. J., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Wojewody [...]. W uzasadnieniu organ stwierdził, że wnioskodawca nie dopełnił jednej z przesłanek przywrócenia terminu wymienionej w art. 58 § 2 k.p.a., jaką było wniesienie odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r., zatem należało postanowić o odmowie przywrócenia terminu. Postanowienie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. Z., który podniósł, że żona przekazała mu decyzję dopiero w dniu 21 kwietnia 2008 r. z uwagi na jego stan psychiczny związany z jego pobytem w Afganistanie. Poinformował, że pełnił trudną służbę w kontyngencie wojskowym wymagającą po jego powrocie leczenia psychologiczno-psychiatrycznego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Ponadto, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - dalej jako p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę pod tym kątem, skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Przepis art. 58 § 1 i 2 k.p.a. zawiera cztery przesłanki przywrócenia terminu do dokonania czynności, dla której określony był termin, przy czym wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Pierwszą przesłanką jest uprawdopodobnienie przez stronę braku winy, drugą przesłanką jest wniesienie prośby o przywrócenie terminu (art. 58 § 1 k.p.a.), trzecią przesłanką jest konieczność dochowania 7-dniowego terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś czwartą przesłankę stanowi dopełnienie czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). W wypadku skarżącego czynnością tą będzie odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zauważyć należy, iż w zaistniałej sytuacji błędem organu było przystąpienie do rozpoznania wniosku skarżącego o przywrócenie terminu, gdyż niedopełnienie przez stronę składającą wniosek złożenia odwołania od decyzji stanowi błąd formalny tego wniosku, którego uzupełnienie powinien zarządzić organ w trybie art. 64 § 2 k.p.a. W takim wypadku nie można było przejść do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu przed wezwaniem strony do dokonania czynności procesowej, której strona w istocie nie dokonała. Organ zatem powinien wezwać składającego wniosek do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. Dlatego też znajdując się na takim etapie postępowania, brak ten nie mógł stanowić podstawy do odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, skoro organ sam dopuścił się uchybienia nie wzywając skarżącego do uzupełnienia tego braku (złożenia odwołania) ze stosownym pouczeniem w tym zakresie. Taki stan prawny znajduje swoje odzwierciedlenie również w orzecznictwie - por. wyrok z dnia 22 kwietnia 2005 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie VI SA/Wa 1502/04 - Samo złożenie prośby (wniosku) o przywrócenie terminu z przekroczeniem nieprzywracalnego 7-dniowego terminu, określonego w art. 58 § 2 k.p.a., nie zwalnia organu od wykonania obowiązku wezwania strony do dopełnienia czynności czyli złożenia odwołania (LEX nr 165934). Stwierdzone uchybienie przepisów postępowania niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy bowiem gdyby skarżący nie uczynił zadość takiemu wezwaniu, to wówczas - stosownie do art. 64 § 2 k.p.a. - wniosek ten należałoby pozostawić bez rozpoznania, nie zaś - jak to miało miejsce w sprawie niniejszej - wydano postanowienie o odmowie przywrócenia terminu. W przeciwieństwie do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę należy podkreślić, że samo złożenie prośby (wniosku) o przywrócenie terminu z przekroczeniem nieprzywracalnego 7-dniowego terminu, określonego w art. 58 § 2 k.p.a., nie zwalnia organu od wykonania obowiązku wezwania strony do dopełnienia czynności czyli złożenia odwołania. Oceniając zatem zaskarżone postanowienie we wskazanym wyżej aspekcie procesowym Sąd uznał, że narusza ono przepisy prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 i 209 p.p.s.a.