VII SA/Wa 1394/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji w sprawie ze skargi H. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 13 lutego 2015 r. wpłynął ponowny wniosek skarżącej – H. T. o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]. Pierwszy wniosek o "nakazanie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego [...] wstrzymanie wykonania decyzji i wstrzymanie wszelkich czynności egzekucyjnych do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy", zawarty w skardze, został przez Sąd oddalony. W uzasadnieniu wniosku z dnia 13 lutego 2015 r. skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nakazują jej rozbiórkę części budynku gospodarczo-mieszkalnego wraz z gołębnikiem, położonego w W. przy ul. K. [...]. Stwierdziła, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji poniesie znaczną szkodę a skutki odwrócenia decyzji, czyli odbudowy rozebranego częściowo budynku będą dla niej, z uwagi na jej osobistą sytuację życiową, trudne do odwrócenia. Podniosła, że w części budynku przeznaczonej do rozbiórki znajduje się hodowla gołębi, obecnie składająca się z około 200 osobników, która prowadzona jest w tym miejscu od lat 70-tych. Wskazała, że w razie zrealizowania rozbiórki byłaby zmuszona zlikwidować tę hodowlę i nie tylko poniosłaby szkodę finansową związaną z koniecznością pozbycia się ptaków (nie jest pewna, czy miałaby możliwość ich sprzedaży), ale też ucierpiałyby zwierzęta. Zauważyła, że w razie późniejszego uchylenia zaskarżonej decyzji przywrócenie hodowli gołębi do stanu poprzedniego byłoby niemożliwe, gdyż nie byłoby możliwości zniwelowania strat emocjonalnych związanych z utratą kontaktu ze zwierzętami. Wskazała, że w przedmiotowej sprawie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody należy utożsamiać również z realnym zagrożeniem dla istniejącej, aktualnej jej sytuacji ekonomicznej. Wyjaśniła, że z uwagi na sytuację finansową nie ma możliwości poniesienia kosztów rozbiórki budynku, a w razie uchylenia zaskarżonej decyzji jego odbudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową, której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy zauważyć, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tym samym uzasadnienie wniosku powinno wskazywać na konkretne okoliczności świadczące o tym, iż w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/2004). W ocenie Sądu, wniosek o wstrzymanie zasługiwał na uwzględnienie. Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja nakazująca rozbiórkę. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że rozbiórka z reguły łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W razie bowiem uwzględnienia skargi może okazać się, iż nie było podstaw do nakazania rozbiórki, wobec czego może powstać kwestia przywrócenia stanu poprzedniego, co niewątpliwie będzie wiązało się z koniecznością poniesienia znacznych kosztów. Ponadto rozbiórka każdego obiektu budowlanego, niezależnie od jego wielkości i wartości materialnej, z samej istoty tej czynności, może spowodować trudne do odwrócenia skutki, czy też stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienie NSA z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 779/12). Jednocześnie Sąd wskazuje, że rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r. sygn. akt FZ 163/04, niepubl.). Zgodnie zaś z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.