VII SA/Wa 1397/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant ref. staż. Paulina Sierkin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę Sygnatura akt VIISA/Wa 1397/16 UZASADNIENIE Prezydent miasta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r. poz. 23), po rozpatrzeniu zgłoszenia Spółki z o.o. [...] z siedzibą w [...], zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie tymczasowej konstrukcji - rusztowania metalowego o wymiarach: szerokość 20m, wysokość 13m, niepołączonej trwale z gruntem i przeznaczonej do rozbiórki z upływem 120 dni od rozpoczęcia budowy, na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...] - wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania ww. robót budowlanych. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w dniu [...].02.2016r. wpłynęło zgłoszenie Sp. z o.o. [...] z siedzibą w [...], zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie tymczasowej konstrukcji - rusztowania metalowego o wymiarach: szerokość 20m, wysokość 13m, niepołączonej trwale z gruntem i przeznaczonej do rozbiórki z upływem 120 dni od rozpoczęcia budowy, na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w dzielnicy [...] m. [...]. Po dokonaniu analizy załączonego do zgłoszenia "Projektu konstrukcji wsporczej pod reklamę" organ administracji architektoniczno-budowlanej stwierdził, że zakres robót obejmuje budowę w określonym miejscu wolno stojącej trwale związanej z gruntem stalowej konstrukcji wsporczej o całkowitych wymiarach 20 x 13 x 1,3 m pod montaż banera o wymiarach 20 x 10 m, posadowionej na fundamencie betonowym - dane materiałowe: beton B25 (C20/25), o szerokości 5,7m. Zdaniem organu inwestor zamierza wybudować w określonym miejscu konstrukcję nośną wolno stojącego urządzenia reklamowego, co do którego istnieje obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Skoro urządzenie reklamowe zaplanowano wykonać na gruncie, to nie można zakwalifikować roboty budowlanej jako instalowania korzystającego ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Takie roboty wymagają pozwolenia na budowę i nie korzystają ze zwolnienia z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, co w konsekwencji uzasadnia wniesienie sprzeciwu, zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 lutego 2013 r. II SA/G11043/12). Dalej organ wskazał, ze zgłoszenie dotyczy obiektu budowlanego, co do którego ustawodawca przewidział nadzór na budowie. W informacji zawartej w uwagach końcowych "Projektu konstrukcji wsporczej pod reklamę", wskazano, że "Wszelkie prace budowlane prowadzić pod nadzorem osób uprawnionych, posiadających uprawnienia do kierowania robotami, zgodnie z obowiązującymi normami i warunkami technicznymi wykonania i odbioru robót budowlano- montażowych, z uwzględnieniem warunków BHP, określonych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 27 sierpnia 2002 r., Dz. U. Nr 151, poz. 12576 oraz z dnia 6 lutego 2003 r., Dz. U. Nr 47, poz. 401." Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. Nr 138, poz. 1554), ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego jest wymagane m.in. przy realizacji obiektów budowlanych lub ich części, które zawierają: 1) ustroje konstrukcyjne, takie jak powłoki, łupiny, tarcze, łuki i kopuły oraz linowe wiszące bez względu na ich rozpiętość, a także fundamenty inne niż proste ławy i stopy fundamentowe posadowione bezpośrednio na stabilnym gruncie nośnym, 2) elementy konstrukcyjne: a) o rozpiętości 12 m i większej, wysięgu 3 m i większym lub o wysokości jednej kondygnacji 6 m i większej, b) poddane obciążeniu użytkowemu 5 kN/mz i większemu, obciążeniu zmiennemu ruchomemu, a także zwymiarowane z uwzględnieniem wpływów dynamicznych, termicznych, skurczów materiałowych lub ruchów podpór, c) sprężane na budowie lub na miejscu ich wbudowania w obiekcie budowlanym, a także poddane zabezpieczeniu cięgien sprężających i ich urządzeń kotwiących. Ww. rozporządzenie wskazuje, że właściwy organ, w decyzji o pozwoleniu na budowę albo w decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, nakłada obowiązek ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego określonej specjalności, z powołaniem odpowiedniego dla danego obiektu przepisu rozporządzenia. Zgłoszona konstrukcja jest budowlą trwale związaną z gruntem, wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne polega na wykonaniu konstrukcji przestrzennej stanowiącej budowlaną i techniczno-użytkową całość, która odpowiada ogólnym cechom budowli, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Budowa urządzeń reklamowych, wolno stojących trwale związanych z gruntem wymaga pozwolenia na budowę, w myśl zasady z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wykonanie przedmiotowego nośnika reklamowego jest wykonaniem obiektu budowlanego (budowli) w określonym miejscu, a tym samym budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę. Spółka [...] wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2016r., zarzucając naruszenie: - art. 30 ust. 6 pkt 1 w związku z art. 29 pkt 1 ust. 12 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, iż tymczasowa konstrukcja - rusztowania metalowego o wskazanych wymiarach, niepołączona trwale z gruntem i przeznaczona do rozbiórki z upływem 120 dni od rozpoczęcia budowy, jest obiektem budowlanym, który nie może być wykonany na podstawie zgłoszenia, lecz wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę. - art. 7 i 77 k.p.a., poprzez brak prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego, naruszenie zasady zachowania interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli.  - art. 107 k.p.a., poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś w uzasadnieniu prawnym nie wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Spółka domagała się uchylenia zaskarżonej rozstrzygnięcia decyzji i umorzenia postępowania. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że zamiarem inwestycyjnym jest wybudowanie obiektu tymczasowego, konstrukcji rusztowania metalowego niepołączonego trwale z gruntem, zamiar wykorzystywania tej konstrukcji na cele reklamowe jest nieistotny z punktu widzenia oceny legalności zgłoszenia. Wadliwie zakwalifikowano przedmiot postępowania. Organ nie dokonał oceny czy zgłoszony obiekt jest obiektem tymczasowym tj. czy nie jest połączony trwale z gruntem oraz czy jest przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej. Brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, iż rusztowanie metalowe nie może być obiektem tymczasowym w rozumieniu art. 29 pkt 1 ust. 12 Prawa budowlanego. Ustawodawca w przykładowym wyliczeniu obiektów tymczasowych wskazał na szeroki wachlarz przykładowych obiektów tymczasowych, co nie wyklucza obiektu objętego niniejszym postępowaniem. Ponadto w zgłoszeniu zostało wykazane, iż planowany obiekt nie będzie połączony trwale z gruntem. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 23), po rozpoznaniu odwołania [...] Sp. z o.o. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2016 r., wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia z dnia [...] lutego 2016 r., w przedmiocie wykonania robót budowlanych polegających na budowie tymczasowej konstrukcji - rusztowania metalowego o wymiarach: szer. 20 m, wys. 13 m, niepołączonej trwale z gruntem i przeznaczonej do rozbiórki z upływem 120 dni od rozpoczęcia budowy, na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2016 r. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę stosownie do art. 3 pkt 12 Prawa budowlanego to decyzja administracyjna, zezwalająca na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Budowa niektórych obiektów oraz wykonywanie niektórych robót budowlanych wymaga tylko zgłoszenia właściwemu organowi. Zgodnie z art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, organ administracji publicznej ma kompetencję do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania robót objętych w zgłoszeniu. Wniesienie sprzeciwu oznacza brak zgody organu na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej. Zgłoszenie z dnia [...] lutego 2016 r. oraz dołączony do niego "projekt konstrukcji wsporczej pod reklamę" przewiduje wybudowanie tymczasowej konstrukcji - rusztowania metalowego o wymiarach szer. 20 m, wysokość 13 m, niepołączonej trwale z gruntem i przeznaczonej do rozbiórki z upływem 120 dni od rozpoczęcia budowy. Konstrukcja stalowa podporowa, posadowiona ma być na fundamencie betonowym - dane materiałowe: beton B25 (C20/25), o szerokości 5,7 m. W ocenie Wojewody [...], organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Istotą sprawy było ustalenie czy mamy do czynienia z tymczasowym obiektem budowlanym. Definicja tymczasowych obiektów budowlanych została zawarta w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, stanowi, że tymczasowy obiekt budowlany jest przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także jest niepołączony trwale z gruntem (np. strzelnica, kiosk uliczny, pawilon sprzedaży ulicznej i wystawowej, przekrycie namiotowe i powłoka pneumatyczna, urządzenie rozrywkowe, barakowóz, obiekt kontenerowy). Analiza projektu konstrukcji wsporczej pod reklamę dowodzi, że przedmiotowy obiekt budowlany jest konstrukcją wolnostojącą, w pełni samodzielną, niepowiązaną technicznie z innym obiektem budowlanym. Realizacja przedmiotowego nośnika w określonym miejscu posiada wszelkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Według definicji ustawowej budową jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Prawo budowlane uznaje wykonywanie tymczasowego obiektu budowlanego za budowę, umieszczając regulację odnoszącą się do tego typu obiektów w art. 29 ust. 1 pkt 12. Przedmiotowy obiekt można by zakwalifikować jako tymczasowy obiekt budowlany nie wymagający uzyskania pozwolenia na budowę, gdyby nie był połączony trwale z gruntem. Zwolnienie od wymogu uzyskania pozwolenia na budowę jednak nie znajduje zastosowania w tej sprawie, gdyż przedmiotowa konstrukcja jest trwale związana z gruntem, jest na tyle mocno połączona z podłożem, że uniemożliwia to jej przesunięcie w inne miejsce. Nie jest to przypadek wymieniony w art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane, a zgłoszone roboty budowlane objęte są obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. O tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05). Biorąc pod uwagę brak przesłanek do zastosowania art. 29 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ww. ustawy, przystąpienie do realizacji zamierzenia objętego zgłoszeniem [...] Sp. z o.o. poprzedzone powinno być uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Stan faktyczny sprawy był podstawą do zgłoszenia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ww. ustawy. Przedmiotowego zamierzenia nie można było uznać za tymczasowy obiekt budowlany, ponieważ konstrukcja jest trwale związana z gruntem, co zostało wykazane w powyższej analizie. Jako bezzasadny oceniono zarzut naruszenia art. 7, 77 i 107 K.p.a. Wbrew twierdzeniu odwołania, nie miał wpływu na wydanie przedmiotowego rozstrzygnięcia fakt, iż zamiarem inwestora jest wykorzystanie opisanej konstrukcji wsporczej na cele reklamowe. Organ I instancji badał czy dany obiekt można uznać za tymczasowy i czy jest on trwale połączony z gruntem. [...] sp. z o.o., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., zarzucając jej naruszenie: - art. 30 ust. 6 pkt 1 w związku z art. 29 pkt 1 ust. 12 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, iż tymczasowy obiekt budowlany jakim jest tymczasowa konstrukcja - rusztowania metalowego o wymiarach: szerokość 20 m wysokość 13 m, niepołączona trwale z gruntem i przeznaczona do rozbiórki z upływem 120 dni od rozpoczęcia budowy, jest obiektem budowlanym, który nie może być wykonany na podstawie zgłoszenia, lecz dla swojej legalności wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, - art. 7 i 77 k.p.a., poprzez brak prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego a w szczególności wydanie decyzji naruszającej zasadę zachowania interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli,  - art. 107 k.p.a., poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś w uzasadnieniu prawnym nie wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Spółka domagała się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji, wraz z decyzją ją poprzedzającą. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ I instancji uznał, że zamiar inwestycyjny dotyczy konstrukcji nośnej z przeznaczeniem na cele reklamowe i potraktował zamierzenie inwestycyjne jako nośnik reklamowy na stopie fundamentowej wraz ze stalową stopą nośną. Natomiast w decyzji organu II instancji wskazano, iż zamiar inwestycyjny dotyczy konstrukcji nośnej trwale połączonej z gruntem. Twierdzenie organu w tym zakresie nie zostało uzasadnione. Z dokumentacji dołączonej do zgłoszenia wynika, że obiekt w ogóle nie jest połączony z gruntem, natomiast jego stabilność i brak możliwości swobodnego przesunięcia zapewniają betonowe prefabrykaty, które nie są zakotwione w gruncie, natomiast ich ciężar powoduje stabilność konstrukcji. Organ nie dokonał oceny czy zgłoszony obiekt jest obiektem tymczasowym tj. czy nie jest połączony trwale z gruntem oraz czy jest przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej. Brak było podstaw do uznania, iż rusztowanie metalowe nie może być obiektem tymczasowym w rozumieniu 29 pkt 1 ust. 12 Prawa budowlanego. Ustawodawca w przykładowym wyliczeniu obiektów tymczasowych wskazał na szeroki wachlarz obiektów tymczasowych, co nie wyklucza obiektu objętego niniejszym postępowaniem. W zgłoszeniu wykazane zostało, iż planowany obiekt nie będzie połączony trwale z gruntem. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu i wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle tych kryteriów, skarga nie mogła być uwzględniona. Zasadniczą kwestią było ustalenie czy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z tymczasowym obiektem budowlanym. Definicja tymczasowych obiektów budowlanych została zawarta w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego i stanowi, że tymczasowy obiekt budowlany jest przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także jest niepołączony trwale z gruntem (np. strzelnica, kiosk uliczny, pawilon sprzedaży ulicznej i wystawowej, przekrycie namiotowe i powłoka pneumatyczna, urządzenie rozrywkowe, barakowóz, obiekt kontenerowy). Oceniając legalność objętego zgłoszeniem zamiaru inwestycyjnego, organ dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. Definicja tymczasowego obiektu budowlanego, wskazuje na dwa zespoły cech, które przesądzają o uznaniu obiektów budowlanych za "tymczasowe". Do pierwszej kategorii należą obiekty przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki, a do drugiej - obiekty niepołączone trwale z gruntem. Przy czym, w odniesieniu do pierwszej kategorii, na czasowe użytkowanie obiektu winien wskazywać zamiar inwestora, który musi być sprawdzalny obiektywnie. Zamiar taki winien wynikać z projektu budynku, jego konstrukcji, zastosowanych materiałów i technologii. Odnosząc się zaś do drugiej ze wskazanych kategorii stwierdzić należy, że przepis art. 3 pkt 5 ww. ustawy zawiera przykładowe wyliczenie obiektów zaliczonych przez ustawodawcę do tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem. Katalog ten ma charakter otwarty, co powoduje, że do tego typu obiektów będą zaliczały się także i inne, w jego treści niewymienione, posiadające podobne właściwości. W niniejszej sprawie, inwestor zgłosił do realizacji na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...] - rusztowanie metalowe o wymiarach: szerokość 20m, wysokość 13m, wskazując, że będzie niepołączone trwale z gruntem i przeznaczone do rozbiórki z upływem 120 dni od rozpoczęcia budowy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest jednolity pogląd co do tego, że cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Obiekt "trwale związany z gruntem" nie musi być zatem związany z gruntem klasycznym fundamentem. O tym, czy urządzenie jest trwale związane z gruntem decyduje, to czy wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem (tak NSA m.in. w wyrokach: z dnia 3 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1331/08; z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1461/08; z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1686/09; z dnia 5 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 25/10; z dnia 23 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 514/10; z dnia 29 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 770/10; z dnia 7 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 920/10, dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Wprawdzie orzeczenia te odnoszą się do sposobu kwalifikacji urządzeń reklamowych jako obiektów trwale związanych z gruntem, jednakże wskazana w nich argumentacja znajduje w pełni zastosowanie również w niniejszej sprawie, albowiem sposób praktycznego wykorzystywania przedmiotowej konstrukcji może być różny. Zdaniem Sądu przywołana argumentacja pozwala jednoznacznie uznać, że przedmiotowy obiekt spełnia powyższe cechy, a zatem jest trwale związany z gruntem. Za powyższym przemawia bowiem jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa, które same w sobie wskazują, że połączenie to musi być na tyle trwałe, aby było stabilne i przeciwdziałało czynnikom atmosferycznym. Tym samym zgłoszona konstrukcja stalowa nie może zostać uznana za taki obiekt o którym mowa w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. Dyspozycja art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi, że "właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (...)", zatem w świetle wyżej wskazanych argumentów wniesienie sprzeciwu do zgłoszenia skarżącej Spółki z dnia [...].02.2016r., zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie tymczasowej konstrukcji - rusztowania metalowego o wymiarach: szerokość 20m, wysokość 13m, niepołączonej trwale z gruntem i przeznaczonej do rozbiórki w upływem 120 dni od rozpoczęcia budowy, było zasadne. Analiza projektu konstrukcji wsporczej pod reklamę dowodzi, że przedmiotowy obiekt budowlany jest konstrukcją wolnostojącą, w pełni samodzielną, niepowiązaną technicznie z innym obiektem budowlanym. Realizacja nośnika w określonym miejscu posiada wszelkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Według definicji ustawowej budową jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Przedmiotowy obiekt można by zakwalifikować jako tymczasowy obiekt budowlany nie wymagający uzyskania pozwolenia na budowę, gdyby nie był połączony trwale z gruntem. Zwolnienie od wymogu uzyskania pozwolenia na budowę jednak nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem zgłoszona konstrukcja jest trwale związana z gruntem, jest na tyle mocno połączona z podłożem, że uniemożliwia to jej przesunięcie w inne miejsce. Z tych względów nie zachodzi przypadek wymieniony w art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane, a zgłoszone roboty budowlane objęte są obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, że organ architektoniczno-budowlany wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania wskazanych w skardze. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.