VII SA/Wa 1399/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant Ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2011r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala VII SA/Wa 1399/11 UZASADNIENIE Starosta [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4, art. 147. art. 148, art. 149 i art. 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2000 roku Nr 98. poz. 107L z późniejszymi zmianami/ zwanej dalej K.p.a. postanowieniem Nr [...] z dnia 08.11.2010 r. na wniosek E. K. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] Nr [...] z dnia z [...].05.2010 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. i A. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz bezodpływowego zbiornika na nieczystości płynne z lokalizacją na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...]. E. K. żądając wznowienia postępowania zakończonego w/w decyzją Starosty [...] podnosiła,że nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym oraz że zatwierdzony projekt budowlany jest niezgodny z planem zagospodarowania przestrzennego bowiem w uzasadnieniu decyzji brak jest ustaleń co do łącznej powierzchni budynku i powierzchni działki zajętej przez budynek i szambo oraz konieczne dojścia i dojazd, a także terenu niezbędnie odlesionego tak aby budynek mógł funkcjonować. Starosta [...],decyzją Nr [...] z dnia [...].01.2011 r. odmówił uchylenia, na wniosek E. K., ostatecznej decyzji Starosty [...] Nr [...] z [...].05.2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. i A. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz bezodpływowego zbiornika na nieczystości płynne z lokalizacją na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...] z uwagi na brak uchybień i nieprawidłowości przy wydawania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zasadności uwzględnienia E. K. jako strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla w/w zamierzenia, organ stwierdził, że nie ma podstaw do uznania jej za stronę, gdyż z zatwierdzonego przedmiotową decyzją projektu zagospodarowania terenu wynika, iż projektowany budynek usytuowany będzie ścianami z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości ok. 7,5 m zwróconymi w stronę granicy bezpośrednio sąsiadujących działek, co nie narusza przepisu §12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktur} z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 roku Nr 75 poz. 690 z późn. zm.) Po rozpatrzeniu odwołania E. K., Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...].01.2011 r. wskazując w uzasadnieniu, że pozwolenie na budowę zostało wydane inwestorowi, który spełnił warunki określone przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) zwanej dalej Prawem budowlanym w tym art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2003 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] etap [...] (Dz.Urz. Woj. [...]Nr [...] z 2003 r. poz. [...]) działka nr [...]położona jest w terenie oznaczonym symbolem - RLz7. Dla jednostki terenowej RLz7 ustala się, że przeznaczeniem podstawowym jednostki terenowej jest las z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, realizowanej w formie zabudowy wolnostojącej lub bliźniaczej. Inwestor posiadał pozytywną decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...]Nr [...]O/B z dnia [...].04.2010 r. zezwalającą na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji dla przedmiotowej działki nr [...] obr. [...] oraz informującą, iż realizacja przedmiotowej inwestycji jest zgodna z planem. E. K. w skardze skierowanej do Sądu zarzuciła zaskarżonej decyzji Wojewody [...] naruszenie przepisów: art. 107 § 3 kpa, art.art. 34, 35 ust.1 Prawa budowlanego nadto przepisów ustawy z dn.27.03.2007 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy z dn.27.04.2001 Prawo ochrony środowiska. Zdaniem strony skarżacej uzasadnienia decyzji organów administracyjnych I i II instancji naruszają art. 107 § 3 kpa - nie zawierają ustalenia faktów w związku z zarzutami wskazywanymi przeze mnie w skardze o wznowienie postępowania. Ponadto w uzasadnieniu brak jest ustaleń w zakresie pozostawienia 80% powierzchni biologicznie czynnej. Zdaniem strony nie została zachowana norma pozostawienia 80% powierzchni biologicznie czynnej. Strona skarżąca wskazała, że projekt zabudowy działki nr [...] przewiduje wybudowanie budynku o wysokości 11 m, podczas gdy budynek na sąsiadującej działce ma wysokość 6,5 m. Projekt zabudowy działki nr [...] nie tylko jest niezgodny z planem zagospodarowania przestrzennego, ale również nie uwzględnia zasad ładu urbanistycznego skoro sytuuje obok siebie dwa tak różne budynki co do wysokości i kubatury. Stąd strona wywodzi swój interes prawny, bowiem decyzja administracyjna o zabudowie działki nr [...] narusza jej prawo jakim jest prawo własności i związane z nim prawo do korzystania z nieruchomości. Stwierdza ponadto, że wartość rynkowa jej działki znacznie się obniżyła wskutek przytłaczającej i nieprzyjaznej zabudowy działki nr [...], odbierającej jej dotychczasowe walory. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zdaniem Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, który skutkować musiałoby ich uchyleniem. Przede wszystkim wskazać trzeba, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. Z uwagi na fakt, iż postępowanie to stoi w opozycji do jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, instytucja wznowienia postępowania może być stosowana tylko w ściśle określonych przypadkach, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a. Korzystanie z prawem przewidzianych możliwości wzruszenia decyzji ostatecznych powinno mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych i prawnie uzasadnionych. Ponadto wznowienie postępowania może nastąpić z urzędu lub na żądanie strony przy czym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony – art. 147 K.p.a . W niniejszej sprawie Skarżący podniosła zarzut nie uczestniczenia w zakończonym postępowaniu żądając jego wznowienia. W związku z tym Starosta [...] wznowił postępowanie na żądanie E. K. a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2011r. odmówił uchylenia, ostatecznej decyzji Starosty [...] Nr [...] z [...].05.2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. i A. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz bezodpływowego zbiornika na nieczystości płynne z lokalizacją na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...]. Organ I instancji stwierdził,że kwestionowana decyzja nie ma uchybień i nieprawidłowości przy wydawania pozwolenia na budowę. Organ stwierdził ponadto, że nie ma podstaw do uznania jej za stronę, gdyż z zatwierdzonego przedmiotową decyzją projektu zagospodarowania terenu wynika, iż projektowany budynek usytuowany będzie ścianami z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości ok. 7,5 m zwróconymi w stronę granicy bezpośrednio sąsiadujących działek, co nie narusza przepisu §12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktur} z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 roku Nr 75 poz. 690 z późn. zm.). Organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Starosty i odnosząc się do zarzutów merytorycznych E. K. znał jej interes prawny E. K. i jej prawo żądania wznowienia postępowania w powyższej sprawie. Odnosząc się więc do zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. i A. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz bezodpływowego zbiornika na nieczystości płynne z lokalizacją na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...] jest zgodna z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) w tym art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1. Stwierdził również, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2003 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (Dz.Urz. Woj. [...] Nr [...] z 2003 r. poz. [...]). Sąd podziela powyższy pogląd bowiem z projektu zagospodarowania działki stanowiącego integralną część projektu budowlanego wynika, iż działka nr [...] położona w [...] posiada powierzchnię 2417 m2. Część przedmiotowej nieruchomości tj. powierzchnia ok.160 m2 została przeznaczona zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego na poszerzenie ulicy [...]. Pozostała część nieruchomości tj. działka o powierzchni 2249 m2 została objęta granicami opracowania oznaczonymi lit. [...]. Powierzchna projektowanej zabudowy wynosi 310 m2, drogi parkingi i chodniki zajmować będą powierzchnię 132.00 m2. W związku z powyższym powierzchnia biologicznie czynna to 1807 m2 powierzchni działki objętej granicami opracowania co stanowi 80,3%. Plan miejscowy określa minimalny procentowy wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej dla każdej z działek budowlanych na 80%. Potwierdza to również stanowisko Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] Nr [...]z dnia [...].[...].2010 r. znak [...] zezwalające na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji dla przedmiotowej działki nr [...] obr. [...]. Należy również wyjaśnić, iż linię zabudowy i projektowaną linię rozgraniczającą, architekt zaznaczył na projekcie zagospodarowania działki, stosując się do załącznika do wypisu z planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] z dnia [...].03.2009 r. wydanego przez Urząd Miasta [...], który znajduje się w aktach przedmiotowej sprawy. Stwierdzić również należy, że organ odwoławczy w ramach swoich uprawnień kontrolnych dokonał oceny materiału dowodowego pod względem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa, w tym art. 32, 34, 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) jak również zgodności z obowiązującym na tym terenie planem zagospodarowania przestrzennego i nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji pierwszej instancji. To ,że organ odwoławczy nie odniosł się szczegółowo do wszystkich podniesionych zarzutów odwołania jak również nie odniósł się do stanowiska organu pierwszej instancji o braku interesu prawnego E. K. nie może jednak stanowić przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji skoro ostatecznej decyzja Starosty [...] nie można zarzucić naruszenia prawa a w szczególności przepisów prawa materialnej tj przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] mających wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Sąd stwierdza, że jest on uzasadniony, bowiem oba uzasadnienia organów nie są spójne i przede wszystkim nie odnoszą się do wszystkich zarzutów podnieisonych przez stronę. Nie mniej jednak, zdaniem Sądu, te uchybienia procesowe te nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ , zdaniem Sądu, ostateczna decyzja Satrosty [...] jest prawidłowa i nie można jej postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego i jest przede wszystkim zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozstrzygnięcie w pkt II wyroku oparto na przepisie art. 152 cytowanej ustawy.