VII SA/Wa 140/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.), Sędziowie NSA Anna Żak, As. WSA Mariola Kowalska, Protokolant Małgorzata Kuskowska, po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2004 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...].09.2000 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenie na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2000 r. wydaną z up. Burmistrz Gminy P., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7. 07. 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), zatwierdzono projekt budowlany i wydano pozwolenie na budowę osiedla domów mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na dz. nr [...],[...] obr. [...] położonych w P. przy ul. [...], dla U. Sp. z o. o. w W. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła "T." Sp. z o.o. w P. zarzucając naruszenie przepisów Prawa Budowlanego oraz przepisów postępowania administracyjnego poprzez pozbawienie strony możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, wnosząc jednocześnie o uchylenie decyzji wydanej przez organ I instancji. Decyzją z dnia [...] września 2000 r. wydaną z up. Wojewody [...], po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, na podstawie art., 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższej decyzji stwierdzono, że zaskarżona decyzja obejmuje niezabudowaną nieruchomość stanowiącą własność inwestora. Ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze określono wymagania dotyczące sposobu zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości, charakterystykę projektowanej inwestycji, warunki wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunki wynikające z przepisów szczególnych, a także w zakresie obsługi infrastruktury technicznej oraz linie rozgraniczające teren inwestycji. Powyższa decyzja ma charakter wiążący i w ocenie organu odwoławczego projekt budowlany spełnia warunki określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie stwierdzono także uchybień w zastosowanych w dokumentacji rozwiązań w zakresie prawa materialnego. Brak jest, bowiem podstaw do przyjęcia, aby złożona do akt dokumentacja wykonana została z naruszeniem art. 32 ust. 1, ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 1, ust. 2 pkt 1, 23, a także art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, do działki budowlanej oraz do budynku należy zapewnić dojście i dojazd od drogi publicznej z tym, że szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. W niniejszej sprawie droga dojazdowa ma 4 m szerokości, natomiast projektowane ciągi pieszo – jezdne na terenie osiedla posiadają szerokość 5,0 m Zważywszy na powyższe okoliczności organ II instancji rozpoznając wniesione w sprawie odwołanie stwierdził, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie. Skargę do Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła "T." Sp. z o. o. w P. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego, mianowicie art. 5 ust. 1 pkt 6, art. 5 ust. 2 pkt 1, art. 6, art. 34 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b i c ustawy prawo budowlane poprzez przyjęcie, że: a). obiekt budowlany może być projektowany bez zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, obejmujących w szczególności zapewnienie dostępu do drogi publicznej oraz nie pogorszenie warunków użytkowania nieruchomości sąsiednich, b). obiekt budowlany może być projektowany bez uwzględnienia zgodności z przepisami techniczno – budowlanymi, dotyczącymi w szczególności szerokości dojścia i dojazdów do działek budowlanych od drogi publicznej, c). wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie wymaga sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami techniczno – budowlanymi, w szczególności dotyczących zachowania powierzchni biologicznie czynnej oraz zakresu i formy projektu budowlanego, 2. naruszenia przepisów postępowania, mianowicie art. 61 § 4, art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a., polegające na zaniechaniu zawiadomienia skarżącej o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę oraz pozbawienie strony możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wskazując na przedstawione wyżej uchybienia strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie jest zasadna. Podkreślić należy na wstępie, iż kwestia zgodności przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego została przesądzona treścią ostatecznej wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na mocy art. 155 k.p.a. decyzji z dnia [...].01.2000 r. zmieniającej decyzję z dnia [...].11.1999 r. znak : [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Decyzją z dnia [...].11.1999 r. organ odwoławczy uchylił w części decyzję Burmistrza Gminy P. z dnia [...].07.1999 r. Nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w P. przy ul. [...] na działkach nr ew. [...] i [...] obręb [...] dla budowy osiedla domów jednorodzinnych w formie budynków jednorodzinnych bliźniaczych i w tym zakresie ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania, a w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy. Decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego określono wymagania dotyczące sposobu zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości, charakterystykę projektowanej inwestycji, warunki wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunki wynikające z przepisów szczególnych, a także warunki w zakresie obsługi infrastruktury technicznej oraz linie rozgraniczające teren inwestycji. Z akt sprawy wynika, że dla przedmiotowego terenu obowiązuje plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego Miasta P., zatwierdzony uchwałą Nr [...] z dnia [...].04.1998 r. Rady Miasta P. ( Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...] z dn. [...]. 07.1998 r.), zgodnie z którym działki [...] i [...] przy ul. [...] w P. leżą na terenie oznaczonym symbolem [...], przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową w obrębie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Organy administracji w niniejszej sprawie prawidłowo oceniły, że planowane zamierzenie inwestycyjne mieści się w dyspozycjach określonych w ostatecznej decyzji zmieniającej decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nie narusza postanowień zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zawarte w decyzji z dnia [...].01.2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wymaganie, aby zachować na działce objętej planowaną inwestycją 70% powierzchni biologicznie czynnej zostało spełnione. Wbrew bowiem zawartym we wniesionej skardze zarzutom zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany zawiera w części opisowej projektu zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania terenu. Między innymi w tymże projekcie zawarto informację, iż powierzchnia czynna biologicznie wynosi 12.246 m2 tj. 73,2 % terenu ogółem. Zawarto również w projekcie budowlanym dane co do parkingów, określając ilość miejsc garażowych, postojowych dla 1 budynku na 2,73 miejsca. Stwierdzić należy, iż decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenie na budowę jest zgodna z ostateczną i pozostającą w obrocie prawnym decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a odmienne wywody strony skarżącej w tym zakresie uznać należy za chybione. W postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenie na budowę ocenie podlega również badanie, czy dochodzi, względnie czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich, a więc interesu właściciela sąsiedniej nieruchomości, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych. W tym zakresie również nie można dopatrzeć się wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Pojęcie "uzasadnionych interesów osób trzecich" (art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 Prawa budowlanego) winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, to jest w oparciu o zgodność z przepisami, w szczególności w zakresie odnoszącym się do wymagań techniczno-budowlanych i norm projektowania, budowy i utrzymywania obiektu budowlanego zgodnie z wymaganiami współczesnej wiedzy ( por. wyrok SN z dnia [...].02.2002 r. [...] , [...]). Jeżeli zatem decyzja o pozwoleniu na budowę określonego obiektu nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". Wprawdzie zgodzić się należy z wywodami skarżącej, iż realizacja planowanej inwestycji, spowoduje określone uciążliwości, to jednak okoliczności te, same przez się, nie mogą prowadzić do oceny, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Uciążliwości te bowiem dotyczą co najwyżej sfery faktów, a nie naruszenia interesu prawnego skarżącej. Jedynie bowiem wykazanie naruszenia konkretnego przepisu prawa, a także warunków technicznych mogłoby prowadzić do podważenia zaskarżonej decyzji, zaś do takiej oceny, w świetle poczynionych w sprawie ustaleń, brak jest uzasadnionych podstaw. Zgodnie z § 14 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 15 z 1999 r., poz. 140 ze zm.) do działki budowlanej oraz do budynku należy zapewnić dojście i dojazd od drogi publicznej w tym, szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. W niniejszej sprawie dz. [...], nieobjęta przedmiotową inwestycją, a sąsiadująca bezpośrednio z terenem tej inwestycji i drogą publiczną tj. ul. [...], określona została w projekcie zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji jako droga dojazdowa. Działka ta stanowi współwłasność inwestora i innych osób, ma ona szerokość 4 m. Projektowane na terenie osiedla ciągi pieszo – jezdne posiadają szerokość 5,0 m. Zatem zarzut, iż projektowana inwestycja nie jest zgodna z przepisami techniczno – budowlanymi dotyczącymi w szczególności szerokości dojścia i dojazdów do działek budowlanych od drogi publicznej jest bezzasadny. Chybiony jest również zarzut naruszenia dyspozycji art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, bowiem jak wskazuje dołączona do akt dokumentacja, dostęp do drogi publicznej dla planowanej inwestycji został zapewniony. Nie jest także zasadny zarzut strony skarżącej odnoszący się do naruszenia przez organ administracji art. 10 k.p.a., art. 61 § 4 k.p.a. i art. 81 k.p.a. Wniesione przez stronę skarżącą odwołanie było przedmiotem analizy organu II instancji. Nie wynika z akt sprawy, aby strona skarżąca do organu odwoławczego w niniejszej sprawie zwróciła się poza odwołaniem z innymi wnioskami procesowymi. Powyższe jest o tyle istotne, iż organ odwoławczy rozpoznając odwołanie zobowiązany jest również do samodzielnego rozpoznania np. wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę odwołującą się. Innej inicjatywy poza wniesieniem odwołania w sprawie, strona skarżąca nie wykazała. Organ odwoławczy ustosunkował się do zawartych w odwołaniu zarzutów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione we wniesionej skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).