VII SA/Wa 1409/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Łukasz Trochym Sędziowie: sędzia WSA Andrzej Nogal (spr.) asesor WSA Lucyna Staniszewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 listopada 2025 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Rady Doskonałości Naukowej z dnia 27 stycznia 2025 r. znak: Z2.4000.175.2021.37.JF w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Rady Doskonałości Naukowej na rzecz J. B. kwotę 100 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga z dnia 16 maja 2025 r. J. B. , zwanej dalej Stroną lub Skarżącą, na postanowienie z dnia 27 stycznia 2025 r. Rady Doskonałości Naukowej, zwanej dalej Organem lub RDN, w przedmiocie uznania za niedopuszczalne odwołania Skarżącej od uchwały Rady Naukowej Wydziału [...] Politechniki [...] z [...] lutego 2024 r. odmawiającej nadania Skarżącej stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...] . Zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) w zw. z art 178 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2024 r. poz. 1571). Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Rada Naukowa Wydziału [...] Politechniki [...] uchwałą z dnia [...] lutego 2024 r. odmówiła nadania Skarżącej stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...] . Odpis uchwały został przesłany na adres pracy Skarżącej, gdzie został odebrany przez pracownika sekretariatu w dniu 6 marca 2024 r. Skarżąca przesłała mailowo potwierdzenie odbioru (wydruk maila znajduje się aktach administracyjnych) w dniu 12 marca 2024 r. Skarżąca złożyła od uchwały odwołanie, nadane przesyłką poleconą w dniu 3 kwietnia 2024 r. (data stempla pocztowego). RDN zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 stycznia 2025 r. uznało odwołanie za niedopuszczalne W ocenie organu w sprawie nastąpiło wadliwe doręczenie uchwały na adres pracy Skarżącej i odebrane przez nieuprawnionego pracownika sekretariatu, a nie prawidłowo na adres zamieszkania Skarżącej. Organ wskazał, że decyzja administracyjna jako indywidualny akt zewnętrzny skierowany do konkretnie oznaczonego podmiotu, chociaż jest podpisana przez organ, który ją wydał, nie wchodzi do obrotu prawnego i nie wywołuje żadnych skutków prawnych przed jej prawidłowym doręczeniem adresatom. Uzewnętrznienie decyzji w stosunku do strony stwarza nową sytuację procesową, czyli możliwość wniesienia odwołania. Doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Od tego momentu decyzja wiąże organ administracji publicznej i stronę, a następnie wywołuje skutki określone przez przepisy prawa. Ze stanowiskiem RDN nie zgodziła się Skarżąca, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzuciła postanowieniu naruszenie: - art. 42 § 1 k.p.a. w związku z art. 178 ust. 3 p.s.w.n.3 poprzez błędne zastosowanie, - art. 134 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i uznanie niedopuszczalności odwołania, - art. 224 ust 1 w związku z art. 193 ust. 2 p.s.w.n. poprzez nie zastosowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria wykazała, iż zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem prawa, uzasadniającym jego uchylenie. Istota sporu między stronami sprowadza się do oceny, czy nieprawidłowe doręczenie uchwały na adres pracy oraz odbiór przez pracownika sekretariatu a nie zamieszkania Skarżącej, oznacza wprowadzenie jej do obiegu prawnego i daje możliwość zaskarżenia jej Przez Stronę, w sytuacji gdy Strona potwierdza odbiór uchwały i nie kwestionuje prawidłowości doręczenia. Zagadnienie doręczeń reguluje rozdział 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zasadą doręczania pism jest zasada oficjalności. Organ administracji doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Doręczenie może także nastąpić za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli strona wyraża zgodę albo wystąpiła do organu administracji z wnioskiem o takie doręczenie. Przepisy wyróżniają doręczenie właściwe (art. 39 k.p.a.) – które stosowane jest wobec osób fizycznych, jednostek organizacyjnych i organizacji społecznych. Doręczenie właściwe charakteryzuje się tym, iż pismo trafia bezpośrednio do rąk adresata. Regułą jest doręczanie stronie pism osobiście, a jeśli działa ona przez przedstawiciela (np. w przypadku, gdy jest ona pozbawiona zdolności do czynności prawnych), pismo doręcza się temu przedstawicielowi. Doręczenie osobom fizycznym następuje w miejscu ich zamieszkania lub w miejscu ich pracy, wyjątkowo w lokalu administracji publicznej albo, w wypadkach wyjątkowych, tam, gdzie się adresata zastanie (art. 42 k.p.a.). Doręczenie zastępcze uregulowane jest w art. 43 k.p.a. stosowane wobec osób fizycznych, osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych. Stosowane jest ono w przypadkach, gdy doręczający adresata pisma nie zastanie i przekaże je odpowiedniej osobie, która zobowiąże się do jego oddania adresatowi. Osobami tymi mogą być: dorosły domownik, sąsiad lub dozorca domu. O doręczeniu zastępczym zawiadamia się adresata pozostawiając zawiadomienie w drzwiach jego mieszkania lub skrzynce pocztowej. Jeśli niemożliwe jest dokonania doręczenia właściwego, jak i zastępczego, Kodeks postępowania administracyjne przewiduje dwa rozwiązania złożenie pisma skierowanego do osoby fizycznej na czternaście dni w urzędzie pocztowym lub urzędzie gminy. Adresat jest zawiadamiany o pozostawieniu pisma wraz z możliwością jego odbioru dwukrotnie. Po upływie 14 dni przyjmuje się skutek doręczenia. Albo też odstąpienie od doręczenia i powiadomienie stron w trybie obwieszczenia lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób. Jak wynika z powyższej regulacji, istotnie doręczenie uchwały nastąpiło na rzecz Skarżącej nieprawidłowo. Niemniej zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie nie jest wystarczające odwołanie się do literalnej wykładni przepisów o doręczeniach, a mieć należy też na uwadze wykładnię funkcjonalną Zdaniem Sądu wskazać tu należy na funkcję kodeksowej regulacji przepisów o doręczeniu stronom aktów administracyjnych. Przepisy o doręczeniach w kodeksie postępowania administracyjnego mają kluczową funkcję gwarancyjną i porządkującą, zapewniając prawidłowy przebieg postępowania administracyjnego oraz ochronę praw stron. Pełnią funkcję porządkującą poprzez określenie sposobu i momentu, w którym organ administracji publicznej przekazuje pisma stronom. Zapewniają też ochronę strony przed negatywnymi konsekwencjami wadliwych doręczeń oraz odciążają stronę od obowiązku aktywnego poszukiwania korespondencji. W przedmiotowej sprawie Skarżąca potwierdziła mailowo odbiór uchwały, złożyła w terminie odwołanie, a swoje stanowisko potwierdziła konsekwentnie w skardze złożonej do tut. Sądu. Doręczenie więc, chociaż literalnie nie prawidłowe, zostało więc zrealizowane i nie pozbawiło Skarżącej możliwości pełnej ochrony jej praw. W tej sytuacji nadmiernym formalizmem organu jest kwestionowanie jej prawa do zaskarżenia uchwały z tej tylko przyczyny, że doręczenie nie nastąpiło w sposób literalnie przewidziany w k.p.a. Rozpoznając ponownie sprawę, organ uwzględni zapatrywanie Sądu, że doręczenie uchwały Skarżącej nastąpiło w dniu 6 marca 2024 r. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej zwrot uiszczonego wpisu.