VII SA/Wa 141/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S.i R. S. na postanowienie: [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia: [...]listopada 2009r., znak: [...] w przedmiocie: odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia postanawia: oddalić wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009r., znak: [...] Skarżący w skardze z dnia 22 grudnia 2009r. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009r., znak: [...] utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] sierpnia 2009r. odmawiające wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia z dnia 18 maja 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 zm. zm.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej strony postępowania. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji lub postanowienia jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenia odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy utrata przedmiotu świadczenia nie może być zastąpiona jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Podkreślić trzeba, iż wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo administracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 ppsa, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania altu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek strony skarżącej to jest ona obowiązana do wykazania, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niej skutki, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 ppsa. Wniosek skarżących w niniejszej sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania skargi przez Sąd nie zasługuje na uwzględnienie. Należy mieć na uwadze, iż uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004). W świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku skarżących w niniejszej sprawie, Sąd nie może dokonać oceny, czy w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania ww. orzeczenia. Strona skarżąca we wniosku nie uczyniła nic, aby wykazać, że istotnie zachodzą takie przesłanki, za wystarczające uzasadnienie wniosku nie można uznać przytoczenia treści przepisu. W związku z tym na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.