VII SA/Wa 1410/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., Nr [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zmierzenia inwestycyjnego, które następnie stało się przedmiotem pozwolenia na budowę, kontrolowanego obecnie przez Sąd. Decyzja ta została zmieniona w części decyzją tego samego organu z dnia [...] lutego 2005 r., Nr [...] w zakresie ustalającym powierzchnię użytkową części handlowej obiektu w stosunku do łącznej powierzchni użytkowej budynku, zwiększając ją z 70% do 80 %. Pozostałe warunki decyzji z dnia [...] listopada 2004 r., Nr [...] pozostały bez zmian. Obie decyzje ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu stały się prawomocne, w związku z czym w kolejnym postępowaniu wiązały organy architektoniczno-budowlane zezwalające na budowę budynku handlowo-mieszkalnego. Wobec powyższego, Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2006 r. Nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku "[...]" B. E. o pozwolenie na budowę – zatwierdził zamienny projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wg projektu zamiennego budynku handlowo-mieszkalnego na działce oznaczonej nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w J. W decyzji m. in. ustalił obszar oddziaływania budowanego obiektu, który objął dz. nr ew. [...] i [...] obr. [...] w J., w tym działkę skarżącego, umożliwiając wyrażenie ewentualnych zastrzeżeń. Od decyzji tej odwołanie wniósł W. G., podnosząc, że jest on właścicielem działki sąsiadującej, na której ma być realizowana powyższa inwestycja, jego zaś zdaniem, działka nr ew. [...] o powierzchni około 1000 m2 powinna pozostać niezabudowana, jest bowiem pokryta 40-letnim lasem, osłaniającym jego dom od bardzo ruchliwej ulicy [...] i od torów kolejowych do [...]. Las ten, w wyniku projektowanej inwestycji, zostanie w całości wycięty, ponieważ projektowany budynek zajmuje prawie całą działkę, uważa też, że zaprojektowany budynek dużego sklepu całkowicie nie pasuje do istniejącej architektury J. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania W. G., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ stwierdził, że sygn. akt VISA/Wa 1410/07 realizacja inwestycji jest zgodna z przepisami Prawa budowlanego, inwestor załączył do projektów wszystkie niezbędne dokumenty wymagane prawem. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a organ administracji architektoniczno-budowlanej wydający pozwolenie na budowę jest nią związany na mocy art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717). Odnosząc się do zarzutu odwołującego się, że wycięty zostanie rosnący na działce las, organ II instancji stwierdził, że zarzut jest bezzasadny, ponieważ działka ta zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie leży na terenach leśnych, a inwestor dysponuje prawomocnymi decyzjami na wycięcie drzew i uzależniającymi wydanie zezwolenia na usunięcie drzew od nasadzenia zastępczego. Ponadto działka leśna musi mieć wielkość nie mniejszą niż 0,10 ha, natomiast działka przewidziana pod inwestycję ma wielkość 0,0959 ha, czyli nie może być uznana za las. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. G., podnosząc te same argumenty co w odwołaniu, a ponadto, że drzewa na działce przewidzianej na powyższą inwestycję sadziło leśnictwo przed 40 laty. Wcześniej były próby zlokalizowania na tej działce kilku innych inwestycji, które spotykały się z odmowami. Zdaniem skarżącego działka nie ma dostępu do drogi publicznej od ul. [...] i ul. [...], bo ta ostatnia przy działce ma ostry łuk i wjazd z niej na działkę jest niemożliwy. Zdaniem skarżącego w związku z powyższym dostęp do działki będzie od ulicy [...], wzdłuż której znajdują się tylko budynki mieszkalne. Ponadto zdaniem skarżącego nieprawdziwy jest argument o budynku usługowym na działce [...] jako sąsiadującym, bo jest on przy ul. [...], a bezpośrednim sąsiadem od ulicy [...] będzie budynek skarżącego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w sygn. akt VISA/Wa 1410/07 zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Ponadto Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa, podniesione zaś w odwołaniu i powtórzone w skardze do Sądu zarzuty nie znajdują oparcia w prawie. Zgodnie z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, a organy administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie swoich ustaleń przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę są związane ustaleniami zawartymi w prawomocnych decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Decyzje takie, wydane w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji, pozostają w obrocie prawnym i wiążą organy, mimo złożenia przez skarżącego w dniu 16 stycznia 2008 r., tj. w przeddzień rozprawy sądowej, wniosku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o stwierdzenie nieważności tych decyzji. Okoliczność ta pozostaje bez znaczenia, gdyż Sąd kontroluje zaskarżoną decyzję wg stanu prawnego, jaki obowiązywał w dniu jej wydania, a nie w chwili orzekania przez Sąd. Podstawą kwestionowania zabudowy przez osoby trzecie mogą być tylko ich uzasadnione interesy. Osobą trzecią w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, która powołując się na ochronę wynikającą z tego przepisu, może oczekiwać, że jej żądanie zostanie potraktowane jako pochodzące od strony postępowania (podmiotu mającego w sprawie interes prawny), jest więc właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości pozostającej w zasięgu oddziaływania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Nie jest wystarczające w tej sytuacji powoływanie się tylko na zajmowanie działki sąsiedniej. O jakie uzasadnione interesy chodzi, wyjaśnia treść art. 28 ust. 2 sygn. akt VISA/Wa 1410/07 Prawa budowlanego, który ustanawia wyjątek od ogólnej zasady wyrażonej w art. 28 k.p.a., stanowiąc, iż stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Mówiąc o obszarze oddziaływania obiektu, należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest zatem niewątpliwie zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia budowlanego jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikając z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich własnych nieruchomości. Tylko zatem wskazanie konkretnego przepisu prawa w powiązaniu ze wskazaniem konkretnego naruszonego uprawnienia, które powoduje ograniczenie w zagospodarowaniu działki osoby skarżącej może być podstawą do rozważenia wad projektu i pozwolenia na budowę. Takich przepisów ani też utrudnień w zagospodarowaniu własnej nieruchomości skarżący nie wykazał, zadrzewienie zaś znajdujące się na działce podlegającej zainwestowaniu nie należy do niego, a zatem podniesiony w tym zakresie argument nie znajduje oparcia w prawie. Dodać trzeba, że organ odwoławczy zgodnie z art. 107 k.p.a. w uzasadnieniu swojej decyzji ustosunkował się w pełni do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wyjaśniając bezpodstawność prawną tych zarzutów. Wymagana przez przepisy dokumentacja potwierdziła zgodność projektu z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniach, organy zasadnie wyjaśniły, że zastrzeżenia skarżącego, nie mają oparcia w przepisach prawa, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza praw przysługujących skarżącemu. W takim stanie rzeczy organ architektoniczno-budowlany nie miał żadnych podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Z wymienionych wyżej powodów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.