VII SA/Wa 1411/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi B. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zgłoszonych zarzutów oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] znak: [...] na podstawie art. 33 § 1 i 34 § 1 i 4 oraz art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; (Dz.U. z 2017 r., poz. 1201), po rozpatrzeniu zarzutów wniesionych w piśmie z dnia 6 grudnia 2017 r. przez B. B. w toku postępowania egzekucyjnego wszczętego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] na podstawie Tytułu Wykonawczego [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. w związku z niewykonaniem obowiązków wynikających z Decyzji ostatecznej z dnia [...] września 2013 r., Nr [...], uznał przedstawione zarzuty za bezzasadne. W uzasadnieniu organ wskazał, że po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. B. [...] – W., na podstawie decyzji z dnia [...] września 2013 r., Nr [...], zmienionej decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...], nakazał zarządcy budynku – B. B. w terminie 24 miesięcy od dnia, kiedy niniejsza decyzja stanie się ostateczna, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym w ww. budynku poprzez: 1) naprawę uszkodzonych tynków na elewacjach i naprawę gzymsów, 2) uszczelnienie rynien, rur spustowych, pasów pod i nadrynnowych oraz wymianę na nowe w miejscach wystąpienia znacznej korozji, 3) wymianę obróbek blacharskich, 4) wykonanie remontu balkonów, 5) uzupełnienie ubytków cegieł na kominach wraz z naprawą spękanych tynków, 6) naprawę nieszczelnego pokrycia dachowego, 7) wymianę spróchniałych ław kominiarskich na nowe, 8) wymianę pionów i poziomów kanalizacyjnych na nowe, zgodne z obowiązującymi przepisami budowlanymi i wyposażenie instalacji w klapy zwrotne, 9) wymianę stropu drewnianego pomiędzy ostatnią kondygnacją użytkową a poddaszem na nowy, 10) podwyższenie balustrad balkonowych do wysokości 110 cm w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z § 298 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, 11) wymianę skorodowanych elementów zabezpieczeń przed odpadającymi tynkami zamontowanych na elewacji frontowej na nowe, 12) wymianę instalacji zimnej i ciepłej wody oraz centralnego ogrzewania. Ze względu na występujące zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 Kpa. Organ wskazał, iż ww. decyzja zyskała status ostatecznej w administracyjnym toku instancji, zaś obowiązek - walor wymagalnego. Z uwagi na zaistniałe okoliczności prawne, organ wszczął w stosunku do B. B. postępowanie egzekucyjne po wcześniejszym doręczeniu upomnienia i Tytułu Wykonawczego [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. Dalej organ wskazał, iż B. B. wniosła w piśmie z dnia 6 grudnia 2017 r. zarzuty odnośnie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Poddając merytorycznej analizie przedmiotowe zarzuty organ wskazał, iż w sytuacji, gdy wierzycielem i organem egzekucyjnym jest ten sam podmiot (w tym przypadku - Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego [...]), to - w razie zgłoszenia przez stronę zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej - nie przeprowadza się dodatkowego etapu postępowania egzekucyjnego w postaci uzyskania stanowiska wierzyciela, natomiast odniesienie się do tych zarzutów następuje w postanowieniu organu egzekucyjnego wydanym na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. B. B. w ww. piśmie formułując zarzuty podniosła wykonanie w części obowiązku oraz nieistnienie obowiązku w pozostałej części, brak wymagalności obowiązku z innego powodu, niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. W ocenie strony umorzenie postępowania egzekucyjnego jest zasadne, bowiem obowiązek wykonania naprawy uszkodzonych tynków na elewacjach i naprawy gzymsów, uszczelnienia rynien, rur spustowych, pasów pod i nadrynnowych oraz wymiany na nowe w miejscach wystąpienia znacznej korozji, wymiany obróbek blacharskich, uzupełnienia ubytków cegieł na kominach wraz z naprawą spękanych tynków, naprawy nieszczelnego pokrycia dachowego, wymiany spróchniałych ław kominiarskich na nowe, wymiany stropu drewnianego pomiędzy ostatnią kondygnacją użytkową a poddaszem na nowy, wymiany skorodowanych elementów zabezpieczeń przed odpadającymi tynkami zamontowanymi na elewacji frontowej na nowe nie może być w obecnej chwili wykonany, ze względu na to, iż w postępowaniu [...] z powództwa Skarbu Państwa przed Sądem Okręgowym w W., w którym to Prezydent Miasta [...] domaga się od skarżącej i współwłaścicieli odszkodowania za wykonanie właśnie tych prac, wskazując na niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym określonym w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Ponadto, zdaniem B. B. zachodzą przesłanki wynikające z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a z uwagi na wykonanie w części obowiązku i nieistnienie obowiązku w pozostałej części. Wskazano, że prawie wszystkie piony kanalizacyjne, z wyjątkiem czterech zostały wymienione i podłączone do nowej kanalizacji. Pozostały jednie dwa odcinki. Co więcej, w przedmiocie obowiązku wymiany skorodowanych elementów na elewacji frontowej oświadczyła, że na dzień dzisiejszy wymiana tych elementów nie jest konieczna. Zobowiązana deklaruje jednocześnie, że w latach 2013-2015 w całości została wymieniona instalacja zimnej wody, ciepłej wody oraz centralnego ogrzewania, jak również dokonano podwyższenia balustrad balkonowych. Zobowiązana zwraca również uwagę organu na rzekomą niedopuszczalność "egzekucji administracyjnej, stanowiącej przesłankę zarzutu w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a z uwagi na niewskazanie w rubryce wnioskowanej grzywny. Organ egzekucyjny zauważył, iż w treści pisma B. B. nie przedstawiła okoliczności, uzasadniających wniesienie zarzutu niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego w oparciu o art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., jak również braku wymagalności obowiązku z innego powodu w oparciu o art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Mając na uwadze ww. zaniechanie po stronie zobowiązanej organ egzekucyjny poinformował o pozostawieniu zarzutu niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego, jak również zarzutu braku wymagalności obowiązku z innego powodu bez rozpoznania. B. B. wniosła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] wniosek o zawieszenie wykonania, a następnie uchylenie zaskarżonego tytułu wykonawczego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] przypomniał, iż zgodnie z wykładnią art. 35 § 1 u.p.e.a, fakt zgłoszenia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 niejako z urzędu zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Organ stwierdził, iż analiza akt sprawy na okoliczność rozpoznania zarzutu niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym nie ujawniła występowania okoliczności, uzasadniających zarzut oparty o wykładnię przesłanki określonej w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Wskazał w tym zakresie, iż wnoszący zarzut niewykonalności w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej winien wykazać, że taka niewykonalność faktycznie istnieje. Rzeczą organów egzekucyjnych jest natomiast ocena, czy okoliczności podnoszone przez stronę powodują obiektywną niewykonalność obowiązku objętego tytułem wykonawczym (lub też przeciwnie). Powyższy pogląd uzasadnia tezę, iż niewykonalność obowiązku musi mieć charakter obiektywny i wynikać z przeszkód o charakterze nieusuwalnym w rozumieniu przepisu art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Organ wskazał, że okoliczności sprawy niewątpliwie wykazują na występowanie po stronie zobowiązanej przeszkód i trudności, niemniej jednak, pozbawionych cech trwałości, tudzież okoliczności, w tym prawnych całkowicie wykluczających możliwość usunięcia ww. przeszkód. W ocenie organu, wykonanie robót budowlanych określonych w decyzji ostatecznej jest technicznie wykonalne, również po ustąpieniu przeszkód wskazanych w treści zarzutów. Odnosząc się do zarzutu B. B., uznający za bezpodstawne wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego w administracji z uwagi na wykonanie obowiązku w części i nieistnienia obowiązku w pozostałej części (zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), organ odesłał do analizy treści pkt 1 cytowanego przepisu. Wskazał, że zgodnie z wolą ustawodawcy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, sformułowanego w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. jest częściowe umorzenie obowiązku, nie zaś - częściowe jego wykonanie. Organ wskazał, iż podstawę do zakończenia/umorzenia procedury egzekucyjnej na etapie złożonych zarzutów może stanowić jedynie całkowite wykonanie obowiązków określonych w decyzji przed jego formalnym wszczęciem. Zdaniem organu egzekucyjnego, powoływanie się na fakt wykonania obowiązku wymagałby, zatem przedstawienia wiarygodnych dowodów na całkowite wykonanie obowiązków, w tym wypadku - usunięcia wszystkich nieprawidłowości stwierdzonych w stanie technicznym budynku mieszkalnego. Zgodnie z zapisami ustawy obowiązek winien być wykonany w zakresie określonym przez decyzję ostateczną, przez co stwierdzenia zobowiązanej, że prawie wszystkie piony kanalizacyjne zostały wymienione nie mogą stanowić podstawy do uznania obowiązku za wykonany w całości, a w jego następstwie - umorzenia postępowania egzekucyjnego. Analiza akt sprawy przeprowadzona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] na okoliczność rozpoznania zarzutu nieistnienia obowiązku, sformułowanego w oparciu o art. 33 §1 pkt 1 u.p.e.a nie ujawniła dowodów uzasadniających stwierdzenie nieistnienia obowiązku. Wbrew twierdzeniu zobowiązanej nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, które miały miejsce po wydaniu tytułu wykonawczego. W przeciwnym razie organ egzekucyjny nie mógłby rozpoznać zarzutu bez naruszenia art. 29 § 1 u.p.e.a., ustanawiającego zakaz wkraczania w merytoryczne badanie zasadności egzekwowanego obowiązku. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] stwierdził, iż analiza akt sprawy dokonana w konfrontacji z argumentami autorów zarzutu nie ujawniła okoliczności uzasadniających wniesiony zarzut, a zaistniałych po wydaniu Tytułu Wykonawczego [...] Nr [...] przez co, złożony zarzut należy traktować, jako pozbawiony uzasadnienia. Ponadto zwrócił uwagę na błędną interpretację zapisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dokonaną w przedmiocie zarzutów przewidzianych w art. 33 § 1 pkt 1 ww. ustawy. Organ wskazał, że pojęcie nieistnienia obowiązku oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał bądź brak jest decyzji nakładającej obowiązek podlegający, wykonaniu w drodze egzekucji, tudzież - gdy decyzja taką została wydana, lecz następnie ją uchylono bądź stwierdzono jej nieważność, albo wygaśniecie. Przedstawione okoliczności prawne nie miały miejsca w toku wszczętego postępowania egzekucyjnego, czego zobowiązana jest świadoma. Odnosząc się do ww. uwag zobowiązanej, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy stwierdził, iż analiza akt sprawy przeprowadzona na okoliczność rozpoznania zarzutów wniesionych w piśmie z dnia 25 kwietnia 2017 r. nie ujawniła występowania okoliczności, uzasadniających zarzut niedopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Biorąc pod uwagę, że obowiązek określony w decyzji ostatecznej nie uległ nie wygasł, nie przestał istnieć a zobowiązana nie zastosowała się do jej treści w przepisanyrn do tego terminie, w ocenie organu procedura egzekucji administracyjnej jest niezbędna dla realizacji obowiązków określonych w decyzji. Przedstawiona argumentacja daje jednocześnie podstawę do stwierdzenia, iż zarzut niedopusz-czalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego, nie znajduje potwierdzenia, jak również uzasadnienia. Zażalenie na ww. postanowienie złożyła B. B. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane po rozpatrzeniu ww. zażalenia utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w całości. W uzasadnieniu wskazał, że zdaniem [...] WINB skarżone rozstrzygnięcie winno zostać utrzymane w mocy jako odpowiadające przepisom prawa. B. B. w zarzutach wniesionych w piśmie z dnia 6 grudnia 2017 r. wskazała na: 1. wykonanie w części obowiązku i nieistnienie obowiązku w pozostałej części; 2. brak wykonalności obowiązku z innego powodu, 3. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 4. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że organ powiatowy w ramach prowadzonego postępowania prawidłowo ustalił, że w niniejszej sprawie nie zapadło żadne rozstrzygnięcie sądowe lub administracyjne skutkujące wycofaniem z obrotu prawnego egzekwowanej decyzji ostatecznej. Wobec powyższego nie nastąpiła sytuacja pozbawiająca cech wykonalności obowiązku nałożonego decyzją Nr [...]. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Nie znaczy to jednak, iż organ nadrzędny jest zwolniony od badania dopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji pod względem formalnym. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów zgodził się z organem powiatowym, że analiza akt sprawy oraz treść zarzutu nie ujawniła okoliczności uzasadniającej wniesienie zarzutu o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 ww. ustawy, tj. wykonanie w części obowiązku oraz nieistnienie obowiązku w pozostałej części. W ocenie [...]WINB częściowe wykonanie obowiązku przez zobowiązaną nie wyczerpuje ww. przesłanki. PINB [...] słusznie wskazał, że jedynie całkowite wykonanie obowiązków określonych w decyzji przed formalnym wszczęciem postępowania stanowi podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy również zgodził się ze stanowiskiem organu, iż podstawą zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 ww. ustawy jest częściowe umorzenie obowiązku, nie zaś częściowe jego wykonanie. Ponadto obowiązek nałożony na skarżącą dotyczy usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku przy ul. B. [...] w W. poprzez wykonanie określonych robót wykazanych w sentencji decyzji i w ocenie organu natura tego obowiązku jest niepodzielna, co oznacza, że dopóki zobowiązana nie wykona wszystkich prac nałożonych decyzją nie można mówić o usunięciu nieprawidłowości w stanie technicznym budynku. Wykonanie części prac nie będzie stanowiło o tym, że ww. budynek będzie znajdował się w odpowiednim stanie technicznym. Zatem nawet rozpoczęcie wykonywania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym przed wszczęciem egzekucji, czy też po jej wszczęciu nie czyni tej egzekucji ani bezprzedmiotową, ani bezprawną. W niniejszej sprawie również nie zachodzi przesłanka nieistnienia obowiązku w pozostałym zakresie, na którą wskazuje zobowiązana. O nieistnieniu obowiązku można mówić, jeżeli taka okoliczność miała miejsce po wydaniu tytułu wykonawczego. Jak już wcześniej wskazano w sprawie nie zapadło żadne rozstrzygnięcie sądowe lub administracyjne skutkujące wycofaniem z obrotu prawnego egzekwowanej decyzji ostatecznej. Wobec powyższego nie nastąpiła sytuacja pozbawiająca cech wykonalności obowiązku nałożonego ww. decyzją Nr [...]. Wobec powyższego nie zaistniała przesłanka nieistnienia obowiązku, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 1 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odnosząc się do zarzutu o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 5 ww. ustawy tj. niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym organ wskazał, że niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym musi mieć charakter obiektywny i wynikać z przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Obowiązek niepieniężny jest niewykonalny, jeżeli jest niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludziom i mieniu. Nie stanowią przeszkody powodującej niewykonalność decyzji (a w konsekwencji - obowiązku wynikającego z decyzji), ani względy ekonomiczne i finansowe, ani trudności techniczne, ani też negatywne nastawienie adresatów decyzji czy innych podmiotów do wykonania decyzji. Twierdzenie zobowiązanego, że nie dysponuje on i nigdy nie dysponował żadną możliwością doprowadzenia do opuszczenia i opróżnienia z rzeczy przedmiotowego lokalu przez zajmujące ten lokal osoby, jest jedynie powołaniem się na trudności techniczne w wykonaniu ciążącego na nim z mocy decyzji administracyjnej obowiązku, a nie niewykonalnością tej decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. W konsekwencji również i z tego powodu zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy należało uznać za nietrafny. Okoliczności sprawy nie wykazują na występowanie po stronie zobowiązanej przeszkód, świadczących o niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym oraz nie wykazują okoliczności wykluczających możliwość usunięcia przeszkód. Organ powiatowy słusznie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że w omawianej sprawie również nie zachodzi przesłanka niedopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 ustawy. Orzecznictwo sądowo-administracyjne stoi na stanowisku, że niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty. W omawianej sprawie taka sytuacja nie występuje. Ewentualne odstąpienie od czynności egzekucyjnych może mieć miejsce jedynie w sytuacji całkowitego wykonania dyspozycji aktu administracyjnego nakładającego na określony podmiot obowiązek wynikający z przepisów Prawa budowlanego. Zarówno częściowe wykonanie obowiązku jak i samo przystąpienie do jego realizacji nie stanowi przesłanki do zaniechania prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wobec powyższego organ nie dostrzegł żadnych nieprawidłowości związanych z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie. W ocenie organu odwoławczego organowi I instancji nie można zarzucić obrazy przepisów prawa materialnego, jak też procesowego, które mogłyby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie złożyła B. B. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: a) art. 7 i 77 kpa poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego; b) błędną wykładnię art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. polegającą na uznaniu, iż dla uchylenia tytułu wykonawczego nie ma znaczenia częściowe wykonanie obowiązku; c) naruszenie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Wniosła o zobowiązanie organów do przedłożenia akt wszelkich postępowań administracyjnych związanych z nakładaniem obowiązku usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku przy ul. B. [...] w W. przed rokiem 2012 a po roku 1990, a po załączeniu ich do akt, wniosła o stosowną informację, co umożliwi skarżącej zapoznanie się z nimi i złożenie ewentualnych wniosków. Mając na uwadze powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego. W uzasadnieniu skargi wskazała, że w pierwszej kolejności koniecznym jest zaakcentowanie, iż nałożone obowiązki będące zagrożeniem bezpośrednim zostały w dużej mierze wykonane. Pozostałe zaś obowiązki nie mogą zostać na chwilę obecną zrealizowane z uwagi na toczące się dwa spory sądowe. A zniszczenia są bezpośrednim materiałem dowodowym na destrukcyjna gospodarkę nieruchomością przez RSW, MSZ i Zarząd Mienia Skarbu Państwa. Strona tego sporu - Miasto [...] domaga się od skarżącej i pozostałych zapłaty 30 000 000 zł. za rzekomo wykonane prace (w okresie, gdy budynek B. [...] w W. nie znajdował się w moim zarządzie), do wykonania których w znacznej mierze zobowiązał mnie organ. Podniosła, że jeśli zatem zrealizuje określone naprawy może dojść do sytuacji, w której utraci możliwość wykazywania, iż wcześniej [...] takich napraw nie realizowało lub wręcz wykonanymi czynnościami doprowadziło do pogorszenia stanu technicznego budynku. Trudno bowiem założyć, że przeprowadzone remonty zużyły się i musza być ponownie wykonane. Wskazała także, że należy zwrócić uwagę na fakt iż przeciwko poprzedniemu zarządcy nie prowadzone było postępowanie egzekucyjne. To jest dowodem na brak bezpośredniego zagrożenia. Nadto w ocenie skarżącej organ błędnie wyłożył art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stwierdzając, iż zawarte w nim słowa "w całości albo w części" odnoszą się jedynie do umorzenia obowiązku, a nie do wykonania lub umorzenia obowiązku. Zdaniem skarzącej literalna wykładnia tego przepisu prowadzi do jednoznacznego wniosku, że podstawę zarzutu może stanowić również częściowe wykonanie obowiązku. Wbrew stanowisku organu wykonanie części prac może przywrócić budynek do odpowiedniego stanu technicznego nie stanowiącego bezpośredniego zagrożenia. Wiąże się to z faktem, iż obowiązki, które zostały nałożone były różnego rodzaju i wiązały się z różnego rodzaju zagrożeniami i usterkami nie rzadko maja charakter estetyczny (elewacja). Niezależnie od tego w sytuacji, gdy w znaczącym stopniu doszło do realizacji obowiązku w mojej ocenie zastosowany środek egzekucyjny jest zbyt uciążliwy i nie adekwatny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. mocą którego organ na podstawie art. 33 § 1 i 34 § 1 i 4 oraz art. 20 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po rozpatrzeniu zarzutów wniesionych przez B. B. w toku postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie Tytułu Wykonawczego [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r., uznał przedstawione zarzuty za bezzasadne. Podstawę prawną zaskarżonych postanowień stanowią art. 33 § 1 i 34 § 1 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te - zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., - zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 wyżej wymienionej ustawy, zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 tej ustawy. Zgodnie z art. 33 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Stosownie do treści art. 34 § 1 ww. ustawy zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zgodnie natomiast z art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Z powyższego wynika, że wypowiedź wierzyciela, w przypadku gdy zarzuty są oparte na przesłankach określonych w art. 33 pkt 1-5, jest wiążąca dla organu egzekucyjnego, co oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Podkreślić w tym miejscu należy, że realizacja obowiązku uzyskania wypowiedzi wierzyciela w sprawie zarzutów jest zbędna w sytuacji, gdy – tak jak w niniejszej sprawie - organ egzekucyjny jest równocześnie wierzycielem. W uchwale z 25 czerwca 2007 r., sygn. akt I FPS 4/06 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż w tego rodzaju sytuacji wydanie odrębnego postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów jest bezprzedmiotowe (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Organy egzekucyjne związane są granicami zarzutów wniesionych w terminie zakreślonym ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i piśmiennictwie przyjmuje się jednolicie, że postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty w terminie otwartym do ich zgłoszenia. Skarżąca – B. B. wniosła zarzuty do postępowania administracyjnego w piśmie z dnia 6 grudnia 2017 r. Wskazała, że obowiązek został wykonany w części, a w pozostałej części obowiązek nie istnienie, dalej wskazała na brak wykonalności obowiązku z innego powodu, niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. Egzekwowany obowiązek wynika z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] września 2013 r. zmienionej decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nakazującej zarządcy budynku – B. B. usunięcie w wyznaczonym terminie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku przy ul. B. [...] w W. poprzez wykonanie robót wyszczególnionych w sentencji decyzji oraz przytoczonych na wstępie niniejszego uzasadnienia. Ww. decyzja jest ostateczna, znajduje się w obiegu prawnym i jest wykonalna. Tym samym podlega wykonaniu w całości. Nie doszło zatem w sprawie do pojawienia się przesłanki określonej w art. art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. dot. wygaśnięcia albo nieistnienie obowiązku. Fakt ten zaakcentowały organy administracji - nie ma postaw do kwestionowania wymagalności i wykonalności ww. decyzji. W sprawie nie zapadło żadne rozstrzygnięcie sądowe lub administracyjne skutkujące wycofaniem z obrotu prawnego egzekwowanej decyzji ostatecznej. Oznacza to, że nie nastąpiła sytuacja pozbawiająca cech wykonalności obowiązku nałożonego decyzją Nr [...]. Pamiętać należy, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Sąd rozpoznając sprawę, nie znalazł zatem okoliczności uzasadniającej zarzut oparty na art. 33 § 1 pkt 1 ww. ustawy, tj. wykonanie w części obowiązku oraz nieistnienie obowiązku w pozostałej części. Dodać w tym miejscu należy, że w ocenie Sądu częściowe wykonanie obowiązku przez zobowiązaną nie zwalnia organu z obowiązku wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Może stanowić jedynie podstawę do ograniczenia postępowania do części niewykonanej obowiązków. Jedynie całkowite wykonanie obowiązków określonych w decyzji przed formalnym wszczęciem postępowania stanowi podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Organy administracji zasadnie zatem wskazały, że podstawą zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 ww. ustawy jest częściowe umorzenie obowiązku, nie zaś częściowe jego wykonanie. Niemniej jednak obowiązek skonkretyzowany w tytule wykonawczym Nr [...] dotyczy usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku przy ul. B. [...] w W. poprzez wykonanie określonych robót wykazanych w sentencji decyzji. Sąd zgadza się z oceną organów, że nałożone obowiązki poszczególnie osobne, jednak jako całość mają doprowadzić budynek do odpowiedniego stanu technicznego, stąd dopóki zobowiązana nie wykona wszystkich prac nałożonych decyzją nie można mówić o usunięciu nieprawidłowości w stanie technicznym budynku. W tym znaczeniu natura nałożonego obowiązku jest niepodzielna. Wykonanie części prac nie będzie stanowiło o tym, że ww. budynek będzie znajdował się w odpowiednim stanie technicznym. Zatem nawet rozpoczęcie wykonywania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym przed wszczęciem egzekucji, czy też po jej wszczęciu nie czyni tej egzekucji ani bezprzedmiotową, ani bezprawną. W niniejszej sprawie również nie zachodzi przesłanka nieistnienia obowiązku w pozostałym zakresie, na którą wskazuje skarżąca. O nieistnieniu obowiązku można mówić, jeżeli taka okoliczność miała miejsce po wydaniu tytułu wykonawczego. Jak już wskazano w niniejszej sprawie nie zapadło żadne rozstrzygnięcie sądowe lub administracyjne skutkujące wycofaniem z obrotu prawnego egzekwowanej decyzji. Wobec powyższego nie nastąpiła sytuacja pozbawiająca cech wykonalności obowiązku nałożonego ww. decyzją Nr [...], o której mowa w art. 33 § 1 pkt 1 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tym samym nie potwierdził się zarzut skargi dotyczący błędnej wykładni art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. polegający na uznaniu, iż dla uchylenia tytułu wykonawczego nie ma znaczenia częściowe wykonanie obowiązku. Odnosząc się do kolejnego zarzutu o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 5 ww. ustawy dot. niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym słusznie organ wskazał, że niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym musi mieć charakter obiektywny i wynikać z przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Obowiązek niepieniężny jest niewykonalny, jeżeli jest niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludziom i mieniu. Nie stanowią przeszkody powodującej niewykonalność decyzji (a w konsekwencji - obowiązku wynikającego z decyzji), ani względy ekonomiczne i finansowe, ani trudności techniczne, ani też negatywne nastawienie adresatów decyzji czy innych podmiotów do wykonania decyzji. Twierdzenia, że zobowiązany nie dysponuje i nigdy nie dysponował żadną możliwością doprowadzenia do opuszczenia i opróżnienia z rzeczy przedmiotowego lokalu przez zajmujące ten lokal osoby, jest jedynie powołaniem się na trudności techniczne w wykonaniu ciążącego na nim z mocy decyzji administracyjnej obowiązku, a nie niewykonalnością tej decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. W konsekwencji również i z tego powodu zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 5 należało uznać za nietrafny. Okoliczności sprawy nie wykazują na występowanie po stronie zobowiązanej przeszkód, świadczących o niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym oraz nie wykazują okoliczności wykluczających możliwość usunięcia przeszkód. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów administracji, że w omawianej sprawie również nie zachodzi przesłanka niedopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 ustawy. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty. W omawianej sprawie taka sytuacja nie występuje. Zgodnie z art. 1a pkt 13 i art. 5 § 1 pkt 1 ww. ustawy wierzycielem, a wiec podmiotem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, nałożonego decyzją administracyjną, jest właściwy do orzekania organ I instancji. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy jest to powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. Obowiązki nałożone w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane bezsprzecznie podlegają egzekucji w trybie ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II OSK 726/15). Należy przywołać też, przedstawione w tym kontekście, prawidłowe stanowisko organu drugiej instancji zawarte w uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo podkreślić należy, że w przepisie art. 33 § 1 pkt 6 ww. ustawy chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi mieć przy tym źródło w przepisach prawa, całkowicie wyłączających możliwość przymusowej realizacji danego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Tymczasem nie ma żadnego przepisu, który wyłączałby egzekucję obowiązków nałożonych w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane. Ewentualne odstąpienie od czynności egzekucyjnych może mieć miejsce jedynie w sytuacji całkowitego wykonania dyspozycji aktu administracyjnego nakładającego na określony podmiot obowiązek wynikający z przepisów Prawa budowlanego. Zarówno częściowe wykonanie obowiązku jak i samo przystąpienie do jego realizacji nie stanowi przesłanki do zaniechania prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wobec powyższego Sąd nie dostrzegł żadnych nieprawidłowości związanych z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie. Niniejsza egzekucja prowadzona jest zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że Sąd nie dostrzegł naruszenia art. 7 i 77 kpa poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego. Zebrany w sprawie materiał pozwalał na wydanie podjętych w sprawie rozstrzygnięć. Organy administracji w sposób wyczerpujący przedstawiły stanowisko w omawianej sprawie. Powyższe ma odzwierciedlenie w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień. Natomiast niezasadność pozostałych zarzutów skargi została omówiona wyżej. Argumenty przedstawione przez skarżącą nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle obowiązujących przepisów nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.