VII SA/Wa 1413/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Protokolant ref. staż. Paulina Sierkin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Z. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku oddala skargę I. Stan sprawy 1. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Z. B. ("skarżący"), od decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku usługowo-handlowego na działkach nr [...], [...] w miejscowości [...], gm. [...] ze względu na brak zgodności zamierzenia budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...], [...], [...], [...] zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2005 r., Nr [...], opublikowaną w Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. ze zm., w zakresie lokalizacji inwestycji na terenie zabudowy mieszkaniowej o funkcjach mieszanych, oznaczonym na rysunku planu symbolem MM – utrzymał w mocy tę decyzję. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., "k.p.a."). 2. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Starosta [...] odmówił skarżącemu zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku usługowo-handlowego, na działkach nr [...], [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Odwołanie od tej decyzji złożył Z. B. 3. Po rozpoznaniu ww. odwołania, w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2016 r., Wojewoda stwierdził, że stosownie do art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto spełnia dwa podstawowe kryteria: złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu, lub jego sprawdzenia, zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda stwierdził, że powodem decyzji odmownej był brak zgodności zamierzenia budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...], [...], [...], [...] uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. w zakresie lokalizacji inwestycji na terenie zabudowy mieszkaniowej o funkcjach mieszanych, oznaczonym na rysunku planu symbolem MM. Zauważył, że działki skarżącego o nr [...], [...] – objęte granicami opracowania, określone na projekcie zagospodarowania literami ABCD-A, w miejscowości [...], gm. [...], położone są na terenie zabudowy mieszkaniowej o funkcjach mieszanych, oznaczonym na rysunku planu symbolem MM. W rozdziale 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określono ustalenia dotyczące zagospodarowania terenów zabudowy mieszkaniowej jako funkcji podstawowej. W § 29 ust. 2 ww. planu miejscowego ustalono wymagania szczegółowe dla działek mieszkaniowo-usługowych, budownictwa jednorodzinnego oznaczonych symbolem MM m.in., że dopuszcza się lokalizację budynku usługowego i zaleca się w miarę możliwości funkcjonalnej łączenie obiektu usługowego we wspólnej bryle z budynkiem mieszkalnym. Z § 6 pkt 1 planu wynika, że przez funkcję podstawową należy rozumieć funkcję terenu, na którym minimum 66% zainwestowanej powierzchni jest przeznaczone pod funkcję wymienioną jako podstawowa. Natomiast zgodnie z § 6 pkt 2 ww. planu przez funkcję towarzyszącą należy rozumieć funkcję terenu, na którym maksimum 33% zainwestowanej powierzchni przedmiotowego terenu jest przeznaczone pod funkcję wymienioną jako towarzysząca funkcji podstawowej, chyba że w tekście uchwały określono inaczej. W niniejszej sprawie funkcją towarzyszącą są usługi nieuciążliwe, przez które należy rozumieć usługi, które nie powodują żadnej uciążliwości w emisji substancji i energii oraz niebędące przedsięwzięciami, dla których raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może być lub jest wymagany. Zgodnie z § 25 ust. 1 pkt 1 ww. planu na terenach zabudowy mieszkaniowej, oznaczonych symbolami przeznaczenia MM, MU, ML/Z wprowadza się całkowity zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagających sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, lub dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany na podstawie przepisów odrębnych. Organ stwierdził, że z części technologicznej projektu budowlanego wynika, że w projektowanej przebudowie i rozbudowie budynku usługowo-handlowego będzie wykonywane porcjowanie i pakowanie mięsa w ilości ok. 4 500 kg/tydzień (ok. 900 kg/dobę, tj. ok. 234 tony na rok). W ocenie organu pierwszej i drugiej instancji, przedmiotowe zamierzenie zaliczyć można do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 98 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), określonych jako instalacje do pakowania i puszkowania produktów roślinnych lub zwierzęcych, o zdolności produkcyjnej nie mniejszej niż 50 t na rok. Wojewoda nie podzielił stanowiska skarżącego, zawartego w odwołaniu, że w dokumentacji nie wskazano żadnych instalacji do pakowania i puszkowania produktów zwierzęcych, a ilość pakowanego na tacki i foliowanego mięsa nie przekroczy 50 ton na rok, ponieważ 80 % z 234 ton na rok będzie pakowane do pojemników przeznaczonych do sprzedaży luzem, w związku z czym planowane przedsięwzięcie nie może być zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 1 pkt 3 ww. rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przypadek, o którym mowa § 3 ust. 1 pkt 98, tj. "instalacje do pakowania i puszkowania produktów roślinnych lub zwierzęcych, o zdolności produkcyjnej nie mniejszej niż 50 ton na rok" kwalifikowane jest jako takie przedsięwzięcie. W związku z czym nie ma znaczenia to, czy mięso będzie pakowane do pojemników przeznaczonych do sprzedaży luzem czy też foliowane. W przypadku przedmiotowej sprawy ważna jest zdolność produkcyjna, która w niniejszym przypadku szacowana jest na ok. 234 tony na rok, co kilkakrotnie przekracza 50 ton rocznie. Oznacza to naruszenie ustaleń zawartych w § 25 ust. 1 pkt 1 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda podkreślił, że pomimo wezwania skarżącego do uzupełnienia wykazania m.in. zachowania proporcji funkcji towarzyszącej i podstawowej, zgodność ta nie została wykazana w sposób prawidłowy. Wojewoda podkreślił, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiążą zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji. Plan zagospodarowania przestrzennego stanowi prawo miejscowe na danym terenie i obowiązkiem organów administracji publicznej przy podejmowaniu decyzji administracyjnych jest bezwzględne przestrzeganie zapisów w nim zawartych. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Oznacza to, że zapisy planu nie podlegają dowolnej interpretacji i obowiązują do czasu ich zmiany, którą może spowodować jedynie uchwalenie na tym obszarze nowego planu 4. Skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2016 r. złożył Z. B., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, tj.: a. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie prowadzące do utrzymania w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2016 r., podczas gdy nie było podstaw do wydawania decyzji utrzymującej w mocy ww. decyzję Starosty [...] z powodu naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów proceduralnych, jak również przepisów prawa materialnego z uwagi na fakt, że przesłanki przewidziane przepisami prawa zostały spełnione przez skarżącego i brak było podstaw do wydania decyzji odmownej opierającej się na rzekomej niezgodności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania terenu z objętym wnioskiem projektem budowlanym planowanej inwestycji na nieruchomości skarżącego, b. art. 77 i 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przeprowadzeniu postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie wbrew obowiązkowi wszechstronnego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego zgromadzonego materiału dowodowego, a przez to obrazę naczelnych zasad postępowania administracyjnego wynikających z art. 6, 7, 8, 9, 15, 16 k.p.a., a w szczególności art. 10 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, praworządności, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, c. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez pominięcie w zaskarżonej decyzji miarodajnego uzasadnienia faktycznego jak i prawnego wydanej decyzji, w tym w większej mierze powielenie uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji zamiast poczynienia w tym zakresie własnych ustaleń i dokonanie rozważań w zakresie kwestii podniesionych w odwołaniu pod adresem decyzji kwestionowanej opisanym tym odwołaniem, gdy tymczasem zaskarżona decyzja drugiej instancji winna przewidywać wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne oraz wyczerpujące odniesienie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu pod adresem kwestionowanej decyzji organu pierwszej instancji; 2. przepisów prawa materialnego, tj.: a. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie prowadzące do bezpodstawnego odmówienia zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku usługowo-handlowego na działkach [...] i [...] skarżącemu, pomimo że z zebranego materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynikało, że skarżący spełnił wszystkie przesłanki warunkujące wydanie (uzyskanie) pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku w związku z jego założeniami, b. art. 35 ust. 1 Prawa Budowlanego w zw. z § 25 ust. 1 pkt 1 planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...], [...], [...], [...] uchwalonego Uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2005 r., Nr [...], poprzez niewłaściwą jego wykładnię prowadzącą do wadliwego zastosowania i przyjęcia, że przedłożony projekt przedsięwzięcia inwestycyjnego skarżącego może znacząco oddziaływać na środowisko, gdy tymczasem takie ustalenie nie znajdowało oparcia w przedstawionym materiale dowodowym, c. art. 35 ust. 1 Prawa Budowlanego w zw. z § 6 planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...], [...], [...], [...] uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. poprzez niewłaściwą jego wykładnię, prowadzącą do wadliwego zastosowania i przyjęcia, że przedłożony projekt przedsięwzięcia inwestycyjnego skarżącego nie spełnia warunku przeznaczenia maksimum 33% zainwestowanej powierzchni terenu pod funkcję wymienioną jako towarzysząca, co przemawiało za utrzymaniem w mocy decyzji odmawiającej wyrażenia zgody na wykonanie przedsięwzięcia, gdy tymczasem zgromadzony materiał dowodowy, w tym przedłożony przy wniosku projekt oraz przedstawione przez skarżącego wyliczenia jednoznacznie wskazywały, że do naruszenia opisanej proporcji powierzchni zainwestowanej na przedmiotowej nieruchomości w świetle przedłożonych dokumentów nie doszło, bowiem przedstawione przez organ pierwszej instancji, a potwierdzone przez organ drugiej instancji, wyliczenie zajęcia pod powierzchnię zainwestowaną o rzekomo 44% powierzchni terenu jest dowolnym i tym samym wadliwym. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że organ po raz kolejny błędnie wyliczył powierzchnię całkowitą zainwestowanej powierzchni terenu przeznaczonego pod zabudowę mieszkaniową o funkcjach mieszanych. Skarżący stwierdził, że z przedstawionych przez niego wyliczeń wynika jasno, że wymagania, co do określenia powierzchni przeznaczenia działki dla funkcji podstawowej i uzupełniającej zostały spełnione w projekcie przedłożonym przez skarżącego i określone dla terenu oznaczonego symbolem MM, natomiast bilans zagospodarowania działek został podany względem całej powierzchni działek objętych opracowaniem, co podważa stanowisko organu drugiej instancji, zawarte w zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy wadliwą decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący nie zgodził się również z oceną organu, że przedmiotowe zamierzenie należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, uznając ją za błędną, nieuzasadnioną oraz nieznajdującą jakiegokolwiek oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. W ocenie skarżącego w dokumentacji projektowej nie ma wykazanych żadnych instalacji do pakowania i puszkowania produktów zwierzęcych, natomiast porcjowanie i pakowanie mięsa w ilości ok. 4 500kg/tydzień, tj. ok. 234 ton na rok, nie jest tożsame z samym pakowaniem mięsa w takiej ilości. Mięso po porcjowaniu jest sprzedawane luzem w pojemnikach w ilości przekraczającej 80% tych 234 ton na rok, a tylko niecałe 20% jest pakowane na tacki i foliowane. Ilość pakowanego mięsa na rok nie przekracza 50 ton, a więc przedsięwzięcia nie można zaliczyć do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tylko do usług nieuciążliwych. Skarżący podkreślił więc, że w jego ocenie, projektowana przebudowa i rozbudowa budynku usługowo-handlowego jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w żadnym razie nie godzi w jakiekolwiek przepisy. Tym samym brak było podstaw prawnych do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku. 5. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko, wyrażone w zaskarżonej decyzji. II. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. 7. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2016 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku usługowo-handlowego na działkach nr [...], [...] w miejscowości [...], gm. [...] ze względu na brak zgodności zamierzenia budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd ocenił zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów i uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela również stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 8. Zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015 r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanym; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu, lub jego sprawdzenia, zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Dokonanie więc kontroli projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowi obowiązek organu. Ponieważ miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, organ architektoniczno-budowlany, dokonując sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z jego ustaleniami, musi dokonać jego wykładni celem odkodowania norm prawnych zawartych w jego przepisach, analogicznie jak w przypadku każdego aktu prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 672/16, LEX nr 2 161 273). Jeśli w wyniku tej oceny organ ustali, że przedłożony projekt jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to przekreśla to możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 października 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 333/16, LEX nr 2 154 274). Inne zachowanie organu w takiej sytuacji, tj. zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 215/14). Jak wskazuje się w doktrynie, przeprowadzana przez organ na podstawie art. 35 Prawa budowlanego analiza ma znaczenie fundamentalne, ponieważ wskazane w nim dokumenty (miejscowy plan, decyzja o warunkach zabudowy) określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Niemożliwe jest zatem wydanie zgodnego z prawem pozwolenia na budowę bez uprzedniej oceny projektu budowlanego z punktu widzenia ustaleń powyższych aktów prawnych (Kosicki A., Komentarz do art. 35 ustawy – Prawo budowlane, [w:] Plucińska-Filipowicz A. (red.), Wierzbowski M. (red.), Buliński K., Despot-Mładanowicz A., Filipowicz T., Kosicki A., Rypina . Wincenciak M., Prawo budowlane. Komentarz, WK, 2016, LEX/el.). Jak słusznie wskazał organ, na terenie planowanej inwestycji przewidziano jako funkcję podstawową – funkcję mieszkaniową (MM), która powinna stanowić minimum 66% zainwestowanej powierzchni, oraz dopuszczono lokalizację budynku usługowego, jako funkcję towarzyszącą, stanowiącą maksimum 33% zainwestowanej powierzchni. W niniejszej sprawie, funkcją towarzyszącą są usługi nieuciążliwe, tj. takie, które nie powodują żadnej uciążliwości w emisji substancji i energii, oraz niebędące przedsięwzięciami, dla których raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może lub jest wymagany. A zgodnie z § 25 ust.1 pkt 1 planu zagospodarowania przestrzennego, na terenach zabudowy mieszkaniowej, oznaczonych symbolami przeznaczenia MM, MU, ML/Z wprowadza się całkowity zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, lub dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany na podstawie przepisów odrębnych. Wojewoda [...], opierając się na zgromadzonych w sprawie aktach, stwierdził, że w przedmiotowym budynku będzie wykonywane porcjowanie i pakowanie mięsa w ilości ok. 4 500 kg/tydzień (ok. 900 kg/dobę, tj. ok. 234 tony na rok). Takie zamierzenie można więc zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 98 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), określonych jako instalacje do pakowania i puszkowania produktów roślinnych lub zwierzęcych, o zdolności produkcyjnej nie mniejszej niż 50 t na rok. Wojewoda podkreślił, że dla takiej kwalifikacji zamierzenia istotna jest zdolność produkcyjna, a nie fakt, czy mięso będzie pakowane do pojemników przeznaczonych do sprzedaży luzem czy też foliowane. 9. Sąd podzielił ustalenia organów, że w związku z powyższym przedmiotowa inwestycja narusza § 25 ust. 1 pkt 1 ww. planu zagospodarowania, co oznacza, że nie może być zrealizowana na terenach oznaczonych w tym planie symbolem MM. Skoro, jak wskazano wcześniej, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, to organ jest zobowiązany do dokonania kontroli ocenianego projektu budowlanego z jego przepisami. W razie oceny negatywnej – organ nie może zatwierdzić projektu budowlanego i udzielić pozwolenia na budowę. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, skoro ustawodawca w art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego wskazał, że organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli spełnione są wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz 32 ust. 4 tej ustawy, to a contrario, jeżeli warunki te nie są spełnione, organ zobligowany jest wydać decyzję negatywną. Redakcja tego przepisu nie pozostawia zatem wątpliwości, że wydanie decyzji odmownej uzasadnia niespełnienie choćby jednego w warunków wymienionych w omawianym przepisie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1485/14, LEX nr 2 037 383) – taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. 10. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, wszystkie, istotne dla sprawy okoliczności, zostały przez organy obu instancji ustalone, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w szczególności wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, a zarzuty w niej podniesione uznał za niezasadne. 11. Mając powyższe na względzie, Sąd – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.