VII SA/Wa 1414/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, , Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2023 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 kwietnia 2023 r. znak: DOA.7110.347.2022.MML w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz L. S. kwotę 714 (siedemset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadnienie. 1. Zaskarżoną decyzją z 13 kwietnia 2023 r., znak DOA.7110.347.2022.MML Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania L.S., reprezentowanego przez adw. I. G., od decyzji Wojewody Mazowieckiego (dalej: "Wojewoda") z 10 października 2022 r., Nr 924/OPON/2022 - utrzymał w mocy ww. decyzję. GINB wyjaśnił, że Wojewoda decyzją z 10 października 2022 r., Nr 924/OPON/2022, umorzył, wszczęte na wniosek L.S. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...]listopada 2017 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A pozwolenia na budowę kontenerowej stacji transformatorowej SN-15 kV/nN-0,4 kV, złącza kablowego SN-15kV, elektroenergetycznej sieci kablowej Sn- 15kV i nN-04 kV, na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...]obręb [...], gmina [...]. Od tej decyzji Wojewody L.S. złożył odwołanie. GINB wyjaśnił, że zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Właściwy organ administracji publicznej rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, ma obowiązek w pierwszej kolejności zbadać, czy pochodzi on od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony. Stosownie do art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Uprawnienie to oparte jest na przepisach prawa materialnego i przysługuje jedynie podmiotom, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. O tym więc, czy dany podmiot posiada przymiot strony w konkretnym postępowaniu, decyduje norma prawna, z której dla tego podmiotu wynikają wprost określone prawa i obowiązki. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie prawa materialnego. Interes prawny musi być ponadto uzasadniony okolicznościami i zdarzeniami, które wystąpiły lub nadal trwają. Nie jest zatem legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, które wystąpią dopiero w przyszłości. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę interes prawny ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 z późn. zm., dalej: "Pr. bud."), który jako przepis szczególny do art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 Pr. bud. teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Art. 28 ust. 2 Pr, bud. ma na celu ograniczenie katalogu stron - ustalonego w oparciu o unormowanie art. 28 k.p.a. Potencjalna możliwość oddziaływania projektowanej inwestycji, aby mogła uzasadniać występowanie interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu, musi w każdym przypadku wiązać się z potrzebą zbadania w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. Należy podkreślić, że z uwagi na nowelizacje art. 3 pkt 20 Pr. bud., powyższe odnosi się jedynie do ograniczeń w zabudowie. Analiza akt przedmiotowej sprawy wykazała, że wnioskodawca L.S. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji organu stopnia podstawowego i wywodzi swój interes prawny z tytułu przysługującego mu prawa własności działek nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],, [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],, [...]obręb [...], Gmina [...], co potwierdza treść księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...], VI Wydział Ksiąg Wieczystych. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że z częścią działek należących do skarżącego graniczy objęta sporną inwestycją działka drogowa o nr ewid. [...]. Z projektu budowlanego wynika, że na działce nr ew. [...], stanowiącej pas drogowy ulicy [...]projektuje się złącze kablowe SN -15 kV 4-polowe, do którego zostaną wprowadzone istniejące linie kablowe SN - 15 kV w kierunku stacji transformatorowej nr 01-1772 i odłącznika nr 01-3125. Ponadto, z projektu budowlanego oraz z projektu zagospodarowania terenu wynika, że na działce drogowej nr ewid. [...], stanowiącej pas drogowy ulicy [...]projektuje się linię kablową SN 15 kV typu 3xXRUHAKXS 1x120 mm2 na odcinkach: od istniejącej linii kablowej SN - 15 kV od projektowanej kontenerowej stacji transformatorowej 15/0,4 kV nr 01-1111 do projektowanego złącza kablowego SN-15 kV i od projektowanego złącza kablowego SN-15 kV do istniejącej linii kablowej SN-15 kV wprowadzonej na słup z odłączeniem nr [...] (przewidzianego do rozbiórki wg odrębnego rozdzielnika). W ocenie GINB, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pr. bud. nie obejmuje swym zakresem działek nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],, [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],. Położenie tych działek względem projektowanego przedsięwzięcia, a zwłaszcza jego charakter wykluczają uznanie, że sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek uciążliwości lub ograniczenia w możliwości zabudowy działek należących do wnioskodawcy, które to uciążliwości lub ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Sporna inwestycja nie niesie za sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych (§ 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz. U. z 2022 r., poz. 1225) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448). W projekcie budowlanym wskazano, że projektowane urządzenia elektroenergetyczne nie są uciążliwe dla środowiska i nie oddziałują w jakikolwiek sposób na działki sąsiadujące z inwestycją. Inwestycja nie powoduje również ograniczenia możliwości korzystania z szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, elektryczność, telekomunikacja), jak również nie pozbawia działek należących do wnioskodawcy dostępu do drogi publicznej. Roboty budowlane przewidziane w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty [...]z [...]listopada 2017 r., Nr [...], z całą pewnością nie obejmują nieruchomości należących do wnioskodawcy. Podnosi on w odwołaniu, że posiada interes prawny, albowiem usytuowanie urządzeń energetycznych w postaci kontenerowej stacji transformatorowej SN-15kV/nN-0,4kV, złącza kablowego SN-15kV, elektroenergetycznej sieci kablowej Sn-15kV i nN-04kV, na części działki nr ew. [...], obręb [...] (droga gminna, ul. [...]), tj. centralnie, na środku skrzyżowania ww. drogi gminnej z drogą wewnętrzną całkowicie, faktycznie uniemożliwia korzystanie przez niego z jego nieruchomości nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], zaś miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa przeznaczenie działki nr ewid. [...], jako drogę wewnętrzną. Jak wynika z akt sprawy działka nr ewid. [...], została objęta zakresem obowiązywania uchwały Rady Miejskiej w [...]z [...] lutego 2006 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy [...]obejmującej miejscowość [...]część I (Dz. Urz. Woj. [...]z 2006 r., nr 89 poz. [...]. Z załącznika graficznego do miejscowego planu, wynika, że fragment ww. działki znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 9KDW, którego podstawowym przeznaczeniem jest - tereny komunikacji kołowej - drogi dojazdowe wewnętrzne istniejące oraz wskazane planem. Z faktu, że przeznaczeniem działki nr ewid. [...] jest droga wewnętrzna, stanowiąca drogę dojazdową do innych działek wnioskodawcy nie przesądza, że L.S. posiada interes prawny w kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Znajdujący się na wysokości działki nr ewid. [...] słup nie jest częścią przedmiotowej inwestycji, lecz jest to istniejąca słupowa stacja transformatorowa 15/0 4 kV [...]. L.S. nie wykazał, zaś GINB nie dopatrzył się, aby miał on interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty [...]z [...]listopada 2017 r., Nr [...]. Na podmiocie żądającym podjęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno - prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Pr. bud. Skoro ww. decyzja Starosty [...]nie dotyczy interesu prawnego, ani obowiązku L.S.- stosownie do treści art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Pr. bud., nie może być on uznany za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięcia. Z uwagi na formalny charakter rozstrzygnięcia, GINB uznał, że merytoryczna argumentacja odwołania, dotycząca decyzji Starosty [...]nie mogła być przedmiotem oceny. 2. Z tą decyzją nie zgodził się skarżący, wnosząc pismem swej pełnomocnik, datowanym na 19 maja 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącego zarzuciła "rażącą obrazę przepisów, tj.: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r. poz. 682) (dalej: PrB) poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu II instancji oraz niedokonanie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]Nr [...]z dnia [...].11.2017 r., jako rażąco naruszającej prawo, tj. decyzji niezgodnej z warunkami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy [...]obejmującej miejscowość [...]część I" uchwalonego uchwałą nr [...]Rady Miejskiej w [...]z dnia [...]02,2006 r. (Dz.Urz. Woj. [...]. Nr 98, poz. [...]z dnia [...].05.2006 r.) w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. niezgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 PrB i wbrew zapisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy [...]obejmującej miejscowość [...]część I" uchwalonego uchwałą nr [...]Rady Miejskiej w [...]z dnia [...].02.2006 r. (Dz.Urz. Woj. [...]. Nr 98, poz. [...]z dnia [...].05.2006 r.), tj. poprzez nieuwzględnienie zapisów tego planu w zakresie, w jakim przeznacza on nieruchomość sąsiednią Skarżącego stanowiącą działkę ew. nr [...]oznaczoną w tym planie symbolem 9KDW (droga wewnętrzna) i jednocześnie zezwala na posadowienie ww. stacji transformatorowej w miejscu do tego nieprzeznaczonym (w kolizji z drogą wewnętrzną), albowiem inwestycja ta: - całkowicie, faktycznie uniemożliwia Wnioskodawcy korzystanie z usankcjonowanego prawnie dojazdu do ww. nieruchomości Skarżącego (pozbawia nieruchomości Wnioskodawcy faktycznego dostępu do drogi publicznej), a tym samym, - całkowicie, faktycznie uniemożliwia korzystanie przez Wnioskodawcę z Jego nieruchomości, tj. działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]; ewentualnie zaś, 2. art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]Nr [...]z dnia [...].11.2017 r., w sytuacji gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. niezgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 PrB i wbrew zapisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy [...]obejmującej miejscowość [...]część I" uchwalonego uchwałą nr [...]Rady Miejskiej w [...]z dnia [...].02.2006 r. (Dz.Urz. Woj. [...]. Nr 98, poz. [...] z dnia [...].05.2006 r.), tj. poprzez nieuwzględnienie zapisów tego planu w zakresie, w jakim przeznacza on nieruchomość sąsiednią Skarżącego stanowiącą działkę ew. nr [...]oznaczoną w tym planie symbolem 9KDW (droga wewnętrzna) i jednocześnie zezwala na posadowienie ww. stacji transformatorowej w miejscu do tego nieprzeznaczonym (w kolizji z drogą wewnętrzną), albowiem inwestycja ta: - całkowicie, faktycznie uniemożliwia Wnioskodawcy korzystanie z usankcjonowanego prawnie dojazdu do ww. nieruchomości Skarżącego (pozbawia nieruchomości Wnioskodawcy faktycznego dostępu do drogi publicznej), a tym samym, - całkowicie, faktycznie uniemożliwia korzystanie przez Wnioskodawcę z Jego nieruchomości, tj. działek o nr ew. [...], [...][...], [...], [...],[...], [...], [...],[...] [...],[...]; 3. art. 147 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20 oraz w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 35 ust. 1 pkt 1 PrB oraz § 14 i § 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225) (dalej: rozporządzenie) poprzez bezpodstawne uznanie, że Skarżący nie posiada interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji Starosty [...]z dnia [...].11.2017 r. Nr , podczas gdy, Skarżący posiada interes prawny, albowiem usytuowanie urządzeń energetycznych w postaci kontenerowej stacji transformatorowej SN-15kV/nN-0,4 kV, złącza kablowego SN-15 kV, elektroenergetycznej sieci kablowej Sn-15 kV i nN-04 kV na części działki nr ew. [...], obręb [...] (droga gminna, ul. [...]) w wykonaniu decyzji Starosty [...]Nr [...]z dnia [...].11.2017 r., w kolizji z drogą wewnętrzną dz. nr ew. [...], obręb [...], tj. centralnie, na środku skrzyżowania ww. drogi gminnej z ww. droga wewnętrzna: - całkowicie, faktycznie uniemożliwia korzystanie przez Wnioskodawcę z Jego nieruchomości, tj. działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - całkowicie, faktycznie uniemożliwia Wnioskodawcy korzystanie z usankcjonowanego prawnie dojazdu do ww. nieruchomości Skarżącego (pozbawia nieruchomości Wnioskodawcy faktycznego dostępu do drogi publicznej); - zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...], ponieważ w tym zakresie jest ona niezgodna z warunkami obowiązującego Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy [...]obejmującej miejscowość [...]część I" uchwalonego uchwałą nr [...]Rady Miejskiej w [...]z dnia [...].02.2006 r. (Dz.Urz. Woj. [...]. Nr 98, poz. [...]z dnia [...]05.2006 r.); 4. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co z kolei doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej decyzji dowolnych i błędnych ustaleń faktycznych polegających w szczególności na błędnym przyjęciu, że sporna inwestycja: - nie obejmuje swym działaniem działek o nr ew. [...],[...],[...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...], [...], [...], [...], [...],, - nie wprowadziła ograniczeń w zagospodarowaniu i korzystaniu z nieruchomości Skarżącego, - nie pozbawia ww. działek dostępu do drogi publicznej, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że Skarżący nie posiada interesu prawnego w tym postępowaniu, podczas gdy usytuowanie spornej inwestycji w kolizji z działką nr ew. [...]oraz pośrednio nr ew. [...] (drogą wewnętrzną), całkowicie, faktycznie uniemożliwia korzystanie przez Skarżącego z jego nieruchomości poprzez uniemożliwienie faktycznego dojazdu do działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],, a w konsekwencji pozbawia faktycznego dostępu tych nieruchomości do drogi publicznej". Pełnomocnik skarżącego wniosła o "stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]Nr [...]z dnia [...].11.2017 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej zgody na budowę przez [...]S.A, z siedzibą w [...] kontenerowej stacji transformatorowej SN-15kV/nN-0,4 kV, złącza kablowego SN-15 kV, elektroenergetycznej sieci kablowej Sn-15 kV i nN-04 kV na dz. nr ew. [...] [...], [...][...] [...] [...]obręb [...], gmina [...]" ewentualnie o "(...) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody Mazowieckiego" i zasądzenie kosztów postępowania. Pełnomocnik skarżącego opisała stan sprawy i stwierdziła, że dla terenu inwestycji obowiązuje "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części gminy [...]obejmującej miejscowość [...] część I" uchwalony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...]z dnia [...].02.2006 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr 98, poz. [...]z dnia [...] .05.2006 r.). Plan nie został zmieniony ani uchylony. Działka nr ewid. [...]stanowi drogę publiczną - ulica [...], zaś działka nr ewid. [...]stanowi własność skarżącego i jest objęta księgą wieczystą KW nr [...]. Jest drogą wewnętrzną, powstałą w wyniku podziału pierwotnej działki nr ew. [...] zatwierdzonego decyzją Burmistrza Gminy [...] znak: [...]z [...]stycznia 2022 r. w zgodzie z ustaleniami Planu. Ta droga wewnętrzna stanowi prawny i faktyczny dojazd do pozostałych nieruchomości skarżącego o nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...], [...], [...], [...] [...], [...]. W wykonaniu spornej decyzji, [...] S.A. usytuowała urządzenia energetyczne w postaci kontenerowej stacji transformatorowej SN-15kV/nN-0,4 kV, złącza kablowego SN-15 kV, elektroenergetycznej sieci kablowej Sn-15 kV i nN-04 kV, na części działki nr ewid. [...], obręb [...] (droga gminna, ul. [...]) na jej powierzchni, w kolizji z wjazdem na działkę nr ewid. [...] obręb [...] (stanowiącą drogę wewnętrzna) czyniąc de facto całkowicie niemożliwym wjazd w drogę wewnętrzną nr ewid. [...], a w konsekwencji dojazd (dostęp) do pozostałych działek skarżącego o nr ewid. [...],[...],[...], [...] [...], [...], [...],[...],[...], [...] [...], [...], Droga wewnętrzna i jej usytuowanie (obecnie działka nr ewid. [...]) została przewidziana w obecnym miejscu w planie już w 2006 r. i oznaczona symbolem 9KDW, w konsekwencji zaś podział pierwotnej nieruchomości, tj. dz. nr ew. [...] (dokonany w 2022 r.) nie mógł nastąpić w inny sposób, albowiem nie zostałby zatwierdzony zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wobec powyższego, decyzja Starosty [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud., co w konsekwencji stanowi przesłankę stwierdzenia jej nieważności zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dopuszcza bowiem inwestycję, która stoi w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (nie uwzględnia postanowień planu w zakresie usytuowania drogi wewnętrznej - działka nr ewid. [...]). Z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. jednoznacznie wynika, że w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, podstawowym obowiązkiem organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami prawa miejscowego. Analiza ta ma fundamentalne znaczenie. Akt ten określa w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu oraz kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Niemożliwe jest zatem wydanie zgodnego z prawem pozwolenia na budowę bez uprzedniej oceny projektu budowlanego z punktu widzenia ustaleń ww. aktu prawnego. Tymczasem, Starosta [...] wydając decyzję, takiej weryfikacji nie przeprowadził, tj. rozpoznając w 2017 r. wniosek [...] S.A. pominął okoliczność wynikającą z warunków obowiązującego od 2006 r. planu, że projektowane urządzenia będą stały na środku skrzyżowania z drogą wewnętrzną stanowiącą wjazd z drogi gminnej na nieruchomość skarżącego blokując tym samym dojazd do ww. nieruchomości. Organ II instancji analizując legitymację skarżącego do wniesienia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, błędnie nie znalazł żadnego wpływu spornej inwestycji na ograniczenia w korzystaniu z jego nieruchomości, czym naruszył przywołane w petitum skargi przepisy. Uchybienie to ma istotny wpływ na wynik sprawy. Organ II instancji powinien przede wszystkim wziąć pod rozwagę brzmienie przepisów art. art. 28 w zw. z art. 3 pkt 20 Pr. bud., że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, jak i okoliczność, że źródłem interesu prawnego skarżącego będą tu również przepisy techniczno-budowlane, tj. § 14 i § 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W sprawie niniejszej usytuowanie urządzeń energetycznych w postaci kontenerowej stacji transformatorowej (słup i stacja) na części działki nr ewid. [...] na środku skrzyżowania z drogą wewnętrzną nr ewid. [...], w wykonaniu decyzji Starosty [...], bezsprzecznie wpływa na sposób korzystania z nieruchomości nr ewid. [...] i następne, albowiem pozbawia skarżącego możliwości wjazdu na tę działkę (droga wewnętrzna) przejazdu przez nią i dojazdu do pozostałych działek skarżącego, jak również unicestwia faktyczny dostęp tych nieruchomości do drogi publicznej. Powyższe jest również niezgodne z warunkami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalonymi dla tej nieruchomości, co jednocześnie wypełnia przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]. 3. W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenia. 4. Pismem procesowym datowanym na 24 października 2023 r. pełnomocnik skarżącego złożyła "uzupełnienie skargi", w rzeczywistości dokonując jej modyfikacji. Jak stwierdziła pełnomocnik, "podtrzymuję żądanie skargi, jednocześnie precyzuję postawione tam zarzuty w pkt 1, 2 i 3, w ten sposób, że: w pkt 1: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt PrB poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu II instancji oraz niedokonanie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...]z dnia [...].11.2017 r., jako rażąco naruszającej prawo, tj. decyzji niezgodnej z warunkami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy [...] obejmującej miejscowość [...]część I uchwalonego uchwałą nr [...]Rady Miejskiej w [...] z dnia 0[...].02.2006 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr 98, poz. [...]z dnia [...].05.2006 r.), w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. niezgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 PrB i wbrew zapisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy [...]obejmującej miejscowość [...] część I uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...]z dnia 03.02.2006 r. (Dz.Urz. Woj. [...]. Nr 98, poz. [...] z dnia [...].05.2006 r.), tj. poprzez nieuwzględnienie zapisów tego planu w zakresie, w jakim przeznacza on nieruchomość sąsiednią Skarżącego stanowiącą działkę ew. nr [...] oznaczoną w tym planie symbolem 9KDW (droga wewnętrzna) i jednocześnie zezwala na posadowienie złącza kablowego SN-15 kV i nN-0,4 kV w miejscu do tego nieprzeznaczonym, tj. w kolizji z projektowaną drogą wewnętrzną, albowiem inwestycja ta: - całkowicie, faktycznie uniemożliwia Skarżącemu korzystanie z usankcjonowanego prawnie dojazdu do ww. nieruchomości Skarżącego (pozbawia nieruchomości Skarżącego faktycznego dostępu do drogi publicznej), a tym samym, - całkowicie, faktycznie uniemożliwia korzystanie przez Skarżącego z Jego nieruchomości, tj. działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]; ewentualnie zaś, w pkt 2: art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]Nr [...] z dnia [...].11.2017 r., w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. niezgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 PrB i wbrew zapisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy [...]obejmującej miejscowość [...]część I uchwalonego uchwałą nr [...]Rady Miejskiej w [...]z dnia [...] 02.2006 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr 98, poz. [...]z dnia [...].05.2006 r.), tj. poprzez nieuwzględnienie zapisów tego planu w zakresie, w jakim przeznacza on nieruchomość sąsiednią Skarżącego stanowiącą działkę ew. nr [...] oznaczoną w tym planie symbolem 9KDW (droga wewnętrzna) i jednocześnie zezwala na posadowienie złącza kablowego SN-15 kV i nN-0,4 kV w miejscu do tego nieprzeznaczonym (w kolizji z drogą wewnętrzną), albowiem inwestycja ta: - całkowicie, faktycznie uniemożliwia Wnioskodawcy korzystanie z usankcjonowanego prawnie dojazdu do ww. nieruchomości Skarżącego (pozbawia nieruchomości Wnioskodawcy faktycznego dostępu do drogi publicznej), a tym samym, - całkowicie, faktycznie uniemożliwia korzystanie przez Wnioskodawcę z Jego nieruchomości, tj. działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...][...], [...], [...], [...], [...]; w pkt 3: art. 147 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20 oraz w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 35 ust. 1 pkt 1 PrB oraz art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 977) (dalej: Upzp) i § 14 i § 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225) (dalej: rozporządzenie) poprzez bezpodstawne uznanie, że Skarżący nie posiada interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...].11.2017 r. Nr [...], podczas gdy, Skarżący posiada interes prawny, albowiem usytuowanie urządzeń energetycznych w postaci złącza kablowego SN-15 kV i nN-04 kV na części działki nr ew. [...], obręb [...] (droga gminna, ul. [...]) w wykonaniu decyzji Starosty [...]Nr [...]z dnia [...].11.2017 r., w kolizji z drogą wewnętrzną dz. nr ew. [...], obręb [...]: - całkowicie, faktycznie uniemożliwia korzystanie przez Skarżącego z Jego nieruchomości, tj. działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],; - całkowicie, faktycznie uniemożliwia Skarżącemu korzystanie z usankcjonowanego prawnie dojazdu do ww. nieruchomości Skarżącego (pozbawia nieruchomości Skarżącego faktycznego dostępu do drogi publicznej); - zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...], ponieważ w tym zakresie jest ona niezgodna z warunkami obowiązującego Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy [...]obejmującej miejscowość [...]część I uchwalonego uchwałą nr [...]Rady Miejskiej w [...]z dnia [...].02.2006 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr 98, poz. [...]z dnia [...].05.2006 r.)". Pełnomocnik skarżącego zmieniła żądanie z pkt 1 skargi, w sposób następujący: "- na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., wnoszę o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]Nr [...] z dnia [...].11.2017 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej zgody na budowę przez [...] S.A. z siedzibą w [...]kontenerowej stacji transformatorowej SN-15kV/nN-0,4 kV, złącza kablowego SN-15 kV, elektroenergetycznej sieci kablowej Sn-15 kV i nN-04 kV na dz. nr ew. [...],[...], [...], [...], [...], [...]obręb [...], gmina [...], w części, tj. w zakresie złącza kablowego SN-15 kV". Pełnomocnik skarżącego, podtrzymując stanowisko co do interesu prawnego skarżącego - w oparciu o posiadaną wiedzę i oględziny w terenie, co do stanu faktycznego sprawy - stwierdziła. że na części działki nr ewid. [...]przy granicy z działkami nr ewid. [...] i [...]na mocy zaskarżonej decyzji posadowiono złącze kablowe, a istniejąca słupowa stacja transformatorowa (słup) jest objęta odrębną decyzją. Podstawą interesu prawnego skarżącego w kwestionowaniu decyzji Starosty [...]jest też art. 2 pkt 14 u.p.z.p. w zw. z § 14 ust. 1 i ust. 2 oraz z § 15 rozporządzenia wykonawczego. Zgodnie z przywołanymi przepisami przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć dostęp prawny i faktyczny. Prawny oznacza, że musi on wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej bądź orzeczenia sądowego. Faktyczny, że musi rzeczywiście zapewniać możliwość przejścia i przejazdu do drogi publicznej. Oba warunki muszą być spełnione łącznie. Termin "obszar oddziaływania obiektu" należy odczytywać w ten sposób, że stronami będą właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości położonych w zasięgu takiego oddziaływania inwestycji, które ma określony ujemny wpływ na nieruchomości w otoczeniu tej inwestycji. Istotne jest, aby "oddziaływanie" było powiązane z przepisami odrębnymi. Bez wątpienia przepisy odrębne w rozumieniu regulacji Prawa budowlanego stanowią przepisy innych ustaw. W doktrynie przyjmuje się również, że do "przepisów odrębnych" można zaliczyć przepisy rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy. Skarżący załączył pisma dokumentację zdjęciową, która przedstawia usytuowanie w terenie i wymiary: złącza kablowego, słupa i kontenerowej stacji transformatorowej. Fotografie obrazują faktyczny rozmiar urządzeń przesyłowych oraz ich kolizję z wjazdem na drogę wewnętrzną (działkę nr ewid. [...]). Na zdjęciach 4 i 5 widać, że kontenerowa stacja transformatorowa przy ul. [...] (działka ewidencyjna nr ewid. [...]) została wybudowana bez kolizji z wjazdem na tą działkę, natomiast złącze kablowe o gabarytach zbliżonych do tej kontenerowej stacji zostało wybudowane na działce drogowej nr ewid. [...]na wprost skrzyżowania z drogami wewnętrznymi (zdjęcia 1,2,3). Pełnomocnik odniosła się również do odpowiedzi na skargę i podkreśliła, że zaprojektowanie i posadowienie na podstawie zaskarżonej decyzji na części działki nr ewid. [...] (ulica [...]), przy granicy z działkami skarżącego nr ewid. [...]i [...] złącza kablowego uniemożliwia mu faktyczny dostęp do pozostałych nieruchomości i zabudowę tychże, a w konsekwencji działka skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania zaskarżonej inwestycji, a skarżący posiada interes prawny w kwestionowaniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja (jak również decyzja organu I instancji) była wadliwa, a skarga była zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że w sytuacji, gdy ustalenie czy osoba wnioskująca o stwierdzenie nieważności decyzji ma interes prawny w sprawie wymaga przeprowadzenia bardziej szczegółowego postępowania wyjaśniającego, wówczas powinno ono nastąpić w toku postępowania administracyjnego. Właściwy organ powinien wszcząć postępowanie nadzwyczajne, co stwarza możliwość do szczegółowego badania interesu prawnego wnioskodawcy a następnie, czy zachodzą ustawowe przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. Zasadą jest, że złożenie wniosku o wszczęcie postępowania nadzwyczajnego przez podmiot czy podmioty niebiorące udziału w postępowaniu zwykłym wymaga od organu, wobec przepisu art. 157 § 2 k.p.a., oceny interesu prawnego wnioskodawcy czy wnioskodawców. Tak też stało się w sprawie niniejszej. Błędnie natomiast przyjął – a równie wadliwie zaakceptował to organ II instancji – w swym rozstrzygnięciu, podjętym na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., Wojewoda, że niezbędnym było umorzenie postepowania z uwagi na podmiotową bezprzedmiotowość (brak interesu prawnego wnioskodawcy w postępowaniu nadzwyczajnym). Wyjaśnić bowiem należy, że za stronę postępowania nadzwyczajnego może też być uznany także podmiot, który wprawdzie nie był stroną w postępowaniu zwykłym, jednak ma interes prawny, w rozumieniu art. 28 k.p.a., do bycia stroną w tym postępowaniu administracyjnym. Nie budzi wątpliwości, iż interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a., może wynikać nie tylko z normy prawa materialnego administracyjnego, ale także z normy prawa materialnego, należącej do każdej innej gałęzi prawa, w tym również do prawa cywilnego (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2405/19 i z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2404/19, CBOSA). Stroną w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji będzie każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy decyzja administracyjna, której żąda weryfikacji lub która jest przedmiotem weryfikacji w postępowaniu wszczętym z urzędu (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1892/19, CBOSA). Jak bowiem podkreśla się w orzecznictwie, okoliczność, że skarżący nie był stroną postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, nie może wykluczać tego, że może mieć taki status w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym. Odrębność postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę od postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wraz z niewątpliwym stwierdzeniem, że art. 28 ust. 2 p.b. jest przepisem szczególnym, uzasadniają pogląd, według którego w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę legitymację do żądania wszczęcia takiego postępowania należy przede wszystkim oceniać na podstawie art. 28 k.p.a. (wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 757/20, CBOSA). Na podkreślenie zasługuje prezentowana w judykaturze teza, że rozstrzygając kwestię legitymacji do żądania wszczęcia postępowania nieważnościowego organ powinien brać pod uwagę, że przedmiotem postępowania nadzorczego o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest decyzja wydana w postępowaniu zwyczajnym, na podstawie przepisów prawa materialnego obowiązującego w dacie orzekania. Decyzja stwierdzająca nieważność decyzji ostatecznej nie jest kontynuacją rozstrzygnięcia uchylanej decyzji. Decyzja ta dotyczy nowej sprawy - wadliwości decyzji (vide wyrok WSA w Warszawie z 16 stycznia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 598/17, CBOSA). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że z analizy akt przedmiotowej sprawy, dokonywanej w świetle twierdzeń skarżącego tak rozumiany interes prawny wynika niewątpliwie. Wskazać bowiem należy, że przysługujące skarżącemu prawo do nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...] (z podziału której, dokonanym w 2022 r., powstały działki nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],) jest prawem rzeczowym – prawem własności. Jak wynika z art. 140 Kodeksu cywilnego, prawo to wyraża się m.in. w korzystaniu z rzeczy z wyłączeniem innych osób i zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa. Prawo własności podlega w Polsce szczególnej ochronie, której rangę podkreśla art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Potwierdzenie tej zasady znajduje się w art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej, określającym zasadę wolności praw. Wywiedzenie więc interesu prawnego skarżącego w sprawie niniejszej - z pozaustawowego ograniczenia jego prawa do korzystania z własności przez pozwolenie na budowę w sposób uniemożliwiający mu korzystanie z własnej nieruchomości nr ewid, [...]przez zezwolenie na lokalizację złącza kablowego SN-15 kV i nN-0,4 kV w kolizji z drogą wewnętrzną już w dacie wydawania pozwolenia na budowę ujętą w sposób umożliwiający identyfikację planowanego zagospodarowania tej nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - należy uznać za prawidłowe. Jak trafnie zauważyła pełnomocnik skarżącego, oczywistym prawnie było, że podział całej nieruchomości skarżącego (nr ewid. [...]) na poszczególne działki musi być zgodny z obowiązującym aktem prawa miejscowego. Podział ten, acz dokonany po wydaniu kwestionowanej co do ważności decyzji Starosty [...] (projekt podziału przedstawiono do ujęcia w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym 18 listopada 2021 r.), przewidywał – zgodnie z planem miejscowym – przeznaczenie działki nr ewid. [...] pod drogę wewnętrzną i był zgodny z tak określonym przeznaczeniem w prawie miejscowym. Co więcej, ocena w tym aspekcie legitymacji czynnej skarżącego w zainicjowaniu postepowania nadzwyczajnego, wymaga zwrócenia uwagi, że w dacie wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę podział był już dokonany. Tym samym, składając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]z [...]listopada 2017 r. skarżący był właścicielem nieruchomości składającej się z kilku działek ewidencyjnych, w tym działki [...]mającej służyć skomunikowanie innych działek, wydzielonych z nieruchomości o d. nr ewid. [...]z drogą publiczną. Uniemożliwienie mu korzystania z własnej drogi wewnętrznej stanowiło naruszenie prawa własności skarżącego w sposób przyznający mu interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. do skutecznego zainicjowania postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]z [...]listopada 2017 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...]S.A pozwolenia na budowę kontenerowej stacji transformatorowej SN-15 kV/nN-0,4 kV, złącza kablowego SN-15kV, elektroenergetycznej sieci kablowej Sn- 15kV i nN-04 kV, na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...]obręb [...], gmina [...]– rzecz jasna w takim zakresie, w jakim naruszała ona jego prawo własności. Odnosząc się natomiast do stwierdzeń organów obu instancji, że skarżący w tej sprawie nie miał interesu prawnego wywodzonego z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pr. bud. wyjaśnić należy, co następuje. Niezależnie od tego, że jego interes prawny badany być powinien w tej sprawie na podstawie art. 28 k.p.a., to również i w ujęciu ww. przepisów Prawa budowlanego interes prawny skarżącego jawi się, jako oczywisty. Słusznie organa obu instancji przytaczają treść obu wyżej wymienionych przepisów, ale już nie dostrzegają tego, że zezwolona decyzją Starosty [...]inwestycja wprost wprowadzała związane z obiektem ograniczenia w zabudowie terenu uprzednio oznaczonego nr ewid. [...], a po podziale nr ewid. [...]. Przez zabudowę rozumie się bowiem również budowę drogi, także wewnętrznej (art. 3 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt. 1 Pr. bud.). Umiejscowienie złącza kablowego w świetle takiej przyszłej drogi na styku z drogą publiczną w sposób jednoznaczny uniemożliwia budowę drogi wewnętrznej. Przez to zaś w sposób równie oczywisty uniemożliwia jakąkolwiek budowę obiektów budowlanych na innych działkach, które tracą przecież możliwość skomunikowania z drogą publiczną. Tym samym organa obu instancji naruszyły art. 105 § 1 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie w tej sprawie, a ponadto art. 6 k.p.a. przez niezastosowanie art. 28 k.p.a., jak również – choć miało to mniejsze znaczenie procesowe – art. 28 ust. 2 Pr. bud. przez jego błędna w tej sprawie wykładnię. Dlatego więc naruszony został art. 107 § 3 k.p.a. przez wadliwe uzasadnienie prawne, a także art. 11 k.p.a., gdyż organa nie były w stanie poprawnie wyjaśnić przesłanek podjętego rozstrzygnięcia. GINB zaś dodatkowo naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy nieprawidłowej prawnie decyzji Wojewody. Powyżej dokonana ocena prawna tut. Sądu odnosi się wyłącznie do przedmiotu kontroli sądowej w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. – a więc tego, czy organ I instancji i działający w postępowaniu odwoławczym GINB poprawnie ocenili brak podmiotowej bezprzedmiotowości postępowania, zainicjowanego wnioskiem skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]z [...]listopada 2017 r., Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dokonywał oceny zasadności żądania skarżącego, wywodzonego z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - uczyni to organ, ponownie rozpoznając sprawę w warunkach związania oceną prawną tut. Sądu (art. 153 p.p.s.a.) co do tego, że skarżący posiada interes prawny w zainicjowaniu niniejszego postepowania nadzwyczajnego. Obowiązkiem organu będzie więc rozstrzygnięcie, czy decyzja Starosty [...]z [...]listopada 2017 r., Nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającej [...]S.A pozwolenia na określoną budowę na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...]obręb [...], gmina [...]była obarczona którąkolwiek z wad, wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 k.p.a., a jeżeli tak to czy jest ona nieważna w całości, czy (i w jakiej) części. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi, koszty zastępstwa prawnego wraz z kwotą uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t. jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1964).