VII SA/Wa 142/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm. – dalej jako "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania A. G. (dalej jako "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia na wniosek A. G., nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2007 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. N. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na cele mieszkalne oraz wewnętrznych instalacji wod.-kan. i elektrycznych, na działkach nr ewid. [...] i nr ewid. [...], obr. [...] [...] – [...], położonych przy ul. [...] w [...]. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Na wniosek A. G. złożony [...] grudnia 2014 r. w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego zostało wszczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z [...] maja 2007 r., o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu T. N. pozwolenia na budowę ww. zamierzenia inwestycyjnego. Skarżąca A. G., właścicielka działki nr [...] obr. [...] [...], sąsiadującej z terenem inwestycji, brała udział w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji. Występując o stwierdzenie nieważności decyzji zarzuciła jej rażące naruszenie prawa, powołując się na naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej jako "rozporządzenie") - § 12 ust. 1 pkt 2, § 12 ust. 4 pkt 1 i pkt 2, § 12 ust. 5. Skarżąca wskazała, iż "projekt budowlany jest niespójny z wydaną decyzją (...) projekt nie spełnia warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (...) Inwestor nie uzyskał zgody na usytuowanie tarasu widokowego w granicy działki [...] na ostatniej kondygnacji (...) wykonał ścianę o wysokości około 3,3 mb, zadaszył do rozbudowanego budynku, lokalizując za nią pomieszczenie o nazwie magazyn z otworem okiennym w zadaszeniu. Równocześnie w cofniętej ścianie wschodniej przylegającej do tarasu znajdują się otwory okienne balkonowe". Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...], odmówił stwierdzenia na wniosek A. G. nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2007 r., Nr [...]. Organ I instancji nie stwierdził naruszenia § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia, gdyż jego zdaniem rozbudowa obiektu usytuowana została ze ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych przy granicy działki nr [...] jako przylegająca do ściany budynku istniejącego na tej działce bezpośrednio przy granicy. Ponadto, również ściana projektowanego budynku zwrócona do działki nr [...] usytuowana w odległości 2 m do granicy, nie posiada otworów okiennych ani drzwiowych. Nie są natomiast normowane odległości otworów okiennych, które znajdują się w ścianach prostopadłych do granicy działki, dlatego w ocenie organu I instancji, nie znajduje uzasadnienia argument o naruszeniu przepisów w związku z zaprojektowaniem okien w ścianie wschodniej budynku. Wojewoda w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że postanowieniem Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2007 r. znak: [...] udzielona została zgoda na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 4 pkt 1, § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, którą umożliwiono inwestorowi wykonanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w granicy z działką nr [...], jednocześnie odmówiono zgody na usytuowanie tarasu przy granicy działki nr [...]. Zdaniem Wojewody z analizy akt wynika, że przy granicy z działką skarżącej nie został zaprojektowany taras. Na poziomie ± 0,00 m przy granicy działki znajduje się stropodach nieużytkowy nad częścią piwnicy rozbudowanego budynku. Ta część rozbudowywanego budynku przylega do ściany podpiwniczonego tarasu znajdującego się na działce skarżącej przy granicy tej działki. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że w stropodachu tym nie został zaprojektowany otwór okienny. Natomiast na poziomie +5,56 m zaprojektowany został dostępny z pomieszczenia poddasza taras, który usytuowany został w odległości 2 m do granicy działki skarżącej, zatem w ocenie organu I instancji nie znajduje potwierdzenia argument naruszenia przepisu § 12 ust. 5 rozporządzenia. Zdaniem Wojewody nie znajduje również potwierdzenia zarzut naruszenia wymagań określonych w punkcie 7 załącznika nr 1 decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z [...] maja 2003 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzja złożyła A. G. wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem skarżącej Wojewoda nie uwzględnił, że skarżąca przed wydaniem decyzji skierowała do organu pismo z zastrzeżeniami do projektu, które pozostały bez odpowiedzi. Skarżąca podniosła również, że w złożonej i zatwierdzonej dokumentacji brak jest rysunku elewacji południowej, który jest elementem istotnym, gdyż odzwierciedla przyleganie rozbudowywanego budynku do ściany budynku przy ul. [...]. Ponadto, w ocenie skarżącej, postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. nie udziela zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 4 pkt 1, § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w stosunku do działki [...] obr. [...] [...]. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wojewody [...] uznając, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa przez organ stopnia podstawowego wydający decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 2007 r., Nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że sporna inwestycja nie narusza w stopniu rażącym ustaleń ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2003 r., Nr [...], o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zdaniem organu nie został naruszony w sposób rażący warunek określony w pkt 5.1. załącznika Nr 1 do decyzji, zgodnie z którym "wymagane jest, aby część dobudowana stanowiła jednolitą i harmonijną całość pod względem formy architektonicznej oraz gabarytu/wysokości, linii kalenicy z istniejącymi obiektami, tj. budynkami nr [...] i [...]. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z projektu budowanego wynika, iż wysokość północnej ściany dobudowanego budynku mieszkalnego jest taka sama, jak wysokość budynku nr [...]. Natomiast wysokość budynku przy ścianie szczytowej została dostosowana do wysokości głównej części mieszkalnej budynku nr [...], położonego na działce nr ewid. [...]. Tym samym dobudowywana część budynku mieszkalnego stanowi jednolitą i harmonijną całość pod względem formy architektonicznej. Zdaniem organu odwoławczego badana inwestycja nie narusza w sposób rażący także warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., obowiązujących w dniu wydania kwestionowanej decyzji z dnia [...] maja 2007 r. (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił uwagę, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż część południowej ściany bez otworów okiennych i drzwiowych przebudowywanego i rozbudowanego budynku mieszkalnego położonego na działce nr ewid. [...] oraz część wschodniej ściany bez otworów okiennych i drzwiowych przebudowywanego i rozbudowanego budynku mieszkalnego położonego na działce nr ewid. [...], zaprojektowane zostały w granicy z działką nr ewid. [...]. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r., znak: [...], Prezydent Miasta [...] wyraził zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, umożliwiając tym samym zaprojektowanie ścian bez otworów okiennych i drzwiowych w granicy z działką nr ewid. [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił uwagę, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że część projektowanej południowej ściany bez otworów okiennych i drzwiowych przebudowywanego i rozbudowanego budynku mieszkalnego położonego na działce nr ewid. [...], przylega do ściany bez otworów okiennych i drzwiowych budynku istniejącego bezpośrednio przy granicy na sąsiedniej działce budowlanej nr ewid. [...]. Tym samym przedmiotowa inwestycja nie narusza w sposób rażący ww. przepisu § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia. W ocenie organu odwoławczego skoro ww. przepis dopuszcza sytuowanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy, jeżeli na sąsiedniej działce przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, to przyjąć należy, że usytuowanie części południowej ściany bez otworów okiennych i drzwiowych rozbudowywanego budynku, w odległości 2 m od granicy działki nr ewid. [...], nie narusza w sposób rażący ww. przepisu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał ponadto, że z projektu budowlanego wynika, iż we wschodniej ścianie rozbudowywanego i przebudowywanego budynku zaprojektowano otwory okienne, niemniej jednak brak jest regulacji odległości otworów okiennych, które znajdują się w ścianach prostopadłych do granicy działki. Z uwagi na powyższe, zarzut skarżącej wskazujący na naruszenie przepisów w związku z zaprojektowaniem okien w ścianie wschodniej budynku organ odwoławczy uznał za bezzasadny. Organ II instancji zwrócił również uwagę, że od strony działki na ewid. [...], w ścianie oddalonej około 2, 00 m zaprojektowano umieszczenie otworów wypełnionych pustakami szklanymi, co zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym nie jest traktowane jako ściana z otworami okiennymi, ale jako ściana pełna. Organ odwoławczy wskazał, że z projektu budowlanego wynika, że na poziomie parteru, przy granicy działki nr ewid. [...], znajduje się stropodach nieużytkowy nad częścią piwnicy rozbudowywanego budynku. Ta część rozbudowywanego budynku przylega do ściany tarasu znajdującego się na działce nr ewid. [...]. Zdaniem organu odwoławczego z projektu budowanego nie wynika, by w ścianie południowej ww. stropodachu zaprojektowany został otwór okienny oraz by przy granicy z działką nr ewid. [...], zaprojektowany został taras. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż na poziomie + 5,56 m, po wschodniej stronie budynku, zaprojektowany został taras, który usytuowany został w odległości 2 m od granicy działki skarżącej, zatem nie znajduje potwierdzenia argumentacja naruszenia przepisu § 12 ust. 5 ww. rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutu odwołania wskazującego, iż badana inwestycja narusza § 12 ust. 4 pkt 1 i § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, organ odwoławczy wyjaśnił, iż ww. przepisy nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie w odniesieniu do działki skarżącej nr ewid. [...]. Zgodnie bowiem z treścią § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, jeżeli na sąsiedniej działce w odległości od 1,5 m do 3 m od granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych w takiej samej odległości od tej granicy, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej, bowiem jak wynika z dokumentacji projektowej spornej inwestycji, budynek skarżącej usytuowany jest ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy działki nr ewid. [...], a nie w odległości od 1,5 m do 3 m od tej granicy. W związku z tym, zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma art. § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, co wyklucza również zastosowanie § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że nie doszło także do rażącego naruszenia przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 Prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2007 r., Nr [...], nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję złożyła A. G. wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem Skarżącej organy obu instancji nie uwzględniły złożonych przez skarżącą zastrzeżeń do projektu budowlanego - na pismo skarżąca nie otrzymała odpowiedzi a uwagi zawarte w nim nie zostały uwzględnione przy wydawaniu decyzji pozwolenia na budowę. Skarżąca zarzuciła, że Prezydent Miasta [...] naruszył przepis art. 10 § 1 i art. 61 § 4 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, co stanowi poważne uchybienie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżąca podniosła, że zgłaszała brak zgody sąsiada na budowę w granicy działki [...]. Zdaniem Skarżącej organy, a w szczególności Prezydent Miasta [...], źle zinterpretował tekst postanowienia zezwalającego na odstępstwo od przepisów § 12 art.4 pkt 1, § 12 ust.1 pkt 2 rozporządzenia w stosunku do działki [...] obr. [...] [...]. Z postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2007r. wynika, że zgoda na odstępstwo dotyczy tylko granicy z działką nr [...]. W ocenie skarżącej zostało rażąco naruszone prawo, szczególnie art. 156 § 1 pkt.1,2,7 k.p.a. oraz przepisy § 12 ust. 4 pkt 1, § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Skarżąca wskazała, że uchylenie decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2007r wydanej przez Prezydenta Miasta [...] [...] jest zasadne, gdyż inwestor nie uzyskał zgody sąsiada na budowę w granicy działki [...]. Nie uzyskał też zgody Ministra Transportu i Budownictwa na takie odstępstwo od warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w stosunku do działki [...]. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Stosownie do art. 145 § 1 pkt p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta żadną z wad uzasadniających jej uchylenie, skarga zaś podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że postępowanie o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem, o uznaniu naruszenia prawa za rażące, decydują łącznie trzy przesłanki: a/ oczywistość naruszenia prawa, b/ charakter naruszonego przepisu oraz c/ skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Oznacza to, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to jest taki, który nie wymaga wykładni prawa. O "rażącym naruszeniu prawa" można mówić, gdy naruszenie prawa jest oczywiste, rzucające się w oczy, bez potrzeby dokonywania wykładni naruszonego przepisu prawa, zaś proste zestawienie treści przepisu z treścią aktu (decyzji, postanowienia) organu wskazuje na ich sprzeczność (niezgodność). Zauważyć należy, że w wyroku z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 39/13, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "przypadki, gdy decyzja wydana jest z rażącym naruszeniem prawa mają miejsce wówczas, kiedy naruszono przepis prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu, przepis jest jasny i precyzyjny". W tym samym duchu orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 1166/13, w którym stwierdzono, że "w sytuacji gdy istnieją wątpliwości prawne w rozumieniu przepisu i możliwe są różne jego interpretacje to nie można uznać, że doszło do rażącego naruszenia prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wtedy gdy treść jest jasna, oczywista i niebudząca wątpliwości zaś rozstrzygnięcie organu pozostaje w oczywistej wyraźnej sprzeczności z jego treścią". Jednocześnie wskazać należy, że skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu organu praworządnego państwa, (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., OSK 1134/04). Przenosząc powyższe na grunt badanej sprawy i oceniając decyzję Prezydenta Miasta [...] w takim kontekście, Sąd doszedł do wniosku, że stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest prawidłowe i uzasadnione. Po pierwsze - sporna inwestycja nie narusza w stopniu rażącym ustaleń ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2003 r., Nr [...], znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Nie został naruszony w sposób rażący warunek określony w pkt 5.1. załącznika Nr 1 do ww. decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z którym "wymagane jest, aby część dobudowana stanowiła jednolitą i harmonijną całość pod względem formy architektonicznej oraz gabarytu/wysokości, linii kalenicy z istniejącymi obiektami, tj. budynkami nr [...] i [...]. dobudowywana część budynku mieszkalnego stanowi jednolitą i harmonijną całość pod względem formy architektonicznej". Po drugie - inwestycja nie narusza w sposób rażący także warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, obowiązujących w dniu wydania kwestionowanej decyzji z dnia [...] maja 2007 r. (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). W ocenie Sądu inwestycja nie narusza w sposób rażący przepisu § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia. Część południowej ściany przebudowywanego i rozbudowanego budynku mieszkalnego położonego na działce nr ewid. [...] oraz część wschodniej ściany zaprojektowane zostały w granicy z działką nr ewid. [...] bez otworów okiennych i drzwiowych. We wschodniej ścianie rozbudowywanego i przebudowywanego budynku zaprojektowano otwory okienne, ale znajdują się w ścianach prostopadłych do granicy działki. Wskazać w tym miejscu należy, iż postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r., znak: [...], Prezydent Miasta [...] wyraził zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, umożliwiając tym samym zaprojektowanie ścian bez otworów okiennych i drzwiowych w granicy z działką nr ewid. [...]. Zwrócić należy uwagę, że stosownie do treści przepisu § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia (wg stanu prawnego na dzień 30 maja 2007 r.), jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych to dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany. Podkreślić w tym miejscu należy, iż ww. przepis nie określa zakresu przylegania, ani wielkości ściany projektowanej w stosunku do wielkości ściany istniejącej. Z projektu budowanego nie wynika, by w ścianie południowej ww. stropodachu zaprojektowany został otwór okienny. Również z analizy akt sprawy nie wynika - wbrew twierdzeniom skarżącej - by przy granicy z działką nr ewid. [...], zaprojektowany został taras. Jednocześnie zauważyć należy, iż na poziomie + 5,56 m, po wschodniej stronie budynku, zaprojektowany został taras, który usytuowany został w odległości 2 m od granicy działki skarżącej, zatem nie znajduje potwierdzenia argumentacja naruszenia przepisu § 12 ust. 5 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne i prawne stwierdzić należy, że w analizowanym przypadku nie doszło także do rażącego naruszenia przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 Prawa budowlanego. Ponadto projekt budowlany przedmiotowej inwestycji został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane zatem spełnia wymogi z art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji.