VII SA/Wa 1420/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2006 r. sprawy ze skargi Spółki Mieszkaniowej "[...]" Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]września 2005 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zaświadczenia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego Spółki Mieszkaniowej "[...]" Sp. z o.o. w K. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. Prezydent m. [...], na podstawie art. 105 kpa, umorzył postępowanie z wniosku Spółki Mieszkaniowej "[...]" Sp. z o.o., o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, iż Spółka "[...]" nabyła przedsiębiorstwo Spółki [...] Sp. z o.o. w upadłości, z siedzibą w N., w skład którego wchodziła ostateczna decyzja nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. wydana przez Burmistrza Gminy [...] – [...] o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ administracyjny powołał się na wezwanie do usunięcia braków wniosku z dnia [...] grudnia 2004 r., oparte o przepis art. 64 § 2 kpa, którym nakazano Spółce dostarczenie aktualnego odpisu aktu notarialnego wydanego przez notariusza, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. Inwestor w dniu [...] grudnia 2004 r. złożył kopię aktu notarialnego potwierdzonego za zgodność z oryginałem przez Radce prawnego, a nie odpis aktu notarialnego wydanego przez notariusza. Skoro zaś inwestor nie uzupełnił wniosku zgodnie z treścią wezwania, podanie pozostaje bez rozpoznania, a dalsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Spółkę Mieszkaniową "[...]", Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał, iż z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez Spółkę treści, z uwagi na niedostarczenie odpisu aktu notarialnego oraz wobec braku w załączonym dokumencie numeru omawianej decyzji o pozwoleniu na budowę. W omawianym przypadku dokończenie lub rozpoczęcie budowy na działce nr [...] (nieruchomość ta nie została wymieniona w akcie notarialnym) powinno nastąpić dopiero po przeniesieniu decyzji o pozwoleniu na budowę na nowego właściciela Spółkę "[...]". W takiej sytuacji organ architektoniczno-budowlany I instancji nie miał podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej treści. Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka Mieszkaniowa "[...]", zarzucając jej naruszenie art. 6, 7, 75, 77 kpa oraz art. 55 kc i art. 113 § 1 i 120 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. Prawa upadłościowego. Skarżąca Spółka podniosła, iż w postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa wg której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego. W tej sytuacji odmowa wiarygodności dokumentu – kserokopii aktu notarialnego poświadczonego przez radcę prawnego narusza przepisy kpa. Ponadto organ administracyjny winien brać pod uwagę konsekwencję wykonanych czynności cywilnoprawnych, jaką jest nabycie, na podstawie art. 113 § 1 prawa upadłościowego, przedsiębiorstwa upadłego. Zgodnie z tym przepisem skarżąca Spółka nabyła ogół praw majątkowych związanych z tym przedsiębiorstwem. Błędnie organy uznały, że nie ma podstaw do przyjęcia, iż w drodze takiego nabycia spółka wnioskująca stała się właścicielem nieruchomości wraz z rozpoczętą na niej budową kompleksu budynków mieszkalnych. Przekraczało to również żądanie samego wniosku o wydanie zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny jest powołany do badania legalności zaskarżonych decyzji, to jest ich zgodności z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Podstawę prawną decyzji organu I instancji stanowi art. 105 § 1 kpa, który upoważnia organ administracyjny do umorzenia postępowania, gdy z jakichkolwiek przyczyn stało się ono bezprzedmiotowe. Przesłanka bezprzedmiotowości występuję wówczas, gdy brak jest podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w okolicznościach tej sprawy nie było przesłanek do umorzenia postępowania, zaś podane przez organ przyczyny nie stanowią o jego bezprzedmiotowości i tym samym nie uzasadniają podjętej decyzji. Organ miał obowiązek zakończyć tą sprawę orzeczeniem merytorycznym. Ponadto wspomnieć należy, iż wezwanie wystosowane w trybie art. 64 § 2 kpa powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1995 r. sygn. akt II SA 1473/94). Niedostarczenie dokumentu przez stronę uprawniało organ do pozostawienia sprawy bez rozpoznania , jeżeli brak taki uniemożliwiał organowi prowadzącemu rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie. Przy czym zauważyć trzeba, iż pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie następuje ani w formie decyzji, ani postanowienia. jest to czynność materialno-techniczna, o której należy powiadomić stronę. Jak wynika z uzasadnienia decyzji I-instancyjnej organ ten pozostawił podanie (wniosek) bez rozpoznania, uznając postępowanie w sprawie za bezprzedmiotowe. Stosownie zaś do art. 219 kpa w niniejszej sprawie, uznając braki wniosku, uniemożliwiające rozpatrzenie merytoryczne sprawy, mógł jedynie odmówić wydania zaświadczenia w formie postanowienia, na które służyło stronie zażalenie. Postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło wniosku, skarżącej Spółki o wydanie zaświadczenia. Zaświadczenie to środek dowodowy należący do czynności faktycznych lub czynności materialno-technicznych administracji, niemający cech aktu administracyjnego. Zaświadczenie jest tylko potwierdzeniem stanu rzeczy. Organ administracji państwowej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie jest informacją, że w posiadaniu organu znajdują się dokumenty świadczące w sposób niewątpliwy o określonych faktach. Jeżeli zaś fakty te budzą wątpliwości, organ nie może w tym postępowaniu przesądzać w sposób arbitralny wątpliwej kwestii. Żądanie wydania takiego zaświadczenia nie znajduje wówczas oparcia w dokumentach, o których mowa w art. 218 § 1 kpa. Zaświadczenie o treści wnioskowanej przez skarżącą Spółkę organy mogły wydać w niniejszej sprawie, gdyby treść ta wynikała z ewidencji, rejestru lub innych danych znajdujących się w posiadaniu organów. Natomiast okoliczność nabycia pozwolenia na budowę przez skarżącą Spółkę wraz z zakupionym przedsiębiorstwem w stanie upadłości wynikać może z aktu notarialnego, a więc umowy cywilno-prawnej (przy czym podkreślić należy, iż w akcie notarialnym nie wymieniono, ani numeru decyzji o pozwoleniu na budowę, ani daty jej wydania, ani też organu, który ją wydał). Nie do organu administracji państwowej należy w takim wypadku wykładnia niepełnej treści aktu notarialnego. W takiej zaś sytuacji żądanie wnioskodawcy nie mogło być uwzględnione. Zaznaczyć przy tym należy, iż przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.) nie przewidują możliwości przeniesienia pozwolenia na budowę na innego inwestora z mocy ustawy. Jedyny przypadek przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę określa art. 40 Prawa budowlanego. Jak słusznie podniósł organ odwoławczy rozpoczęcie robót budowlanych powinno nastąpić dopiero po przeniesieniu decyzji o pozwoleniu na budowę na nowego właściciela. Uznając brak podstaw prawnych do wydania zaskarżonych decyzji o umorzeniu postępowania należy wspomnieć ponadto, iż organy nie były konsekwentne w swoich rozstrzygnięciach. Organ I instancji bowiem w decyzji formalnej dokonał merytorycznej oceny przedstawionego odpisu aktu notarialnego i podniósł istniejące w tym akcie nieścisłości. Natomiast organ odwoławczy mimo utrzymania w mocy decyzji o umorzeniu postępowania uznał, iż organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści, a więc wydał decyzję merytoryczną. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, iż organy administracyjne obu instancji wydały zaskarżone decyzje z naruszeniem art. 105 § 1 kpa oraz art. 218 i 219 kpa i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.