VII SA/Wa 1424/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, sędzia WSA Bogusław Cieśla, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A. S. i M. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]kwietnia 2015 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "organ", "GINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") po rozpoznaniu wniosku A. S. i M. S.-K.o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem GINB z dnia [...]marca 2015 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].01.2011r. Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z [...].01.2011r. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]nakładające na M. W. opłatę legalizacyjną w wysokości 2.500 zł. za legalizację samowolnie wybudowanego boiska sportowego na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości W.. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że M. W. będąca właścicielką działki nr ewid. [...] położonej we W. przy ul. [...], gm. [...]wybudowała na tej działce, bezpośrednio przy granicy z działką nr [...]i [...], bez wcześniejszego zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej, boisko sportowe o długości ok. 29 m i szerokości ok. 16,80 m. Boisko zostało wylane na utwardzonym podłożu betonowym pokryte sztuczną trawą i zasypane piaskiem kwarcowym. Od strony działki nr [...] wykonane jest ogrodzenie z siatki o wysokości ok. 2,4 m. Z informacji inwestorki zawartych w piśmie z dnia 29 grudnia 2010 r. wynika, że w chwili, gdy nabywała działkę nr [...]na działce tej już znajdowało się betonowe boisko. Boisko to zostało przez inwestorkę wyremontowane w czerwcu 2010 r. dla własnych celów rekreacyjnych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził postępowanie legalizacyjne, które zakończył postanowieniem z [...] listopada 2010 r. o ustaleniu M. W. opłaty w wysokości 2.500 zł za legalizację samowolnie wybudowanego boiska sportowego. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał M. W. przedłożyła wymagane dokumenty, na podstawie których uznano, że wykonana inwestycja spełnia wymogi określone przepisami. W takim wypadku organ był zobowiązany zakończyć prowadzoną na podstawie art. 49b ust. 2-6 ustawy Prawo budowlane procedurę legalizacyjną wydaniem postanowienia o ustaleniu wysokości opłaty legalizacyjnej. Na powyższe postanowienie nie została złożona skarga do sądu administracyjnego. Skarżący uczestniczyli w tym postępowaniu. Wniosek o stwierdzenie nieważności wyżej wskazanego postanowienia [...] WINB z dnia [...] stycznia 2011 r. wnieśli M. S.-K. i A. S., reprezentowani przez pełnomocnika T. S.. We wniosku podniesiono m.in., że postanowienie [...] WINB z dnia [...] stycznia 2011 r., utrzymujące w mocy postanowienie PINB w [...] z dnia [...] listopada 2010 r., obarczone jest wadą rażącego naruszenia prawa z uwagi na niezgodność legalizowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podniesiono również, że boisko nie spełnia warunków technicznych dla tego rodzaju inwestycji, ponieważ została przekroczona linia zabudowy, a ponadto funkcja boiska jest sprzeczna z przeznaczeniem terenu, bowiem boisko znajduje się w strefie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2011 r. nr [...]. Organ I instancji wskazał, że instytucja stwierdzenia nieważności stanowi nadzwyczajny tryb weryfikacji aktu administracyjnego i służy eliminacji z obrotu prawnego decyzji obarczonych najcięższymi wadami, wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. W toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. organ nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz orzeka, jako organ kasacyjny, w oparciu o zamknięty materiał dowodowy. Po przeprowadzeniu postępowania organ uznał, że kwestionowane postanowienie nie jest obarczone żadną kwalifikowaną wadą, wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła pełnomocnik skarżących – T. S.. We wniosku wskazała, że inwestorka nie przedstawiła dokumentu, o którym mowa w art. 49 ust. 2 pkt 3 prawa budowlanego, w związku z czym organ winien nakazać rozbiórkę boiska, a nie dokonywać jego legalizacji. Zarzuciła ponadto, że w postanowieniach dotyczących nałożenia opłaty legalizacyjnej organy nie dokonały szczegółowej analizy inwestycji. Pełnomocnik skarżących ponownie wskazała, że inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem pełnomocnika skarżących inwestycja nie może swoim funkcjonowaniem zagrażać uzasadnionym interesom osób trzecich. We wniosku zarzucono ponadto, że organ I instancji w swoim postanowieniu nie odniósł się do wszystkich zarzutów skarżących. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego postanowieniem z dnia [...]kwietnia 2015 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...]marca 2015 r., znak: [...]. Organ odwoławczy podał, że działka nr [...], na której znajduje się boisko, położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszarów we wsi M. i W., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...]z dnia [...]lutego 2001 r. (Dz. Urz. Woj. [...]nr [...], poz. [...]z dnia [...] kwietnia 2001 r.), symbolem MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zgodnie z § 16 ust. 2 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenach oznaczonych symbolem MN ustalono następujące zasady zabudowy, zagospodarowania działek i kształtowania architektury budynków: adaptuje się istniejącą i będącą w realizacji zabudowę z dopuszczeniem modernizacji, rozbudowy i wymiany budynków, nowe budynki mieszkalne należy lokalizować z uwzględnieniem nieprzekraczalnej linii zabudowy lub w ramach wyznaczonej na rysunku planu strefy zabudowy mieszkaniowej nowe budynki gospodarcze związane z funkcja mieszkalną, należy lokalizować w głębi działki o łącznej powierzchni zabudowy do 60m2; dopuszcza się uwzględnienie funkcji usługowej i gospodarczej w bryle budynku mieszkalnego, ustala się, że minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej w ogólnej powierzchni działki wynosi 70 %, ustala się dla nowej zabudowy maksymalną wysokość budynków mieszkalnych - 2 kondygnacje, budynków gospodarczych - jedna kondygnacja. Organ wskazał również, że zgodnie z § 7 ust. 1 pkt a powoływanego planu, zakazuje się lokalizacji obiektów usługowo-produkcyjnych szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz mogących pogorszyć stan środowiska przyrodniczego. W ocenie organu odwoławczego PINB w [...]nie miał podstaw do uznania, aby kontrolowane boisko objęte było zakazem określonym w § 7, bądź było niezgodne z ustaleniami wynikającymi z § 16 miejscowego planu. Odnośnie nieprzekraczalnej linii zabudowy (§ 16 ust. 2 pkt b) organ wskazał, że kwestie te nie mogą mieć zastosowania do przedmiotowego boiska, ponieważ nie jest ono budynkiem mieszkalnym, a tylko dla takich budynków ograniczenie to obowiązuje. Boisko nie jest również budynkiem gospodarczym wobec tego wytyczne zawarte w § 16 ust. 2 pkt c również nie były wiążące dla kontrolowanego obiektu. Ponadto z opracowanego projektu boiska wynika, że powierzchnia biologicznie czynna terenu objętego projektem wynosi 71%. Fakt, że opracowując projekt boiska wielofunkcyjnego projektant uwzględnił dwie przylegające do siebie działki nr [...] i [...] nie może być ocenione jako rażące naruszenie § 16 ust. 2 pkt d miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru wsi W., ponieważ inwestorka M. W. jest właścicielką obydwu ww. działek. W związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego PINB w [...]oraz [...]WINB prawidłowo stwierdziły możliwość legalizacji dokonanej samowoli budowlanej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002, nr 75, poz. 690 ze zm. – dalej jako "Rozporządzenie"), zgodnie z którym, "odległość placów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m", organ wyjaśnił, że ww. przepis nie ma zastosowania w badanej sprawienie, bowiem dotyczy zespołu budynków mieszkalnych. Skargę na powyższe postanowienie złożyli A. S. i M. S.-K. wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżonemu postanowieniu zarzucili: a/ naruszenie art. 49 b ust. 2 pkt 3 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w zw. z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się odmową stwierdzenia nieważności kwestionowanych postanowień i uznaniem, że organy prawidłowo dokonały legalizacji samowolnie wybudowanego boiska sportowego, b/ naruszenie art. 49 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1, podpunkt e, art. 5 ust. 1 pkt 8 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się odmową stwierdzenia nieważności kwestionowanych postanowień i uznaniem, że organy prawidłowo dokonały legalizacji samowolnie wybudowanego boiska sportowego, c/ naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. w powiązaniu z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niedokonanie wszechstronnej, zgodnej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, d/ naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. art. 8, 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w powiązaniu z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wyrażającego się w odmowie stwierdzenia nieważności kwestionowanych postanowień, w sytuacji gdy organy zaniechały prawidłowej, kompleksowej analizy przesłanek, jakimi kierowały się legalizując przedmiotowe boisko, 4) naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu skarżonego postanowienia do wszystkich zarzutów i twierdzeń skarżących, w szczególności zarzutów związanych z naruszeniem art. 5 prawa budowlanego. Ponadto naruszony został art. 15 k.p.a. polegający na zaniechaniu przez [...] WINB działającego jako organ odwoławczy, ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. W uzasadnieniu skargi wskazano, że inwestorka nie przedstawiła dokumentu, o którym mowa w art. 49 ust. 2 pkt 3 prawa budowlanego. Z załączonego do akt sprawy zaświadczenia Naczelnika Wydziału wynika jedynie, że działka [...] położona we wsi W., gmina [...]znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i nie ma w tym dokumencie w ogóle mowy o spornym boisku, a zatem w ocenie skarżących inwestorka nie przedłożyła kompletu wymaganych dokumentów. Przedłożony do akt projekt zagospodarowania terenu jest nierzetelny, a jego treść jest sprzeczna z rzeczywistym stanem inwestycji. Pomimo rażących niezgodności w zakresie zachowania powierzchni biologicznie czynnej działki, a także powierzchni boiska, zabudowy działki, organy orzekające uznały przedłożone dokumenty za prawidłowe i wystarczające dla zalegalizowania inwestycji. Skarżący podnieśli, że boisko znajduje się w tzw. ostrej granicy z ich nieruchomością, zaś linia zabudowy wyznaczona postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została przekroczona. Nie zachowano żadnego odstępu od granicy z nieruchomością skarżących, co powoduje znaczne uciążliwości. Ponadto boisko nie zostało też należycie zabezpieczone. Zdaniem skarżących na działce [...], na której znajduje się boisko niespełniona jest zasada określająca, że minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej w ogólnej powierzchni działki wynosi 70% (boisko jest w całości utwardzone betonem i zajmuje niemal całą powierzchnię działki), co jest sprzeczne z § 16 ust. 2 pkt d miejscowego planu. W ocenie skarżących bez znaczenia pozostaje okoliczność, że inwestorka jest właścicielką sąsiedniej działki, skoro stanowią one dwie odrębne działki gruntu, nie zostały formalnie scalone, ani połączone. W ocenie skarżących analiza zachowania powierzchni biologicznie czynnej na danej działce z uwzględnieniem powierzchni odrębnej działki stanowi obejście prawa. Ponadto zdaniem skarżących wbrew treści projektu boisko zostało w całości wykonane na podłożu betonowym, podczas gdy z projektu wynika, że część boiska (214,3 m.kw.) miałaby być wykonana z trawy naturalnej. Ponadto boisko w rzeczywistości ma inne wymiary, niż w przedłożonym projekcie - różnica wynosi ponad 23 m. kw. Na działce znajduje się dodatkowo zadaszona duża wiata garażowa mieszcząca dwa samochody, co dodatkowo ogranicza powierzchnię biologicznie czynną nieruchomości. Skarżący zarzucili, że funkcja boiska jest sprzeczna z przeznaczeniem terenu, bowiem boisko znajduje się w strefie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wg planu funkcją towarzyszącą są nieuciążliwe usługi podstawowe, a boisko wykracza poza zakres powyższych pojęć. Inwestycja ta jest bardzo uciążliwa i zakłóca porządek, spokój i ciszę mieszkańców, czym także narusza przepisy prawa budowlanego. Skarżący wskazali, że boisko jest użytkowane przez osoby trzecie pod nieobecność właścicieli. Jest ono powszechnie dostępne i nie ma kontroli nad tym, kto tam faktycznie przebywa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. (dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przed odniesieniem się do zaistniałych w sprawie kwestii spornych (a tym samym do prawidłowości zaskarżonej decyzji GINB), zauważyć przede wszystkim należy, że stwierdzenie nieważności decyzji, z którym mamy do czynienia w realiach rozpoznawanej sprawy, jest jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji administracyjnych. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z tych wad jest decyzja wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2). Przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest więc zbadanie kwestionowanej decyzji jedynie w kontekście przesłanek nieważności enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu tym organ nie może zatem przejść ponownie do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej, a tym samym do gromadzenia w tym celu materiału dowodowego, czy jego uzupełniania. W toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ nie przeprowadza bowiem ponownie postępowania wyjaśniającego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Koncentruje się na materiale dowodowym już pozostającym w aktach postępowania zakończonego badaną decyzją i w oparciu o ten materiał dowodowy dokonuje weryfikacji kwestionowanego aktu. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy treść aktu (decyzji, postanowienia) pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że akt ten nie może być zaakceptowany jako wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo - w sposób jasny i niedwuznaczny. Powyższe oznacza, że nie każde uchybienie prawu może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) ostatecznej. Należy także dodać, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Kierując się powyższym i kontrolując wskazane postanowienia organu odwoławczego, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Odnosząc się do zarzutów skarżących, że sporne boisko zostało wybudowane niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wskazać należy, że nieruchomość, na której znajduje się boisko, zlokalizowana jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszarów we wsi M. i W. symbolem MN - tereny zabudowy mieszkaniowej. Zgodnie z § 16 pkt 1 planu określa się funkcję dominującą jako zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zaś funkcję towarzyszącą, jako nieuciążliwe usługi podstawowe w ramach kubatury budynku mieszkalnego lub gospodarczego. Z akt sprawy wynika, że boisko zostało przez inwestora wybudowane na własne potrzeby w celach rekreacyjnych, zatem nie jest obiektem usługowym. Skarżąca podnosi co prawda, że z boiska korzystają również sąsiedzi oraz pod nieobecność właścicieli również inne osoby, jednak z tego powodu nie można uznać, że boisko ma charakter usługowy. Przez inwestora nie jest prowadzona w tym zakresie działalność usługowa. Zgodnie natomiast z § 16 ust. 2 miejscowego planu na terenach oznaczonych symbolem MN ustalono następujące zasady zabudowy, zagospodarowania działek i kształtowania architektury budynków: a. adaptuje się istniejącą i będącą w realizacji zabudowę z dopuszczeniem modernizacji, rozbudowy i wymiany budynków, b. nowe budynki mieszkalne należy lokalizować z uwzględnieniem nieprzekraczalnej linii zabudowy lub w ramach wyznaczonej na rysunku planu strefy zabudowy mieszkaniowej c. nowe budynki gospodarcze związane z funkcją mieszkalną, należy lokalizować w głębi działki o łącznej powierzchni zabudowy do 60m2; dopuszcza się uwzględnienie funkcji usługowej i gospodarczej w bryle budynku mieszkalnego, d. ustala się, że minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej w ogólnej powierzchni działki wynosi 70 %, e. ustala się dla nowej zabudowy maksymalną wysokość budynków mieszkalnych - 2 kondygnacje, budynków gospodarczych - jedna kondygnacja. Przy czym wskazać należy, że § 7 planu odnosi się do wsi M., a nie do wsi W., w związku z tym organ nie miał obowiązku badać zgodności inwestycji z tym przepisem. Przechodząc do oceny zarzut niezgodności inwestycji z § 16 planu uznać należy, że inwestycja ta nie narusza żadnego punktu § 16 m.p.z.p. Nie ma usprawiedliwionych podstaw zarzut przekroczenia przez Inwestorkę linii zabudowy wyznaczonej planem. Wskazać należy, że pkt b § 16 ust. 2 odnosi się tylko do "nowych budynków mieszkalnych". Boisko nie należy do takiej kategorii obiektów budowlanych. Boisko nie jest również budynkiem gospodarczym, wobec tego wytyczne zawarte w § 16 ust. 2 pkt c również nie były wiążące dla kontrolowanego obiektu. Należy także podzielić stanowisko organu, że nie został rażąco naruszony § 16 ust. 2 pkt d planu. W opracowanym projekcie boiska zasadnie określono powierzchnię biologicznie czynną uwzględniając powierzchnię dwóch przylegających do siebie działek nr [...] i [...] stanowiących własność Inwestorki. Fakt ewidencyjnego wyodrębnienia tych dziełek dla prawa do zabudowy nie ma znaczenia, skoro stanowią własność jednej osoby. Odnosząc się do zarzuconej przez stronę skarżącą nierzetelności projektu boiska i niespełniania przez nie warunków projektu, to należy podnieść, że przeprowadzone przez GINB postępowanie prowadzone było w trybie nieważności. Jak wyżej Sąd wskazał, postępowanie takie nie może prowadzić do ponownego dokonania ustaleń faktycznych poprzez zbieranie i analizę nowych dowodów, dlatego szeroka ocena projektu znajdującego się w aktach sprawy wykraczałaby poza zakres prowadzonego postępowania nadzwyczajnego. Jeżeli chodzi o rozbieżności w wymiarach boiska pomiędzy tymi, które zostały zawarte w przedłożonym projekcie, a tymi, które zostały zawarte w protokole oględzin z dnia 24 sierpnia 2010 r. wskazać należy, że w protokole organ użył określenia "około". Oznacza to, że wymiary podane były w przybliżeniu, w związku z czym mogą w pewien sposób różnić się od wymiarów podanych w projekcie. Powyższe nie może prowadzić do stwierdzenia, iż postanowienie o wymierzeniu opłaty legalizacyjnej wydano na rzecz zgoła innego obiektu, co mogłoby stanowić o rażącym naruszeniu prawa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 40 ust. 3 Rozporządzenia, zgodnie z którym, "odległość placów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m", należy zgodzić się z organem, że ww. przepis nie ma zastosowania w badanej sprawienie, bowiem dotyczy zespołu budynków mieszkalnych. Nie można zgodzić się również z zarzutem, że organ dokonał legalizacji samowoli budowalnej, mimo przedłożenia przez inwestorkę niewłaściwego zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu. Z przełożonego zaświadczenia z dnia 8 września 2010 r. nie wynika, aby inwestycja była niezgodna z warunkami miejscowego planu. Nie można ocenić jako rażącego naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. faktu, że organ nadzoru budowlanego sam dokonuje oceny zgodności budowy z obowiązującymi przepisami zagospodarowania przestrzennego danego obszaru, gdyż jest to obowiązek organów nadzoru budowanego w postępowaniu legalizacyjnym. Wobec powyższego, w ocenie Sądu zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa. Ponadto Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich przyczyn, podzielając w całości ocenę dokonaną w sprawie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.