VII SA/Wa 1428/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant ref. staż. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi W.S. i P.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż., decyzją z dnia (...) lutego 2011r., nr (...), na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 ustawy Prawo budowlane nakazał W. i P. małż. S., rozbiórkę ogrodzenia z prefabrykowanych elementów betonowych – 87 przęseł o łącznej długości 180,40 m, zlokalizowanego na działce nr ew. (...) położonej w miejscowości Ł. gmina W. Zaskarżoną decyzją (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania inwestorów utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzje zapadły w świetle stanu faktycznego, zgodnie z którym małżonkowie S. wznieśli ogrodzenie działki stanowiącej ich własność, a oznaczonej nr ew. [...] w ww. miejscowości. Ogrodzenie przylega na całej długości do działek sąsiednich nie stanowiących miejsc publicznych, ma wysokość 1,7 – 2 m , składa się z 87 przęseł z prefabrykatów, osadzonych na słupkach prefabrykowanych. Uzupełnieniem ogrodzenia jest ponadto, fragment stanowiący bramę i furtkę z profili stalowych. Ogrodzenia wykonano w 2010r., w związku z budową domu. Nie jest kwestionowane w sprawie, że projekt budowlany domu, poza naniesieniem przebiegu ogrodzenia, nie zawiera w części opisowej informacji o ogrodzeniu jego charakterystyce, nie ma też projektu architektonicznego tego ogrodzenia. Organy, analizując tak ustalone okoliczności sprawy wskazały, że inwestorzy nie byli zobowiązani do uzyskania pozwolenia na budowę – ogrodzenie nie przekroczyło wysokości 2,20 m, nie graniczy z miejscem publicznym – art. 30 ust 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowa inwestycja – ogrodzenie, nie jest jednak dopuszczalna w świetle miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ten, nie dopuszcza ogrodzeń tego typu, tj. z elementów prefabrykowanych. Ogrodzenie kwalifikuje się do kontroli w trybie art. 50 – 51 ustawy Prawo budowlane, przy czym jako istotnie odbiegające od ustaleń i warunków określonych w przepisach – prawa miejscowego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podlega rozbiórce – art. 51 ust 7 ustawy Prawo budowlane. Nie jest możliwe doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli W. i P. S., na rozprawie sprecyzowali, że dochodzą uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący stwierdzili, że nie doszło do wnikliwego rozpoznania ich sprawy, w okolicy taki sam typ ogrodzenia istnieje na kilku nieruchomościach. Sankcja rozbiórki spotkała tylko ich, za sprawą zwaśnionego z nimi sąsiada. Przedstawili cytaty z orzecznictwa sądowego. Podnieśli, że doszło do orzeczenia nakazu rozbiórki z niedopuszczalnym pominięciem przyznania im stosownego odszkodowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, decyzje obu instancji odpowiadają prawu. Sąd podziela prawną argumentacje nakazu rozbiórki, zawartą w szczególności w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Jest ona zgodna, także z poglądem prawnym Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w wyroku z dnia 23 lutego 2010r., II Ow 27/09, Lex 566005, gdzie stwierdzono, że powiatowy inspektor nadzoru budowlanego jest organem właściwym do likwidacji inwestycji budowlanej, polegającej na budowie obiektu, wbrew ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy budowa nie musiała być poprzedzona uzyskaniem pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem. Przedmiotowe ogrodzenie wzniesiono w 2010r. Zgodnie z przepisem art. 30 ust 3 ustawy Prawo budowlane, w wersji obowiązującej w tym czasie, zgłoszeniu właściwemu organowi podlegała budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Tym samym świetle bezspornych ustaleń, co do charakterystyki niniejszego ogrodzenia, nie podlegało ono zgłoszeniu. Organ prawidłowo ustalił (okoliczność nie była kwestionowana w toku postępowania), że ogrodzenie choć powstało w związku z budową domu, to nie było elementem projektu budowlanego, zatwierdzonego następnie w decyzji pozwolenia na budowę. Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art.51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Ten ostatni przepis odnosi się zaś do robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Podkreślmy w przepisach. Tymi przepisami są m.in. przepisy prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W odniesieniu do niniejszej inwestycji, analiza właściwego planu zagospodarowania (zatwierdzonego Uchwałą nr (...)Rady Gminy W. z dnia (...) sierpnia 2007r., odpis, którego znajduje się w aktach administracyjnych sprawy), prowadzi do stwierdzenia, że rodzaj wzniesionego ogrodzenia nie jest w świetle planu dopuszczalny. Dla terenu, na którym znajduje się działka skarżących i wzniesione ogrodzenie, oznaczonego w planie – [...], w § 3 pkt 1 lit d wprost sformułowano, zakaz budowy ogrodzeń z prefabrykowanych elementów betonowych. Zakaz dotyczy, zatem takiego typu ogrodzenia jakie wzniesione zostało przez skarżących. Tym samym, uzasadniony jest nakaz rozbiórki w zakresie jak to opisano w decyzji organu pierwszej instancji. Dodatkowo należy podkreślić, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie jest możliwe inne rozstrzygniecie niż nakaz rozbiórki. Żadne czynności nie mogą, tego typu ogrodzenia, doprowadzić do zgodności z prawem – miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Argumentacja skarżących zawarta w skardze pozostaje bez wpływu na ocenę zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. To, że w okolicy są wzniesione inne ogrodzenia tego typu, jak ogrodzenie skarżących nie zamykało organowi drogi do orzeczenia o nakazie rozbiórki, skoro ten wynika z przepisów prawa. Powołane orzecznictwo, nie odnosi się do okoliczności sprawy. Jak wskazano wyżej, skarżący nie mieli obowiązku zgłoszenia inwestycji w rozumieniu art. 30 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, orzecznictwo związane procedurą zgłoszenia nie miało zatem zastosowania, nie celowe było jego przywołanie w skardze. Mając na uwadze powyższą argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.( Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.).