VII SA/Wa 143/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Sędzia WSA, , Protokolant Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi Starosty [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie terminu przy wydawaniu pozwolenia na budowę. I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego Starosty [...] kwotę 330 (trzysta trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 143/08 UZASADNIENIE Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007r. znak: [...], działając w oparciu o art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. nr 98 z 2000 r. poz. 1071 z późn. zm. zwanym dalej kpa) w związku z art. 35 ust. 6, 7 i 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) wymierzył Staroście Powiatu T. karę w wysokości 11.000 złotych za 22 dni zwłoki w postępowaniu nr [...], w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...] (budynek) i nr [...], [...], [...], [...] i [...] w P. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w trakcie przeprowadzonej analizy przekazywanych przez Starostwo Powiatowe w Z. uwierzytelnionych kopii rejestrów: wniosków o pozwolenie na budowę oraz decyzji o pozwoleniu na budowę stwierdzono, że decyzja z dnia 30 listopada 2006r., została wydana po upływie terminu określonego w art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, w związku z czym wszczął postępowanie w przedmiocie naliczenia kary. Jednocześnie wyjaśnił, iż do obliczenia terminu załatwienia sprawy będzie miał zastosowanie przepis w brzmieniu obowiązującym w dniu wszczęcia postępowania który przewiduje, iż w przypadku gdy właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Wojewoda [...] podkreślił, iż w związku z kontrolą akt sprawy, biorąc pod uwagę wyjaśnienia udzielone w tej sprawie przez Starostę pismem z dnia 6 lipca 2007r., ustalił ostateczny wymiar kary w wysokości 11.000 zł za przekroczenie o 22 dni terminu określonego w art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, zgodnie ze stwierdzonym stanem faktycznym: wpływ wniosku o pozwolenie na budowę nastąpił w dniu 4 września 2006r., a decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę została wydana w dniu 30 listopada 2006r., czyli po upływie 87 dni. Ponadto Wojewoda [...] podał, iż nie uwzględnił okresu oczekiwania przez organ na uzupełnienie wniosku o pozwolenie na budowę nałożonego postanowieniem z dnia [...] października 2006r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Zażalenie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007r., wniósł Starosta T., który podniósł zarzut naruszenia art. 35 ust. 8 ustawy Prawo budowlane. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2007r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 88 a ust. 1 pkt 1 a ustawy Prawo budowlane - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W opinii organu odwoławczego, Wojewoda [...] zastosował prawidłowy stan prawny. Prawidłowo również określił początek biegu terminu na dzień 4 września 2006r., kiedy do organu wpłynął wniosek inwestora o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego. Dla zachowania terminu określonego w art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, decyzja w sprawie pozwolenia na budowę powinna być wydana dnia 8 listopada 2006r., a wydana została w dniu 30 listopada 2006r. co oznacza przekroczenie terminu o 22 dni. Organ II instancji wskazał, powołując się na orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że argumenty zawarte w zażaleniu Starosty T. nie zasługują, na uwzględnienie. Zarzut dotyczący wstrzymania biegu terminu poprzez wydanie postanowienia na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane jest niewłaściwy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zgodził się, również ze stanowiskiem Starosty T., iż okres od chwili rozesłania zawiadomienia dla stron o możliwości wypowiedzenia się o zebranych dowodach i materiałach do chwili uzyskania przez organ administracyjny potwierdzenia otrzymania tego zawiadomienia, jak również wyznaczony przez organ termin dla stron na zapoznanie się z materiałem dowodowym, podlegał odliczeniu od terminu wynikającego z art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane. Postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2007r., stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wniósł Starosta T. Zdaniem skarżącego, postanowienie wydane na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, wstrzymuje bieg terminu określonego w art. 35 ust. 6 ustawy. Potwierdza to zarówno orzecznictwo sądów administracyjnych, jak i stanowisko wyrażone w komentarzu do ustawy Prawo budowlane autorstwa prof. Z. Niewiadomskiego, (Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2007r.). Z uwagi na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jako naruszającego prawo materialne i formalne. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podnosząc jak w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd Administracyjny stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a). Przepis art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r. (Dz. U. Nr 93, poz. 888) precyzyjnie określa granice czasowe rozpoznania wniosku i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stanowiąc jednocześnie, iż za przekroczenie 65 dniowego ustawowego terminu wymierzana jest kara w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Termin liczy się od dnia wszczęcia postępowania, co następuje z dniem doręczenia właściwemu organowi wniosku o pozwolenie na budowę (art. 61 § 3 kpa). W niniejszej sprawie wniosek inwestorski K. R. wpłynął do Starostwa Powiatowego w Z. w dniu 4 września 2006r., natomiast decyzja kończąca postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę wydana została w dniu 30 listopada 2006r. W toku postępowania organ na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane zobowiązał inwestorkę do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym, określając termin wykonania obowiązku. Zgodnie z art. 35 § 8 ustawy Prawo budowlane do wskazanego terminu 65 dni na załatwienie sprawy nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu. Skoro intencją ustawodawcy było wyłączenie z terminu do wydania decyzji okresów zwłoki między innymi zawinionych przez inwestora lub opóźnień powstałych z przyczyn niezależnych od organu prowadzącego postępowanie to należy zgodzić się ze skarżącym, iż termin wyznaczony na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane do usunięcia merytorycznych braków w projekcie budowlanym podlega także odliczeniu od terminu, w którym powinna być wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Stanowisko takie wydaje się tym bardziej zasadne, gdy zważy się na konsekwencje przewidziane w przypadku bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Organ wydaje wówczas decyzje o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę co oznacza, że braki merytoryczne projektu budowlanego są tak istotne, że uniemożliwiają jego sprawdzenie w rozumieniu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Sąd orzekający w niniejszej sprawie, mając świadomość rozbieżności w orzecznictwie dotyczących powyższej kwestii (odliczenia od biegu terminu z art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane terminu wyznaczonego postanowieniem wydanym na podstawie art. 35 ust. 3) podziela pogląd aprobujący stanowisko, że także termin wyznaczony na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane podlega odliczeniu od czasu, w którym powinna być wydana decyzja o pozwoleniu na budowę (taki pogląd wyraził także Sąd w wyroku z dnia 25 kwietnia 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 232/06, Lex nr 204972). W niniejszej sprawie postanowienie takie zostało wydane w dniu 12 października 2006r., i doręczone inwestorce w dniu 18 października 2006r., która w dniu 9 listopada 2006r., uzupełniła braki projektu budowlanego. Należy jedynie wskazać, iż organ wydając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, postanowienie zobowiązujące do uzupełnienia braków złożonego wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę projektu powinien wyznaczyć termin stwarzający realną możliwość wykonania obowiązku przez inwestora, który jednocześnie nie przedłużałby w sposób nadmierny postępowania administracyjnego. Organy obu instancji nie uwzględniły wyznaczonego postanowieniem terminu przy obliczeniu przekroczenia terminu, do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Wojewody [...]. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. W związku z uwzględnieniem skargi przez Sąd na podstawie art. 152 w/w ustawy orzeczono jak w pkt II wyroku, natomiast o kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 tejże ustawy.