VII SA/Wa 143/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant ref. staż. Patryk Wernio, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzjiQ oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015r., znak: [...]; odmawiającej stwierdzenia, z urzędu (w związku ze sprzeciwem), nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] sp. z o.o., z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę parku elektrowni wiatrowych pod roboczą nazwą "[...]" o mocy 14 MW składającego się z 7 elektrowni wiatrowych o mocy 2MW każda, dróg dojazdowych, placów montażowych, stacji transformatorowej 20/11 OkV dla potrzeb farmy wiatrowej, elektroenergetycznych sieci kablowych średniego napięcia SN wraz ze światłowodami, elektroenergetycznych sieci kablowych wysokiego napięcia WN wraz ze światłowodami zlokalizowanymi na działkach określonych w decyzji. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2015r., znak: [...]; Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, z urzędu (w związku ze sprzeciwem), nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] sp. z o.o., z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę parku elektrowni wiatrowych pod roboczą nazwą "[...]" o mocy 14 MW. Od powyższej decyzji Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] złożył odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Orzekając w postepowaniu odwoławczym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w jego ocenie wniesione odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie albowiem decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015r., znak: [...]; nie narusza prawa. Dalej organ wskazał, że stosownie do art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243. poz. 1623) o ile inwestor spełni wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ww. ustawy właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W dniu [...] maja 2011r. inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (k. 22), czym uczynił zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Ponadto, ustawodawca uzależnił uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę od uprzedniego uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w sytuacjach określonych przez ustawę z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) - art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Podkreslono, że w myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, w przypadku inwestycji celu publicznego miejsce decyzji o warunkach zabudowy zajmuje decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodność projektowanego zamierzenia z ustaleniami ww. rozstrzygnięcia oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) winna stanowić przedmiot sprawdzenia przez właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że: 1) działki inwestycyjne objęte były ustaleniami uchwały Rady Gminy w [...] z dnia [...] października 2007r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w gminie [...], w miejscowościach: [...]ki, [...], [...], [...], [...] (Dz. Urz. Wojew. [...] z 2007r. Nr [...], poz. [...]); 2) działka nr ew. [...] oraz [...] objęte były ustaleniami uchwały Rady Gminy w [...] z dnia [...] lutego 2006r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...] (Dz. Urz. Wojew. [...] z 2006r. Nr [...], poz. [...]); 3) działka nr ew. [...] objęta była ustaleniami uchwały Rady Gminy w [...] z dnia [...] października 2007r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Linia 110kV" w gminie [...], w miejscowości [...] (Dz. Urz. Wojew. [...] z 2007r. Nr [...], poz. [...]); 4) dla działek nr ew. [...], [...]. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości [...] - decyzją z dnia [...] lipca 2010r., znak: [...]; Wójt Gminy [...] ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego obejmującej budowę podziemnej linii kablowej SN, uziemienia i linii światłowodowych; 5) dla działek nr ew. [...], [...], [...]. [...], [...]. [...] oraz [...] w miejscowości [...] - decyzją z dnia [...] lutego 2010r., znak: [...]; Wójt Gminy [...] ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego obejmującej przebudowę i rozbudowę dróg gminnych dojazdowych. Tereny oznaczone symbolem PW (Projekt budowlany. Tom B), zgodnie z uchwalą Rady Gminy w [...] z dnia [...] października 2007r., Nr [...] przeznaczone zostały pod lokalizację elektrowni wiatrowych (§ 5 ust. 1). Określając warunki zagospodarowania i obsługi komunikacyjnej ww. uchwała: 1) dopuściła lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury dla obsługi turbin wiatrowych; 2) zakazała lokalizacji budynków; 3) określiła maksymalną wysokość skrajnego punktu łopaty wirnika w pozycji pionowej - do 130,00m; 4) dopuściła lokalizację obiektów tymczasowych, służących budowie, montażowi i konserwacji turbin wiatrowych; 5) wskazała, iż obsługa komunikacyjna następować będzie z istniejących dróg publicznych poprzez drogi wewnętrzne. Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że na terenie objętym ww. mpzp zaprojektowane zostały wieże elektrowni wiatrowych, których wysokość (wraz z łopatą wirnika w pozycji pionowej) nie przekracza 130,00m (Projekt budowlany. Tom B - wygląd elektrowni wiatrowych, rys. nr 2 - k. 000059A), wraz z sieciami oraz urządzeniami infrastruktury dla obsługi turbin oraz tymczasowymi placami montażowymi oraz drogami dojazdowymi. Działki nr ew. [...] oraz [...] objęte były ustaleniami uchwały Rady Gminy w [...] z dnia [...] lutego 2006r" Nr [...]; i znajdowały się na terenie oznaczonym symbolem EE, przeznaczonym pod lokalizację GPZ (głównego punktu zasilania) - § 30 ust. 1. Powyższy akt władztwa planistycznego gminy: 1) określił zasady obsługi komunikacyjnej - z istniejącej sieci dróg; 2) dopuścił lokalizację budynków i obiektów tymczasowych, służących budowie, montażowi i konserwacji GPZ; 3) nakazał pozostawienie minimum 50% powierzchni terenu biologicznie czynnej - § 30 ust. 2 mpzp. Z kolei działka nr ew. [...] objęta była ustaleniami uchwały Rady Gminy w [...] z dnia [...] października 2007r., Nr [...], i znajdowała się na terenie oznaczonym symbolem EE, przeznaczonym pod lokalizację GPZ (głównego punktu zasilania). Powyższy akt władztwa planistycznego gminy: 1) określił zasady obsługi komunikacyjnej - z istniejącej drogi zbiorczej oznaczonej symbolem K.D-Z; 2) dopuścił lokalizację budynków i obiektów tymczasowych, służących budowie, montażowi i konserwacji GPZ; 3) nakazał pozostawienie minimum 50% powierzchni terenu w postaci biologicznie czynnej. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzono, że GPZ zaprojektowany został na działkach nr ew. [...], [...] oraz [...] (Projekt budowlany. Tom B4 - projekt zagospodarowania stacji elektroenergetycznej, rys. nr 1.1 - k. 000029), zaś dostęp zapewniony został z drogi oznaczonej symbolem KD-Z (Projekt budowlany. Tom B4 - projekt zagospodarowania stacji elektroenergetycznej, rys. nr 1.1 - k. 000029 oraz załącznik graficzny do mpzp - załącznik nr 1 do Tomu B). Ponadto projektowane GPZ wiąże się z realizacją budynku rozdzielni i nie spowoduje naruszenia określonego wyżej wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (suma powierzchni działek inwestycyjnych wynosi 19.356m2 - wypis z rejestru gruntów, zaś powierzchnia GPZ w ogrodzeniu - 2.780,22m2 - projekt budowlany. Tom B, s. 47). Ponadto, jak wynika z akt sprawy działki objęte ustaleniami decyzji lokalizacyjnych nie naruszają zapisów ww. rozstrzygnięć w zakresie dopuszczalnego zagospodarowania terenu. Jednocześnie: 1) decyzją z dnia [...] września 2008r., znak: [...]; (sprostowaną własnym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011r.) Wójt Gminy [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie parku elektrowni wiatrowych "[...]" na terenie gminy [...]; 2) decyzją z dnia [...] lutego 2009r., znak: [...]; Wójt Gminy [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia - budowy parku elektrowni wiatrowych "[...]" (w zakresie działek nr ew. [...] oraz [...] - obr. ew. [...]). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził, aby sporne zamierzenie inwestycyjne naruszało ustalenia decyzji środowiskowej z dnia [...] września 2008r., znak: [...]. Powyższe rozstrzygnięcie określiło zakres przedmiotowy projektowanego przedsięwzięcia: 1) wykonanie fundamentów o konstrukcji żelbetowej monolitycznej dla posadowienia turbin wiatrowych; 2) montaż 10 elektrowni, o mocy 2,5MW każda; 3) ułożenie podziemnych kabli energetycznych średniego napięcia wraz z linia światłowodową; 4) wykonanie nowych dróg dojazdowych na odcinku ok. 2,9km oraz poszerzenie i modernizacja dróg gminnych i powiatowych na długości ok. 2,0km; 5) wykonanie tymczasowych placów montażowych (pkt I, lit a-e). Ponadto, pkt II, ppkt 1,15, 16, 18, decyzji środowiskowej określił: 1) wysokość wieży do rotora - do 80,00m; 2) średnicę rotora - do 90,00m; 3) całkowitą wysokość konstrukcji po uwzględnieniu długości śmigła - nie więcej niż 125,00m; 4) kolorystykę wieży - jasne kolory o matowej powierzchni; 5) kolorystykę łopat wirnika - zbliżona do wież elektrowni; 6) sposób usytuowania linii elektroenergetycznych - podziemne, a także nakładała na inwestora: 7) obowiązek zaprojektowania pod stanowiskiem każdego transformatora stacji elektroenergetycznej szczelnie wyizolowanej misy olejowej odwadnianej przez separator do szczelnego wyizolowanego zbiornika - pkt III, ppkt 2. W oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę stwierdzić należy, że zatwierdzony projekt budowlany przewidywał realizację: 1) żelbetowych fundamentów - Projekt budowlany. Tom BI; Tom B, s. 10; 2) montaż 7 elektrowni wiatrowych o mocy 2MW każda - Projekt budowlany. Tom B, s. 5; 3) podziemnych linii elektroenergetycznych - Projekt budowlany. Tom B3, s. 11; sposób układania kabli, rys. nr 4 - k. 000026; 4) wież o wysokości, do rotora - 78,00m, którego średnica wynosi 90,00m, zaś całkowita wysokość konstrukcji wraz z długością śmigła - 123,00m. o jasnoszarej kolorystyce wieży, elementów rotora oraz łopat wirnika (Projekt budowlany. Tom B - wygląd elektrowni wiatrowych, rys. nr 2 - k. 000059A; Tom B6); szczelnych mis olejowych wyposażonych w separator oleju (Projekt budowlany. Tom B4). Zważywszy na powyższe Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził, aby sporne zamierzenie inwestycyjne naruszało w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W ocenie organu odwoławczego decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza w sposób rażący przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zra.). Ponadto, w oparciu o projekt budowlany stwierdzono, że projektowana inwestycja nie narusza wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu środowisku (Dz. U. 120, poz. 826) - Projekt budowlany. Tom B, s. 44. Dodatkowo wskazano, że wieża elektrowni wiatrowej oznakowana została zgodnie z wymogami wynikającymi z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003r. w sprawie sposobu zgłaszania oraz oznakowania przeszkód lotniczych (Dz. U. Nr 130, poz. 1193 ze zm.). Jak bowiem wynika z projektu budowlanego sposób pomalowania śmigieł odpowiada wymogom wynikającym z § 21 ww. rozporządzenia (tj. końce pomalowane w 5 pasów o jednakowej szerokości, prostopadłych do dłuższego wymiaru łopaty śmigła, pokrywających 1/3 długości łopaty śmigła: 3 koloru czerwonego i 2 białego, w tym skrajne koloru białego) - Projekt budowlany. Tom B - wygląd elektrowni wiatrowych, rys. nr 2 - k. 000059A. zaś oznakowanie nocne spełnia wymagania wynikające z § 31 ww. rozporządzenia (tj. światło średniej intensywności oznaczonej jako typ B. umieszczone na najwyższym miejscu gondoli) - Projekt budowlany. Tom B, s. 9. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dopatrzył się również naruszenia § 78 oraz § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) z uwagi na projektowane zjazdy publiczne i indywidualne z dróg powiatowych. Stosownie bowiem do wymagań określonych przez ww. przepisy: 1) szerokość zjazdu wynosi nie mniej niż 5,00m (zjazd publiczny) oraz 4,50m (zjazd indywidualny); 2) szerokość jezdni co najmniej 5,00m; 3) nawierzchnia zaprojektowana została z kostki betonowej, gr. 8cm, podsypki cementowo-piaskowej, gr. 5cm, kruszywa łamanego zagęszczonego 0-40mm, gr. 20cm (warstwa wierzchnia) oraz żwiru naturalnego zagęszczonego 0-40mm, gr. 20cm (podbudowa) wykonanych na warstwie odcinającej z piasku gr. 10 cm. Ponadto przecięcia krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi wyokrąglone zostały łukami o promieniu nie mniejszym niż 5,00m, zaś pochylenie podłużne wynosi 2% (Projekt budowlany. Tom B2, s. 12-14). Organ odwoławczy nie stwierdził także, aby usytuowanie budynku rozdzielni naruszało wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z zatwierdzonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011r., Nr [...], dokumentacji projektowej wynika, że zawiera ona: 1) informację BIOZ (Tom B5); 2) dokumentację geotechniczną; 3) dokumentację geologiczno-inżynierską; 4) zaświadczenia potwierdzające wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, zaś inwestor uzyskał: 1) zawiadomienie o przyjęciu dokumentacji geologicznej (pismo Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] grudnia 2010r., znak: [...] - k. 21); 2) decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2010r., znak: [...] zatwierdzającą projekt prac geologicznych; 3) decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2010r., znak: [...]; udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na przekroczenie cieku wodnego - potoku [...] w km 1+325 (działka nr ew. [...]) w miejscowości [...] (k. 9); 4) decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2010r., znak: [...]; udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na przekroczenie cieku wodnego - potoku [...] w km 1+250 (działka nr ew. [...]) w miejscowości [...]; 5) decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 201 lr., znak: [...]; udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na przekroczenie potoku [...] w km 5+525, w miejscowości [...]; 6) warunki techniczne dla przekroczenia cieków wodnych, tj.: potoku [...] - km 5+525 oraz potoku [...] - km 1+325 (pismo Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] października 2010r., znak: [...]); 7) warunki techniczne dla przekroczenia potoku [...] - km 1+250 (pismo [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych z dnia [...] listopada 2010r., znak: [...]; 8) decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2011r., znak: [...]; zezwalającą na wyłączenie z produkcji rolnej części działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - położonych w [...] i dz. nr ew. [...] i [...] - położonych w [...] oraz umarzającej postępowanie w stosunku do części działek nr ew. [...] oraz [...] - położonych w [...]; 9) opinię w zakresie melioracji wodnych (pismo [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych z dnia [...] września 2010r., znak: [...]); 10) opinię w zakresie przebudowy istniejących zjazdów z drogi wojewódzkiej nr [...] w km 24+098 - strona lewa (działka nr ew. [...]), 27+016 - strona lewa (działka nr ew. [...] oraz nr ew. [...]) - pismo [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia [...] września 2010r.; 11) decyzję [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia [...] listopada 2010r., znak: [...]; zezwalającą na przebudowę zjazdów publicznych z drogi wojewódzkiej nr [...] w km 24+098 - strona lewa (działka nr ew. [...]), 27+016 - strona lewa (działka nr ew. [...] oraz nr ew. [...]); 12) decyzję Powiatowego Zarządu Dróg w [...] z dnia [...] października 2010r" Nr [...], znak: [...]; zezwalającą na lokalizację 3 zjazdów publicznych z drogi powiatowej nr [...] na działki nr ew. [...], [...]; [...], [...], [...]; [...], [...], [...]; [...]) decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2010r., znak: [...]; zezwalającą na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi wojewódzkiej na drogi gminne; 14) decyzję Powiatowego Zarządu Dróg w [...] z dnia [...] listopada 2010r. Nr [...], wyrażającą zgodę na dysponowanie terenem pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] dla przekroczenia (4-krotnego) drogi kablem energetycznym doziemnym; 15) decyzję Powiatowego Zarządu Dróg w [...] z dnia [...] marca 2011r., Nr [...], wyrażającą zgodę na dysponowanie terenem pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] dla budowy linii kablowej energetycznej SN i światłowodu; 16) decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2011r., znak: [...]; zezwalającą na dysponowanie terenem pasa drogowego dróg gminnych (działki nr ew. [...] oraz [...]) dla budowy linii kablowej SN 20kV i światłowodowych; 17) decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2010r., znak: [...]; wyrażającą zgodę na wejście w teren działki drogowej nr ew. [...] w celu przejścia linią kablową WN 110kV; 18) uzgodnienie Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] grudnia 2010r., znak: [...]; 19) opinię Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z dnia [...] stycznia 2011r., Nr [...];20) opinie ZUDP (z dnia [...] grudnia 2010r., Nr [...]; z dnia [...] grudnia 2010r., Nr [...]; z dnia [...] kwietnia 2011r., Nr [...];21) warunki podłączenia do sieci dystrybucyjnej 110kV (pismo [...] S.A. z siedzibą w [...] z dnia [...] kwietnia 2007r., znak: [...]); 22) warunki przyłączenia do sieci rozdzielczej 110kV (pismo [...] S.A. z siedzibą w [...] z dnia [...] kwietnia 2007r., znak: [...]) zmienione pismami z dnia [...] marca 2008r., z dnia [...] grudnia 2008r., z dnia [...] grudnia 2010r. uzgodnienie Wójta Gminy [...] (pismo z dnia [...] października 2010r., znak: [...]; 23) warunki techniczne do wykonania skrzyżowań z istniejącą siecią gazową (pismo [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2010r., znak: [...]; 24) uzgodnienie [...] S.A. (pismo z dnia [...] października 2010r., znak: [...]. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że zatwierdzony projekt budowlany nie narusza ustaleń, wynikających z uzyskanych przez inwestora pozwoleń wodnoprawnych, określających warunki wykonania przekroczenia przez cieki wodne. Powyższe nie pozwala, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na stwierdzenie że decyzja o pozwoleniu na budowę rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego analiza dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011r., Nr [...], prowadzi do wniosku, że została ona wykonana oraz sprawdzona przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania oraz sprawdzenia zaświadczeniami potwierdzającymi wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia przez organ wojewódzki art. 156 § 1 K.p.a. polegającego na niewłaściwym zastosowaniu pomimo sprzeczności decyzji o pozwoleniu na budowę z Dyrektywą Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej Dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997r. - Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż nie podziela argumentacji odwołującego się. W pierwszej kolejności wskazano, że na naruszenie przepisów dyrektywy można powoływać się wówczas, gdy jej postanowienia nie zostały wprowadzone do krajowego porządku prawnego albo wówczas, gdy zostały one wprowadzone nieprawidłowo. Stwierdzić przy tym należy, że wymogi wynikające z Dyrektywy Rady 85/337/EWG zostały wprowadzone do polskiego porządku prawnego i zostały ujęte w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko i wprowadzenie to nastąpiło prawidłowo (wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2014r., sygn. akt II OSK 1546/14). Odnosząc się do przywołanego w odwołaniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 3 lipca 2008r., sygn. akt C-215/06; wskazano że jak stwierdzono w uzasadnieniu ww. orzeczenia za naruszenie wymogów zmienionej dyrektywy 85/337 Trybunał uznał sytuację, w której wnioskodawca nie ubiegał się o wymagane zezwolenie i następnie go nie uzyskał i nie przeprowadził wcześniej oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli jest ona wymagana (pkt 51), zatem mając na uwadze, że inwestor opracował raport oddziaływania na środowisko oraz uzyskał decyzje środowiskowe powyższe orzeczenie nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dodatkowo zwrócił uwagę, że Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] pozostaje w błędzie twierdząc, iż sporna inwestycja wymieniona została w załączniku I dyrektywy 97/11/WE, podczas gdy urządzenia wykorzystujące siłę wiatru do produkcji energii elektrycznej (gospodarstwa wiatrowe) wymienia pkt 3 lit. i) załącznika II do zmienionej dyrektywy 85/337. Załącznik II do dyrektywy 85/337 wymienia przedsięwzięcia, o których mowa w art. 4 ust. 2 tej dyrektywy, to znaczy przedsięwzięcia, w odniesieniu do których ocena skutków dla środowiska jest konieczna, jeżeli państwa członkowskie uznają, że wymagają tego ich cechy. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że sporne zamierzenie inwestycyjne stanowi przedsięwzięcie o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573), co potwierdza stanowisko, iż zarzut braku implementacji prawa unijnego pozbawiony jest uzasadnionych podstaw. Ustosunkowując się do zarzutu pominięcia oceny wpływu farm wiatrowych stwierdzono, że właściwym w zakresie oceny wpływu inwestycji na nietoperze i ptaki oraz oddziaływania na istoty ludzkie, faunę i florę, glebę, wodę, powietrze, klimat i krajobraz jest organ ochrony środowiska wydający decyzję środowiskową, która wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej. Na marginesie podkreślono, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r., znak: [...]; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2015r., znak: [...]; odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2008r., znak: [...]; ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody. Wskazano również, że ww. rozstrzygnięcie zawierało ustalenia odnośnie do monitoringu stanu elementów środowiska przyrodniczego przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia (pkt IV, ppkt 3a, 4A lit. a). Mając powyższe na uwadze Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011r., Nr [...], nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał również, iż analiza akt sprawy nie pozwala na stwierdzenie, że ww. rozstrzygnięcie organu stopnia podstawowego wydane zostało z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.); wydane zostało bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a); dotyczyło sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną ostateczną decyzją (art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.); zostało skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.); było niewykonalne w dniu jego wydania i jego niewykonalność miała charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.); w razie jego wykonania wywołałoby czyn zagrożony karą (art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a.); zawierało wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a.). W konsekwencji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że prowadzone postępowanie doprowadziło do stwierdzenia że decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011r., Nr [...] nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a. i dlatego utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015r., znak: [...]. Skargę na tę decyzję złożył Prokurator Okręgowy w [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 156 § 1 kpa poprzez błędną jego interpretację i niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, iż w realiach przedmiotowej sprawy nie zaistniało rażące naruszenie prawa przy wydaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...], znak [...], co w efekcie spowodowało utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...][...] sierpnia 2015 r. znak [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności w/w decyzji Starosty [...], podczas gdy w rzeczywistości wskazana decyzja Starosty [...] pozostaje w rażącej sprzeczności z obowiązującymi w momencie jej wydania przepisami, a zwłaszcza z dyrektywą Rady Europy z dnia 27 czerwca 1985 r. 85/337/EWG (DZ. U. UE z 5 czerwca 1985 r.) i dyrektywą Rady Europy z 3 marca 1997 r. zmieniającą dyrektywę 85/33/EWG w sprawach oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko (Dz. U. UE z 15 marca 1997 r.) Podnosząc ten zarzut Prokurator wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Oznacza to, że sąd administracyjny z zasady nie bada wszystkich aspektów wydania określonego aktu administracyjnego, w tym zasadności i celowości jego wydania, stopnia realizacji określonych wartości i trafności przyjętych w nim rozwiązań, jeśli nie przesądzają one bezpośrednio o interesach konkretnej strony, ani też skutków społecznych danego aktu. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły wobec czego skarga podlegała oddaleniu. Przypomnieć należy, iż przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę parku elektrowni wiatrowych. Należy też podkreślić, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu toczącym się w szczególnym trybie, a mianowicie na podstawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. W takim przypadku organ administracji, a konsekwentnie także sąd administracyjny zobowiązany jest badać jedynie, czy zaistniała którakolwiek z przesłanek wymienionych w powołanym wyżej art. 156 § 1 k.p.a. Podstawowy zarzut sformułowany przez skarżącego dotyczył naruszenia przez organ wydający pozwolenie na budowę przepisów dyrektyw Unii Europejskiej, a w szczególności dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. nr 85/337/EWG, nakładają na inwestorów realizujących przedsięwzięcia, mające charakter farm wiatrowych, obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie skarżącego nieuwzględnienie w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę farmy wiatrowej zapisów ww. dyrektywy stanowi rażące naruszenie prawa i jest podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji. Interpretację prawa Unii Europejskiej, a w odniesieniu do aktu z 1985 r. – prawa Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej – a także interpretację przepisów prawa polskiego odnoszącą się do realizacji farm wiatrowych, należy uznać zdecydowanie za chybioną. Przesądza o tym kilka istotnych okoliczności. Po pierwsze błędne jest stanowisko skarżącego, iż przyjęcie dyrektywy nr 85/337/EWG prowadzi do jej bezpośredniego obowiązywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Rzeczywiście dyrektywy stanowią jedną z postaci prawa wtórnego Unii Europejskiej (EWG). Zgodnie z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana, dawnym artykułem 249 Traktatu o Wspólnotach Europejskich, TWE) w celu wykonania kompetencji Unii instytucje przyjmują rozporządzenia, dyrektywy, decyzje, zalecenia i opinie. Dyrektywa wiąże każde Państwo Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków. Należy zatem pamiętać, że dyrektywa, jako akt prawny Unii europejskiej, co do zasady nie obowiązuje bezpośrednio na terytorium państwa członkowskiego w stosunku do obywateli tego państwa i podmiotów działających na terytorium tego państwa, mających siedzibę na obszarze Unii Europejskiej. Dyrektywa jest aktem adresowanym do krajów Unii Europejskiej i musi zostać przez nie poddana transpozycji do prawa krajowego. Jednak Trybunał Sprawiedliwości UE (ETS) uznaje, że w niektórych przypadkach ma zastosowanie zasada bezpośredniego skutku w celu ochrony praw osób indywidualnych. Trybunał uznał w orzecznictwie, że dyrektywa ma bezpośredni skutek, jeśli jej przepisy są bezwarunkowe oraz wystarczająco jasne i precyzyjne oraz w momencie, gdy kraj członkowski nie transponował dyrektywy w wyznaczonym terminie (wyrok ETS z dnia 4 grudnia 1974 r., w sprawie Van Duyn). Niemniej jednak skutek bezpośredni może mieć tylko charakter wertykalny, to jest pionowy, czyli odnoszący się państw członkowskich, a nie obywateli. Kraje członkowskie zobligowane są do wdrażania dyrektyw, lecz dyrektywy te nie mogą być powołane przez kraj członkowski wobec osób prywatnych (patrz: wyrok ETS z dnia 5 kwietnia 1979 r., w sprawie Ratti). Jednakże co do zasady powoływać się bezpośrednio na naruszenie przepisów dyrektywy można wówczas, gdy jej postanowienia nie zostały wprowadzone do krajowego porządku prawnego albo wówczas, gdy zostały one wprowadzone do krajowego porządku prawnego nieprawidłowo. Odnosząc powyższe zasady do rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, że Rzeczpospolita Polska, jako państwo członkowskie dysponował względną swobodą w procesie implementacji powołanej dyrektywy nr 85/337/EWG. Stwierdzić zatem należy, że wymogi wynikające z Dyrektywy Rady 85/337/EWG zostały wprowadzone do polskiego porządku prawnego i zostały ujęte w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko i wprowadzenie to nastąpiło prawidłowo. W paragrafie 2 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), wydanym na podstawie wskazanej wyżej ustawy, przewiduje się, iż sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają (w sposób obligatoryjny) instalacje planowane na lądzie wykorzystujące siłę wiatru do produkcji energii, o mocy nominalnej elektrowni nie mniejszej niż 100 MW. Na podstawie § 3 ust. 1 pkt 6 powołanego wyżej rozporządzenia z 9 listopada 2004 sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą (ale nie muszą) wymagać instalacje wykorzystujące siłę wiatru do produkcji energii o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 metrów. Przywołane wyżej przepisy świadczą o tym, że Dyrektywa 85/337/EWG w zakresie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko została prawidłowo implementowana do polskiego porządku prawnego, zatem brak jest podstaw do stosowania jej w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. W świetle powyższych ustaleń nie ma podstaw, aby stwierdzić naruszenie prawa przez Starostę [...], Wojewodę [...] oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga całkowicie niezasadna. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1259, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.